ΥΠΑΡΧΕΙ ΕΛΠΙΔΑ....;

Παραθέτω από την Καθημερινή  :

Πρώτο Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου 

 

Το πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Τήνου οργανώνεται από το μη κερδοσκοπικό πνευματικό, καλλιτεχνικό σωματείο, την ''Κοινωνία των (δε)κάτων'', και θα φέρει στην Τήνο το τριήμερο 29,30,31 Ιουλίου, 27 συγγραφείς και ποιητές από 18 χώρες.
Μια πολυεθνική και πολυπολιτιστική γιορτή όχι μόνο της λογοτεχνίας αλλά και του χορού, καθώς μουσικοί, χορευτές και ηθοποιοί από την Τήνο θα επανδρώσουν τη σημαντική πρωτοβουλία του σωματείου.

Στόχος της διοργάνωσης είναι να καταστεί η Τήνος σημείο αναφοράς και τόπος συνάντησης της σύγχρονης παγκόσμιας λογοτεχνίας, ένα νησί όπου η Δύση συναντά την Ανατολή, ο Βοράς το Νότο, το Αιγαίο τη Μεσόγειο.

Μέσω του λόγου, της γλώσσας, της έκφρασης, της επικοινωνίας, των αναγνώσεων, των απαγγελιών των παραστάσεων, του χορού, της μουσικής, γίνεται οικείος ο διαφορετικός, και σπάνε τα φράγματα της ξενοφοβίας.

Ο πλούτος των διαφορετικών γλωσσών και των σύγχρονων λογοτεχνικών τάσεων ανά τον κόσμο θα γίνουν κοινό κτήμα και οι συγγραφείς θα μοιραστούν την εμπειρία τους με το κοινό, έτσι ώστε το έργο του καθενός να αξιοποιηθεί για το κοινό καλό.

Κατά την εβδομάδα διεξαγωγής του Φεστιβάλ το λιμάνι της Τήνου θα είναι σημαιοστολισμένο με τις σημαίες των 27 χωρών μελών της Ε.Ε συν τις σημαίες των μη χωρών- μελών που συμμετέχουν.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ – ΜΠΕ

ΚΑΡΙΚΑΤΟΥΡΕΣ....

Εφκιάσαμε πρώτα-πρώτα μια μεγάλη καρικατούρα της Ευρώπης και αντίς για σύνορα εβάλαμε πήχες ξαπλωμένους κάτω, να περνάει ο κόσμος χωρίς να εμποδίζεται.

Μαζί με τους κόσμους που πάνε κι΄έρχουνται, ελευθερώθηκαν και οι μονέδες και πιά, ημπορούμε να στέλνουμε τις μονέδες μας σε μέρη, που θα αυγατίσουν περισσότερο, μιας και όλοι θέλουν νάχουν απ΄όλα και να πληρώνουν λιγότερο απ΄όσο πριν, ακόμη και αν την πατάτα την φύτευε πριν ο ξάδερφος και τώρα την φυτεύει αλλουνού τόπου ο ξωμάχος.

Αυτό που δεν πάει κι΄έρχεται, είναι τα χούγια του καθενού και αυτό, που πριν όλοι τόχαν για σέβας, του καθενού το ιδίωμα και τον χαραχτηριστικό τρόπο δηλαδής, τώρα που τους επιβλήθηκε, τόχουν μισήσει με το βάθος της ψυχής τους.
Και θέλουν ξανά το σύνορο.

Αυτοί που ΄ναι στη μέση της Καρικατούρας και ζωγράφισαν το σχέδιο κατά τις πανάρχαιες επιδιώξεις τους, δεν σκοτίζονται και πολύ για ΄κείνους που μένουν στις άκριες της καρικατούρας και σπάνε πάνω τους κύματα οι διωγμένοι και οι απόβλητοι από τριγύρω.
Οι καρικατούρες-διοικητές κυττάνε καρικατούρες-χαρτιά και λένε "δικό σας πρόβλημα, αφού θέλατε νάστε μέσα στην καρικατούρα".
"Μα δε τους φτωχύναμε εμείς, δεν τους ρουφήξαμε εμείς τον πλούτο, γιατί να πρέπει να τους θρέψουμε εμείς οι φτωχότεροι", λένε οι ακρίτες.
"Πάρε τόσα και σώπα" λένε οι καρικατούρες-διοικητές.
Σωπαίνει ο πιό φτωχός και παίρνει τα λεφτά για να τα βάλει αλλού, να βολέψει το χάλι του και τα δικά του χούγια και να αφήσει το ρημάδι να ρημάζει.
Φυλλοχαρτίζει και το καρικατούρα-νόμισμα, την μεγάλη κοροϊδία, που σφράγισε την μπέσα όλης της καρικατούρας και γελάει μέσ΄απ' τα κλάμματά του
Γιατί χαζός δεν είναι. Μόνο που του αρέσει να κάνει τον μεγάλο, πράμα αρκετά κακό άμα έχει και χώματα καλά, μα δεν έχει χέρια να τα δουλέψουν.

Έτσι, όλοι ξέραν από 'ξαρχής και κανείς δεν κοροιδεύτηκε ποτέ, πως ειδικά η καρικατούρα που λεγότανε ΕΥΡΩ, ήταν ένα αστείο, ένα εργαλείο που ποτέ δεν θάσπαγε, αλλά, που πολύ γρήγορα θα έμπαινε στο πάνω μέρος της ντουλάπας, αφού πρώτα θα είχε στραβοβιδώσει όλα τα έπιπλα και θα είχε κάνει αφόρητη την ζωή όλων στο μεγάλο σπίτι μέσα.

Πολλά χρόνια μετά, οι μελετητές της ιστορίας θα έβλεπαν την καρικατούρα και ανάμεσα σε γέλια και χυμένους καφέδες, θα απορούσαν πώς έγινε και δεν κανείς δεν παρατήρησε τον γυναικοντυμένο Χίτλερ που γέλαγε απ' το βάθος της εικόνας...

ΓΕΛΟΙΟΙ ΓΕΡΟΙ...

Ε, ναι, τώρα το καλοκαίρι θάρθει κόσμος στο νησί...

Θα ψωνίσουν από το γαλλικών συμφερόντων σουπερμάρκετ (που όμως μας κάνει την χάρη να απασχολεί ντόπιους) ντομάτες Ισραήλ, πορτοκάλια Αργεντινής, σταφύλια Τουρκίας και λοιπά όσα απαραίτητα για την επίτευξη της ευδαιμονίας και θα γλεντήσουμε με ποτά και καφέδες εισαγωγής την ανία μας σε εκμυκονισμένες παραλίες και πανηγύρεις δυτικότροπου στυλ.

"Εμείς τί θα κάνουμε τα ξενοίκιαστα δωμάτια" θα φωνάζουν οι νοικιάρηδες, "Έχει κόσμο, αλλά, δεν ψωνίζει" θα λένε οι μπιχλιμπιδάκηδες, "Κάθεται ο κόσμος, αλλά, δεν τρώει όπως παληά" θα λένε οι ταβερνόπουλοι, "Παίρνουν συγκοινωνία και πάνε στις κοντινές παραλίες" θα λένε οι αμαξομοικιάρηδες, "Δεν παίρνουν φραπέ και τόστ, τα κουβαλάνε απ΄το σπίτι" θα λένε οι φραπεδαραίοι και το νησί θα έχει κόσμο, που για μια φορά δεν θα πετάξει λεφτά και θα θυμηθεί τί ακριβώς περιγράφει ο καθόλου προσβλητικός, εν τέλι, όρος "οικονομία"...

Αν και δεν θα πρόκειται για οικονομία, αλλά, για σωστή διαχείριση των διαθεσίμων.

Αργήσαμε να καταλάβουμε τι φταίει...
Πετάξαμε στην άκρη τις συμβουλές των παλαιών και σπεύσαμε να βουτήξουμε σε ωκεανούς αφθονίας.

Δεν ήξεραν οι γέροι τί πα να πεί τηλεόραση πλάσμα και διακοπές σε σαλέ στην Δημητσάνα, ούτε είχαν μπει στον πειρασμό του σούσι και του μοχίτο, ούτε και προβληματίστηκαν ποτέ πάνω στα σαραντάευρα παραφρασμένου Μπέκετ και σε πενηντάευρα πειραματικής Ηλέκτρας...

Γελοίοι γέροι...
Κουνάνε σκωπτικά το κεφάλι τους και τους φαίνονται όλα σαν φυσικό επακόλουθο της ανερμάτιστης ζωής μας.

Και το χειρότερο....;

Δεν τρομάζουν με τίποτα...
Έχουν, λέει, περάσει πόλεμο και κατοχή και πείνες και τάχουν ξαναδεί...!!

Ακούς; Τάχουν ξαναδεί!!!

Δεν θάθελα με τίποτα να τα δούμε και ΄μεις...

οποία νήσος...???

Ά, το νησί.....

Υπέροχο τυρί εφάγαμε

και της ρακής η ευωδία μας εσυνάρπασε...!

Λέξεις δεν έχω δια τα σαλσισότα και τα σύγλινα,

όσο για ομελέτες, τηγανιές και καλαμάρια

δεν έχω ξαναφάει νοστιμότερα...!

Μα κι΄ο λευκός κι΄ο μπρούσκος οίνος του νησιού

μας εσυντρόφεψε έως πρωί

στας συζητήσεις τας δεόντως φιλοσοφικάς

και αγκινάρες σαν αυτές δεν έχω ξαναδεί σε τόσες μαγεριές...!

Τις πιό ωραίες γεύσεις

έζησα φέτος το καλοκαίρι,

Πλην όμως, ελησμόνησα το όνομα της νήσου...

ΤΙΜΟΚΑΤΑΛΟΓΟΣ

Κάποιοι φίλοι αγόρασαν ένα σπίτι στα Κελλιά, ξεκίνησαν να ξεμπαζώνουν το αιώνιο κατώι, που στο μεταξύ είχε γεμίσει από ένα σωρό πραμάτεια, τόσο εκείνων που έφυγαν, όσο και ΄κείνων που ακολούθησαν σαν περαστικοί και πρόσβαλλαν τον χώρο.

Πήγα με ντροπή, να δω τα σπλάχνα του παληού σπιτιού, το ισόγειο κατώι, τα υπολείμματα,
τα σκουπίδια, τα ίχνη της ζωής που έπαψε.

Με κυρίεψε η οσμή της κλεισούρας, η μυρωδιά του χρόνου του κλεισμένου σε κασέλλες, οι σκονισμένοι ιστοί αράχνης, η απουσία και το κενό, η έλλειψη συνέχειας και η παύση στις μνήμες.

Σκάλισα και βρήκα έναν  χειρόγραφο τιμοκατάλογο...

\

Πότε μια φανέλα έκανε "δρ. 1,20"...;

Πόσο λίγο ή πόσο πολύ απέχουμε από την εποχή της εμπιστοσύνης σε χειρόγραφους τιμοκαταλόγους πάνω σε μεσόφυλλα τετραδίων, από τα  βερεσέδια, από την στυλιστική αδιαφορία, από την προμήθεια κουμπιών για το τριμμένο σακκάκι του θείου Αντώνιου ή για το ζακετάκι της μικρής Ραμπέλας που έραβε η γιαγιά, από τα "υποκάμισα φανέλα" και μάλιστα , από τα  "πιό μικρά" αλλά και από την κατηγορία "τα λινά πουκάμισα", που θα στερηθούν δια παντός το ύψιλον των "υποκάμισων φανέλα."..

Τί χάσαμε που δεν μετρήσαμε τις δεκάρες για να φτιάξουμε καινούργιο ζευγάρι παπούτσια στον μπάρμπα-Καπέλλα και κυρίως, τί κερδίσαμε που μας περισσέψανε τόσα καλούδια , που καταλήξανε στα σκουπίδια...

Ο χρόνος ΔΕΝ θα δείξει , γιατί ο χρόνος δεν έχει συνέχεια πέρα από εκείνη που του προσαρτάμε εμείς με τις πράξεις μας...

ΙΧΝΗ ΣΤΟ ΝΕΡΟ...

Όσο απαλά κι΄αν πάτησες

ίχνος θα μείνει

έστω για λίγο

έστω στής άμμος της υγρής

το σώμα

στα τσακισμένα λουλούδια

στις μάντρες και στα τείχη

στην μνήμη  

και στην λήθη,

σε σώματα και ήθη,

σε ναι και όχι

στο μηδέν και στο πάντα.

Πλην όμως στο νερό

ίχνος δεν μένει,

ίχνος δεν χαράζει

κι΄η χρησιμότη του

είν΄ αυτή:

να μένει πάντα πάνω 

απ΄ό,τι αλλού 

μένει και θυμίζει.

ΠΑΙΔΕΙΑ Ή ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ, ΤΟ ΙΔΙΟ ΕΙΝΑΙ...

Δεν φταίνε οι εξετάσεις...
Δεν φταίει ο τρόπος που διεξάγονται οι απανωτοί αυτοί γολγοθάδες...
Δεν φταίνε οι μαθητές που διαμελίζουν και καίνε τα βιβλία τους στο τέλος κάθε χρονιάς...

Αντί για μια υγιή διαδικασία, έναν στίβο αναμέτρησης και επιλογής ειδικοτήτων και κυρίως αρμοδιοτήτων στην κοινωνία, έχουμε καταφέρει να αποτύχουμε και σ΄αυτό...

Ή μάλλον, κατ΄αρχάς σ΄αυτό και κατ΄επέκταση και στα υπόλοιπα...

Παράγουμε παιδεία όπως παράγουμε και τουρισμό, οικοδομή και δημόσια έργα: πρόχειρα, αρπαχτά, στη ζούλα, χωρίς στόχο και σκοπό, χωρίς μέλλον, με κρυφές επιδιώξεις μέσα από λαβύρινθους κατασκότεινων μακιαβελλικών σκέψεων.

Ποιούς και πόσους θα βολέψω, πόσα φροντιστήρια που ταΐζουν τόσα τον χρόνο στο σάπιο στόμα των ταμείων μου και απασχολούν τόσους καθηγητές, που θα τους είχα μεσ΄τα πόδια μου να γκρινιάζουν για διορισμούς και πώς θα διακινήσω τα δοτά θέματα σε δικούς μου, και πόσο θα μου κοστίσει να φτιάξω την εκπαίδευση και από πού να ξεκινήσω και πώς να πείσω τόσους καθηγητές να αλλάξουν και να κάνουν την δουλειά τους σωστά γιατί δεν θα υπάρχουν πλέον τα εξτρά του φροντιστηρίου και των ιδιαίτερων, που θα πρέπει να ξεκολλήσουν  από ιδεολογικές αγκυλώσεις χρόνων και χρόνων και να μην φοβούνται να πουν λέξεις όπως "πατρίδα", "έθνος" και "Ελλάδα" με τον φόβο του κραξίματος στην επόμενη κατάληψη και άει στο διάολο τελικά που θα βάλω εγώ το χέρι μου στη φωτιά για να μαζέψω τον αμάζευτο, θα φωνάξω κάποιους ξένους μετά απο μερικά χρόνια να διαγνώσουν σοβαρή υστέρηση στα ελληνικά εκπαιδευτικά ιδρύματα σε σχέση με του εξωτερικού και τότε, θα περάσω όσα μέτρα θες...

Όπως έκανα και με την οικονομία και τους δημόσιους υπαλλήλους...

ΟΛΑ ΤΑ ΔΡΟΜΑΚΙΑ ΣΤΑ ΝΗΣΙΑ...

Όλα τα δρομάκια στα νησιά ίδια,

Το λεύκος και οι λείες σκιές,

Μάνταλα σε παληές πόρτες,

Αεράκι στις καμάρες από κάτω.

Βουνά απαρατήρητα

Με ξανθές κόμμες και μωβ ανταύγειες

Να μην αφήνουν να γυρίσεις.

Χωράφια ποτισμένα με αφρόν ανεπαίσθητο,

Σταχτιές συκιές στις μάντρες,

Δρόμοι με πλάκες στα πλευρά των βουνών,

Να μην θες να πας πουθενά

Να θες να ζεις τον δρόμο με τα μάτια.

Κόσμος να βγαίνει απ΄τα καράβια,

Να γνωρίζεις το πάνε-έλα και το κούτελο τού κάθε καραβιού,

Να χαιρετάς με μια φωνή σου τους γνωστούς,

Να βραδυάζει και να είσαι στην καρέκλα αφημένος

Μ΄ένα ρακί στο χέρι,

αφημένος...

Ο ΤΣΙΓΓΑΝΑΚΟΣ...

Είχε πιάσει δεξιά στον δρόμο, προσπαθώντας να πιάνει όσο το δυνατόν λιγότερο χώρο, ν΄αποφύγει τον χλευασμό, τις χειρονομίες, τα σχόλια...

Από καιρό έχει αποδεχθεί την θέση του, δεξιά στον δρόμο, ποτέ στην εθνική, πάντα με τα μάτια μπροστά με βλέμμα δαρμένου σκυλιού, να πατάει όσο μπορεί το λίγο γκάζι των εκατό-εκατόν πενήντα κυβικών του, να κινείται σε χώρο που οι άλλοι θεωρούν πως δεν του ανήκει, πως δεν τον δικαιούται...

Φορτωμένος, αν είναι τυχερός, με σίδερα, λαμαρίνες, θερμοσίφωνα και σαβούρες, που κουδουνάνε αδιάκοπα πίσω του, με το παιδί στην αγκαλιά της γυναίκας δίπλα του, δακτυλοδεικτούμενος και παράδειγμα προς αποφυγή για τα τέκνα των υπολοίπων μας, φόβητρο, αυτός ο πεινασμένος, για να αδειάσει όλο το πιάτο του βλασταριού μας...

Ακόμη κι΄αν μένει σε πολυκατοικία δίπλα μας, σε "διαμέρισμα", δεν παύει να είναι αλλού, να μην τον θέλει κανείς παρά μόνον αν του λάχει να πρέπει να ξεμπαζώσει το σπίτι-κληρονομιά καποιανού θείου ή θείας που πέθανε και μας τ΄άφησε αμανάτι...

Μια μοίρα που δεν θ΄αλλάξει ποτέ, γιατί εκτός των άλλων είναι και το χρώμα του, που εσένα δεν σ΄αφήνει να ξεχάσεις και ΄κείνον δεν τον αφήνει να σηκώσει το κεφάλι και τα μάτια...

Να, πώς να σου δώσω να καταλάβεις....Κάπως σαν την πατρίδα σου, βρε Ελληνάκο...Το κατάλαβες τώρα...;

EVE OF DESTRUCTION...

Δυστυχώς, πάντα επίκαιρο....

BARRY McGUIRE:  EVE OF DESTRUCTION

The eastern world, it is exploding
Violence flarin', bullets loadin'
You're old enough to kill, but not for votin'
You don't believe in war, but what's that gun you're totin'
And even the Jordan River has bodies floatin'

But you tell me
Over and over and over again, my friend
Ah, you don't believe
We're on the eve
of destruction.

Don't you understand what I'm tryin' to say
Can't you feel the fears I'm feelin' today?
If the button is pushed, there's no runnin' away
There'll be no one to save, with the world in a grave
[Take a look around ya boy, it's bound to scare ya boy]

And you tell me
Over and over and over again, my friend
Ah, you don't believe
We're on the eve
of destruction.

Yeah, my blood's so mad feels like coagulatin'
I'm sitting here just contemplatin'
I can't twist  the truth, it knows no regulation.
Handful of senators don't pass legislation
And marches alone can't bring integration
When human respect is disintegratin'
This whole crazy world is just too frustratin'

And you tell me
Over and over and over again, my friend
Ah, you don't believe
We're on the eve
of destruction.

Think of all the hate there is in Red China
Then take a look around to Selma, Alabama
You may leave here for 4 days in space
But when you return, it's the same old place
The poundin' of the drums, the pride and disgrace
You can bury your dead, but don't leave a trace
Hate your next-door neighbor, but don't forget to say grace
And… tell me over and over and over and over again, my friend
You don't believe
We're on the eve
Of destruction
Mm, no no, you don't believe
We're on the eve
of destruction.

Η ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΗΞΕΡΕ ΚΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ...

Η χώρα δεν ήξερε!!!

Δεν ήξερε τίποτε για τα ψεύτικα λεφτά που γέμιζαν κόσμο τα υπερκαταστήματα και τα Mall !!!

Δεν ήξερε πως όλο αυτό ήταν ψεύτικο, καρικατούρα μιας χώρας που δεν υπάρχει στ΄αλήθεια !!!

Δεν ήξερε τίποτε για την επαρχία που ρήμαζε στηριζόμενη στα μαύρα (πραγματικά και μεταφορικά) χέρια που διασφάλιζαν την ροή των επιδοτήσεων προς τα άθλια αγροτικά προϊόντα !!!

Δεν ήξερε τίποτε για τα 6.000.000 πληθυσμού που συρρέουν  στο λεκανοπέδιο γιατί εδώ τα λεφτά είναι πιό εύκολα, παρά στα χωράφια του παππού που στέκουν μακριά απο τον Πλούταρχο, τον Ρέμο και την Βανδή !!!

Δεν ήξερε πως όλες αυτές οι καφετέριες με 4 και 5 ΕΥΡΩ τον καφέ ταΐζουν ολόκληρο κύκλωμα παρασίτων με Cayenne και σκάφη, με ARMANI και PRADA, με σερβιτόρες που υποδύονται τις πελάτισσες, με ελέγχους που παίρνουν τηλέφωνο πριν περάσουν για να παραλάβουν το 12χρονο Chivas για το σπίτι !!!



Δεν ήξερε πως μετά την Πλάκα, το Μοναστηράκι, του Ψυρρή και το γκάζι ήρθε η ώρα να στοχοποιηθεί σαν trendy περιοχή κάποιο άλλο παρακμάζων τεμάχιο της ρημάδας πόλης που αφέθηκε να κουραστεί για να πέσει ευκολώτερα στα χέρια του μεγαλοεργολάβου !!!

Δεν ήξερε για τις σχέσεις των μεγαλοεργολάβων με όλες τις κυβερνήσεις και συνέχισε να τις ψηφίζει !!!

Δεν ήξερε για την καταστρατήγηση της εργατικής νομοθεσίας και την καταπάτηση των δικαιωμάτων του εργαζομένου στα NOTOS, MALL, CARREFOUR, εταιρείες SECURITY, διανομείς DELIVERY και όπου αλλού κρύβαμε την υφέρπουσα ανεργία !!!

Δεν ήξερε πως τελικά, ναι, έχουμε εχθρούς τριγύρω, που θέλουν έξοδο στο Αιγαίο των πετρελαίων, πως ναι, οι Τούρκοι φροντίζουν κάθε τους κίνηση με λεπτομέρεια και εκπαιδεύουν τους πιλότους τους πάνω στους δικούς μας, πως , ναι, όσοι έπεσαν για την πατρίδα , έπεσαν σε ακήρυχτο πόλεμο !!!

Δεν ήξερε πως οι Ολυμπιακοί αγώνες ήταν το τελευταίο μεγάλο μπόνους στα φιλαράκια !!!

Δεν ήξερε πως αυτοί που καίνε την σημαία, τελικώς φταίνε, και δεν επείγει να τους λύσουμε τα ψυχολογικά προβλήματα πριν τους σταματήσουμε !!!

Δεν ήξερε πως ό,τι κι΄αν χάσουν τα δύο μεγάλα κόμματα, δεν μπορεί να το καρπωθεί η ασπόνδυλη αυτοευνουχισμένη αριστερά, που βρίσκει άλλοθι και αντικείμενο ασχολίας στον Καρατζαφέρη και τον Άδωνη Γεωργιάδη !!!

Δεν φταίει όμως....Δεν είπε τίποτε η τηλεόραση.....

ΣΗΜΑΙΕΣ....

Θυμάμαι, πρέπει να ήταν γύρω στο '96, γύρναγα από το νησί στην Αθήνα και χάζευα απ' το κατάστρωμα το αυλάκι των μηχανών να απλώνεται στο Αιγαίο.

Γύρισα και κύτταξα, δίπλα μου ανέμιζε η σημαία του καραβιού, σήκωσα αυθόρμητα τη μηχανή και τράβηξα το όμορφο πανί να κυματίζει κι΄αυτό πάνω απ΄τα κύματα.

Κατεβάζοντας την κάμερα αντιλήφθηκα πως οι μισοί τουλάχιστον συνεπιβάτες που ήταν στο κατάστρωμα εκείνη την στιγμή, με κύτταζαν σαν ένα απεχθές φαινόμενο.
Κάποιος γύρισε και είπε κάτι στον διπλανό του και μετά κούνησαν κι΄οι δύο μαζί απαξιωτικά τα κεφάλια τους.
Ντράπηκα...
Ένιωσα δακτυλοδεικτούμενος πατριδολάτρης ανάμεσα σε ειρηνικούς πολίτες του κόσμου (τότε η έκφραση αυτή γινόταν μόδα)...

Χρόνια μετά, συνεχίζω να βγάζω φωτογραφία την σημαία του καραβιού που ταξιδεύω, με λιγότερη ντροπή τώρα πιά...

Πώς έχουμε εδώ και καιρό καταντήσει, να ντρεπόμαστε για τον τόπο μας...;

Πώς έχουμε πιστέψει πως φταίμε, ακόμη και για τον συνωστισμό της Σμύρνης και για τους αγνοούμενους στην Κύπρο...;

Πώς έχουμε πιστέψει πως είναι καθήκον μας να σώσουμε όλους τους δυστυχισμένους πρόσφυγες των άλλων χωρών εις βάρος της δικής μας...;

Πόσο θα πρέπει να ντραπούμε τώρα για λογαριασμό των ξετσίπωτων πολιτικών μας, που μας έσυραν σκλάβους στα παζάρια των διεθνών χρηματαγορών...;

Πόσο δυνατά θα πρέπει να κουνήσουμε τα σημαιάκια μας στην επόμενη προεκλογική συγκέντρωση του κόμματος για να φτάσουμε να χαστουκίσουμε μ΄αυτά τον "Αρχηγό" στη μούρη...;

Πόσο μοιάζει, δυστυχώς, το πλαστικό σημαιάκι της προεκλογικής συγκέντρωσης με την σημαία του καραβιού και πόσο μακρυά κείται ο συμβολισμός τους....

Ο κυρ-Θύμιος ο μπακάλης...

Μια φορά κι΄έναν καιρό σ΄ένα χωριό είχε μαγαζί ένας μεγαλομπακάλης, ο κυρ-Θύμιος.
Ό,τι χρειαζόνταν οι χωριάτες το προμηθεύονταν από τον κυρ-Θύμιο και όσο ο μπακάλης έφερνε πραμάτεια, τόσο οι χωριάτες δελεάζονταν και ψώνιζαν κι΄άλλα καλούδια.

Χαίρονταν ο κόσμος, νάχει τέτοιο καλό στην πόρτα του και δεν άφηνε καμμία ευκαιρία για να φορτωθεί με όσο γινόταν περισσότερα καλούδια για να κρατάει ζωντανή την ευτυχία του...

Σιγά-σιγά έφτασαν όλοι να χρωστούν στον κυρ-Θύμιο και μάλιστα, άρχισαν τα βερεσέδια..

Και τα βερεσέδια των περιττών πραγμάτων βάραιναν τα βερεσέδια των απαραίτητων πραγμάτων, μιάς και ο μπακάλης τάγραφε όλα μαζί σε μια λίστα και δεν ξεχώριζε χρήσιμα από άχρηστα, φαγώσιμα ή μπιχλιμπίδια.

Με τον καιρό και αφού οι χωριάτες δεν άλλαζαν συμπεριφορά, αρκετοί απ΄αυτούς άρχισαν να δουλεύουν τον ελεύθερο χρόνο τους στο μπακάλικο του κυρ-Θύμιου για να ξοφλήσουν με δουλειά...

...τα μαζεμένα χρέη. Άλλοι του πήγαιναν για αντάλλαγμα τα πράγματα που έβγαζαν στα χωράφια τους, άλλος ντομάτες, άλλος μήλα, άλλος γάλα, άλλος καμμιά κότα ή και κανένα σφαχτό.

Τα ίδια τα προϊόντα που του πηγαίναν του κυρ-Θύμιου για να ξοφλήσουν το χρέος, τους τα ξαναπούλαγε σε τιμές που τώρα κανόνιζε ο ίδιος και δώσ΄του τα βερεσέδια να μαζεύονται και να σκυθρωπιάζουν τα μούτρα των χωρικών, που πλέον δούλευαν για όφελος του μεγαλομπακάλη δίχως να μπορούν να κάνουν ο,τιδήποτε για να ξεφύγουν απ΄τον κύκλο αυτό που τυλίχτηκε γύρω τους χωρίς να το πάρουν χαμπάρι...

Και το μπακάλικο μεγάλωσε και θέριεψε και τάϊζε και τα τριγύρω χωριά, με άλλους όρους βέβαια...

Και όποιος δεν είχε να ξοφλήσει άλλα χρέη, δανειζόταν απ΄τον κυρ-Θύμιο καταπώς έκρινε ΄κείνος...
Κανα-δυό χωραφάκια στην αρχή και περισσότερα μετά, πέρασαν στα χέρια του μεγαλομπακάλη...

...που δεν παρέλειπε να τονίζει στους χωριάτες των άλλων χωριών πόσο αχάριστοι και αγνώμονες και τεμπέληδες ήταν οι ντόπιοι χωριάτες.

Έτσι, άμα λάχαινε να γρινιάξουν οι χωριάτες σε διπλανούς τους, κανείς δεν τους πίστευε...
Και στις κτηματικές τους διαφορές η γνώμη του βάραινε πάντα τη μεριά των άλλων...

Δεν έπαιρναν αέρα οι χωριανοί μ΄αυτόν τον τρόπο...

Και ο κυρ-Θύμιος τους κανόνιζε πλέον τί θα φυτέψουν και τί θα θρέψουν, τί δουλειές θα κάμουν τα παιδιά τους και σε ποιανού την δούλεψη θα μπεί η θυγατέρα του καθενού, ποιός θα φάει και ποιός θα πεινάσει...

Το κακό είναι ότι, μέχρι τώρα που μιλάμε, ο κυρ-Θύμιος συνεχίζει το έργο του και οι χωριάτες δεν έχουν καταφέρει να βρουν τρόπο να ξεφύγουν απ΄το μαγκάνι που μόνοι τους μπήκαν...

Άμα κάνει να φανεί λίγο φως στην σκοτεινιά τους, είτε γιατί μια ευκαιρία έξω απ΄το χωριό φάνηκε είτε γιατί κάποιος τους έκαμε καλύτερες προτάσεις, πετάγονται δυό-τρείς  βαλτοί του μπακάλη...

....και τους τρομάζουν με τρόπο, να μη μπορούν να σκεφτούν καθαρά και ν΄αποφασίσουν...

Υπάρχουν βέβαια και ΄κείνοι που ποτές δεν έπλεξαν με τον μπακάλη πέραν απ΄όσο έπρεπε, μα δεν έχουν δύναμη μέσα στην όλη στέρηση να αλλάξουν την κατάσταση και άμα περιορίζονται οι άλλοι, ζορίζονται κι΄αυτοί...

Τόσο, που είναι κοντά στο να αρχίσουν κι΄αυτοί νταραβέρια με τον μπακάλη...