Τρίτη, 25 Νοεμβρίου 2014

Ο φίλος, στην βροχή φαίνεται...



Κι΄είναι η βροχή μιά αφορμή να βγεις να μυρίσεις, να αγναντέψεις, να σκύψεις στις λεπτομέρειες που τρέχουν ολόγυρα απαρατήρητες.

Είν’ ο καρπός δακρυσμένος βροχή...

...είναι τα μπουμπούκια τόσο γεμάτα ζωή που λες θα εκραγούν και θα σκορπίσουν δέντρα ολάκερα γύρω τους...

...είναι τόσο βαθύτερο το μωβ του λουλουδιού, που λες και ποτέ πριν δεν τόχεις ξαναδεί.

Λες κάποτε θα δουν κι΄άλλοι όλα αυτά τα κρυφά και φανερά μαζί...

...λες θα σταθούν μιά στιγμή να δουν με την φαντασία τους τον μάστορα...

...να στήνει το κέντημα με την πέτρα και την υπομονή κομμάτι το κομμάτι;

Λες να κουραστούμε λιγάκι και το ψιλόβροχο να δυναμώσει κι΄αυτό λιγάκι, 


...ν' αναγκαστούμε να σταλίσουμε ΄δω μέσα;

 Λες να βαρύνει ο καιρός...

 ...να φορτώσει σύννεφα η Καστέλλα...

...να μας έρθει στο νου κρασί μπρούσκο, με λουκάνικο και τυράκι Τηνιακό, να πρέπει να τρέξουμε σπίτι γρήγορα-γρήγορα να δούμε πίσω απ΄τα τζάμια το Ξώμποργο να βυθίζεται στον ουρανό...

 ...τις λάμπες του δρόμου τη μιά να φέγγουν σα φωτάκια Χριστουγέννων...

 ...να χάνονται ύστερα στη μεγάλη Αστραπή;

Λές..;

Λες η θάλασσα νάχει φουσκώσει σαν καφές ελληνικός που φτάνει ίσα να χυθεί;

Είν΄η Περάστρα εκείνη ‘κεί κάτω; 

Μοιάζει και νάναι. 
 
Και ξέρεις, τα σφαλιστά παράθυρα είναι, λέει, απ΄το κρύο, μα το χωριό είναι γεμάτο κόσμο και περνάνε τα φορτώματα για τη Χώρα, στέκουν για λίγο και πάλι τραβάνε προς τον Λάζαρο...


 ...να βγουν στα Λουτρά, να πέσουν στον αμαξωτό για λίγο, να κάμουν έτσι την ανηφορίτσα να περάσουν μέσα απ΄την Ξινάρα, μετά στους Μύλους, να πάρουν να κατηφορίζουν στην Κυρά Ξένη, ύστερα στα Σταμνάδ΄κα, να πάνε στην Χώρα να πουλήσουν...




Σημείωση: οι φωτογραφίες είναι από φίλο, που προτιμάει να μένει στο παρασκήνιο, πολύτιμος υποβολέας μοναδικών εικόνων, δια παντός λαβωμένος απ΄την ομορφιά του νησιού. 

Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, βλέπω εκείνο το άρμα της εφιαλτικότερης νύχτας της ζωής μας, να στέκει εμπρός στις πόρτες του κάθε σχολειού αυτής της ταλαίπωρης χώρας. 
 

Βρυχάται δυνατά, να τρομάξει τις ψυχούλες των παιδιών, να πάψει με τα σίδερά του κάθε ελπίδα, να γκρεμίσει κάθε εμπόδιο ανάμεσα στη βαρβαρότητα και την χαρά.


Γιατί η παιδεία είναι χαρά και είναι μέλλον και σκέψη και ανατροπή και κανένα κύμα δεν είναι τόσο δυνατό που να την κάνει να πάψει να θέλει, να αποζητά, να ψάχνει νέους ορίζοντες.