Πέμπτη, 28 Φεβρουαρίου 2019

ΖΩΝΕΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗΣ



Τι είναι η πατρίδα μας; Μην είν' οι κάμποι; 
Μην είναι τ' άσπαρτα ψηλά βουνά; 
Μην είναι ο ήλιος της, που χρυσολάμπει; 
Μην είναι τ' άστρα της τα φωτεινά; 


Δε νομίζω, αγαπητέ Ιωάννη Πολέμη, δε νομίζω. 

Μπορεί να ήταν κάποτε αυτά ή ψάχναμε να ταυτίσουμε την πατρίδα μας με αυτά, λιγογυρισμένοι και λιγοταξιδεμένοι όσοι έμεναν πίσω και απορούσαν για την ζωή τους, ή το αντίθετο, ταξιδεμένοι και ξενητεμένοι προσπαθούσαμε να καταλάβουμε ποιοί είμαστε και που πάμε.

Τί είναι όμως η πατρίδα μας σήμερα; 

Άκου κύριε Πολέμη μου, άκου να σου πώ πώς έχουν τα πράγματα σήμερα για να σταματήσεις να αοριστολογείς και να λές πράγματα που δεν τεκμηριώνονται. 

Η πατρίδα μας είναι ένα τεράστιο χωράφι κάθετης εκμετάλλευσης.
Μέχρι τώρα είχε συνηθίσει να βλέπεις την πατρίδα μας κάπως έτσι:

Ε, τώρα πια δεν βλέπεται έτσι σε πληροφορώ, βλέπεται οριζόντια, γυρισμένη στο πλάι.

Δεν κατάλαβες, ε; 

Ας αφήσουμε στην άκρη την Τήνο τ' όμορφο νησί και ας πάρουμε για παράδειγμα την Ίφκινθο, ένα νησί εδώ παραδίπλα, όπου γίνονται σημεία και τέρατα...

Πριν πάμε όμως ως εκεί, θα πρέπει να σου εξηγήσω ότι, 
στην σύγχρονη οικονομία δεν επιτρέπεται να μένει ανεκμετάλλευτο κανένα σημείο της επικράτειας.

Πάμε στην Ίφκινθο τώρα. 
Η Ίφκινθος ειδωμένη από το πλάι χωρισμένη σε τρεις ζώνες:

ΖΩΝΗ 1: 
Ας την πούμε παράλια ζώνη, περιλαμβάνει, όπως είναι προφανές, τις παραλίες. 
Που δεν μπορείς απλώς να πηγαίνεις για μπάνιο με την οικογένεια και τους φίλους σου, παλιά τόκανες, αλλά, τώρα οι παραλίες πρέπει να φέρνουν ΚΑΙ φραγκάκια.
Πάνε λοιπόν οι τάδε και οι δείνα και φυτεύουν μπιτσόμπαρα, ομπρέλες και ξενοδοχεία για να αρχίσουν οι παραλίες να φέρνουν κέρδος, να παράγουν δηλαδή. 
Και δουλειές ΕΠΟΧΙΑΚΕΣ, σημείωσέ το αυτό σε παρακαλώ, ΕΠΟΧΙΑΚΕΣ
Που παναπεί, όταν φύγει ο τελευταίος τουρίστας πας ταμείο ανεργίας. 

ΖΩΝΗ 2:
Μετά είναι η οικιστική ζώνη, όπου είναι τα σπίτια όπως είναι προφανές, όπου τα πολλά σπίτια τα λέμε χωριά και σε αυτά τα χωριά πάμε και ανοίγουμε ταβέρνες, καφετέριες και μεζεδάδικα κατά προτίμηση παραδοσιακά (που ο θεός ξέρει τι θα πει αυτό...) για να αρχίσουν να αποδίδουν έσοδα, παναπεί, κέρδος
Και, μην ξεχνιέμαι, δουλειές ΕΠΟΧΙΑΚΕΣ.

ΖΩΝΗ 3:
Και τέλος, εκεί στην Ίφκινθο, υπάρχει η ορεινή ζώνη, εκεί ψηλά που ούτε χωριά έχει, μόνο κάτι κατσίκια και κάτι μονοπάτια που κάποιοι παλαβοί ανεβοκατεβαίνουν κατά καιρούς και σκαλίζουν την ιστορία, λέει, και την παράδοση, λέει, και τις ρίζες του τόπου, λέει. 

Ε, αυτή η ζώνη είναι μέχρι στιγμής ανεκμετάλλευτη στο νησί εδώ δίπλα!

Και με δεδομένες τις επενδύσεις και την ανάπτυξη που απαιτεί η κοινότητα της ευρώπης για να μας αποδέχεται ως μέλος της, οφείλουμε να βγάλουμε λεφτά ΚΑΙ από αυτή την ζώνη.

Τί να κάνουμε λοιπόν για να αρχίσει να αποδίδει κέρδος; Απλό. 
Βάζουμε ανεμογεννήτριες.  

Δουλεύουν τα μπετά και οι εργολάβοι, και τρέχουν και επιπλέον έσοδα από το Ειδικό Τέλος Μείωσης Εκπομπών Αερίων Ρύπων. 

Παναπεί, αυτά που πληρώνουμε για να μπορεί ο επενδυτής να συνεχίζει να τοποθετεί κι’ άλλες ανεμογεννήτριες χωρίς να παίρνει κανένα μερίδιο από την ζημιά τους, μιας και ο ίδιος ΕΞΑΙΡΕΙΤΑΙ από το τέλος αυτό!!! 

Ο επενδυτής, το λέει το όνομά του, επενδύει, βάζει λεφτά και τα βάζει όχι για την ψυχή της μάνας του, αλλά για να τα πάρει πίσω όσο γίνεται γρηγορότερα και περισσότερα

Ο επενδυτής πληρώνεται για την ανεμογεννήτρια την ίδια, για τους δρόμους που ανοίγονται, για την αποψίλωση των δασών, την καταστροφή του τοπίου. 

Εκεί δηλαδή που εμείς βλέπουμε ξεχερσωμένα χωράφια, ξεπατωμένες αρχαίες μάντρες και μονοπάτια, ο επενδυτής βλέπει λεφτά. 

Ο επενδυτής δεν ενδιαφέρεται για τις φωνές της ορνιθολογικής εταιρείας για τα αποδημητικά πουλιά που θα τα κόψουν φέτες οι λεπίδες της ανεμογεννήτριας...



...δεν βλέπει ούτε τα νερά που θα τα στραγγίξει εντελώς η αποψίλωση και η αύξηση της ταχύτητας του αέρα στο επίπεδο του εδάφους (ποιός είναι αυτός ο Στουρνάρας, δηλαδή...)...

...δεν τον κόφτουν οι πυρκαγιές...


...που είναι άμεσα συνδεδεμένες...


...τα τελευταία χρόνια με την παρουσία ανεμογεννητριών...

...δεν ακούει τον θόρυβο από τα μοτέρ.


Αυτά τα βλέπουν οι ντόπιοι που νοιάζονται για τον τόπο τους. Και θα πει κανείς, νοιάζονται όλοι οι ντόπιοι για τον τόπο τους; 

Ναι, όλοι. 

Και μερικοί νοιάζονται λίγο περισσότερο και τρέχουν να νοικιάσουν πρώτοι τις μπουλντόζες και τους εκσκαφείς τους, να ξεπατώσουν τον τόπο των πατεράδων τους, να βγάλουν λεφτά, να συμπεριληφθούν στον κύκλο των άλλων, των μεγάλων επενδυτών. Στην Ίφκινθο αυτοί. 

Απορώ με τους ντόπιους που σηκώνουν χέρι και κάνουν αυτό...

...και αυτό...

...στα χώματα που έθρεψαν τις μάνες και τους πατεράδες τους και τους έφεραν ως εδώ που είναι σήμερα.

Απορώ με την αναλγησία τους να τα κάνουν όλα αυτά κόντρα στην θέληση των διπλανών τους...

...των συγχωριανών τους... 


...των συγγενών τους.







Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2018

Πείτε «γειά» στα Μοναστήρια...

Κάθε φορά που βλέπω κάτι από το νησί να χάνεται σκέφτομαι εκείνη την φίλη στο πανηγύρι των Αγίων Αναργύρων που με ευγενική αγανάκτηση μού είχε κάνει παρατήρηση για τον υπότιτλο του μπλογκ: "περίπατοι στο νησί που χάνεται".

"Δεν χάνεται το νησί" μου έλεγε, "εμείς που είμαστε εδώ το κρατάμε ζωντανό".  Κάναμε μια κουβέντα, προσπάθησα να της εξηγήσω, δεν ξαναβρεθήκαμε. Αυτή εδώ η ανάρτηση ας είναι η απάντηση που της οφείλω από τότε, πριν δέκα περίπου χρόνια.

Αγαπητή μου φίλη,

Πες "γεια" στα Μοναστήρια... 

...χαιρέτα τα πανέμορφα χαλάσματα, 




...τα ανάγλυφα χρώματα, 

...τους γυμνούς τοίχους, 

...τα αποκαλυμμένα μυστήρια της τέχνης των μαστόρων, 

...τις παράγωνες αυλές, 

...τους αέρινους βόλτους, 

...τα απάνεμα περπατιά, 


...τις γλυκές καμπύλες στον διάκοσμο.

Χαιρέτα αυτούς που φύγανε τραβώντας πίσω τους μια πόρτα για τελευταία φορά, 

....αφήνοντας έρημα σπίτια, έρημο τόπο, ο ένας πίσω από τον άλλον, με τον τελευταίο που έμεινε πίσω να μην καταλαβαίνει πώς έγινε και ερήμωσε το χωριό εμπρός στα μάτια του, 

...πώς έγινε και αφέθηκε να μείνει αυτό το κουφάρι σιωπηλό, με όλα του τα όργανα στην θέση τους, αλλά νεκρό γιατί δεν είχε πιά ελπίδα.

Σκέψου την τελευταία φορά που ποτίστηκε μια γλάστρα, που σκουπίστηκε ένα πάτωμα, που σφραγίστηκε ένα μπουκάλι, που σφουγγίστηκε ένα ποτήρι, που τραβήχτηκε μια καρέκλα για να κάτσει κάποιος, που ασβεστώθηκε μια αυλή, που κάπνισε ένας κάπασος, σκέψου όλα όσα γίναν για τελευταία φορά, 


...κι’ αυτές όλες τις φορές βάλ’ τες στο μυαλό σου για όσα είναι τα σπίτια στα Μοναστήρια, και τότε μόνον θάχεις το βάρος του τόπου, αυτό που είναι το βάρος των ανθρώπων των ίδιων, των κόπων, και των πόνων τους.

Και όλο αυτό φαντάσου το σαν ένα σκηνικό μέσα στο οποίο παίζεται η δική σου ζωή.

Θλίψου για λογαριασμό των μαστόρων, που δεν ήξεραν και ευτυχώς δεν έμαθαν ποτέ πώς κατέληξε ο κόπος τους, πώς ευτελίστηκε το μεράκι τους, 


...πώς η γνώση τους σωριάστηκε μέρα με τη μέρα μέχρι που έγινε ακατάληπτη πλέον από κείνους που δεν την έχουν ανάγκη, 


...περιμένοντας εκείνη τη μέρα που αυτά τα χαλάσματα θα γίνουν αξιοθέατο για κάποιους. 

Για κάποιους ξένους που θα κάνουν σαφάρι μέσα στα δρομάκια, σαφάρι ζωών και ανθρώπων που ήταν και δεν είναι πιά. 


Όχι γιατί πεθάναν, αλλά γιατί έφυγαν.

Αν θες να κάνεις μιαν ευχή, κάνε την έξω, στα χορταριασμένα μονοπάτια, ο θεός που είναι εδώ μέσα είναι μουδιασμένος, τους είδε όλους να φεύγουν δίχως να μπορεί να κάνει τίποτε απέναντι στον χρόνο.

Κι΄ άλλα θα ακολουθήσουν τον δρόμο των Μοναστηριών, κι’ άλλα ακόμη, κι’ ύστερα άλλα, μέχρι που το νησί θα μοιάζει με γριά ηθοποιό με χίλιες πλαστικές επεμβάσεις για να μοιάζει με εκείνην που θέλει το κοινό, μια που «δεν γερνάει ποτέ, που αψηφά τον χρόνο».

Κι’ όπου ακούς ανάπτυξη και επενδύσεις να τρέμεις, να τρέμεις το τίποτε που έρχεται, την πλαστογραφημένη παράδοση που πάει να δημιουργηθεί, τους ανθρώπους χωρίς μνήμη και ιστορία, το στενό μυαλό, να ανατριχιάζεις μπροστά στο νησί που ισοπεδώνεται και εξομοιώνεται με μύκονους και σαντορίνες και πάρους και νάξους που κάποτε ήταν και τώρα δεν είναι.

Ύστερα να μην ξαναμπείς σε αυτό το μπλογκ ποτέ. Δεν θα βρεις εδώ μέσα περιγραφές θριάμβων για τον αριθμό των τουριστών, ύμνους για «το ωραιότερο νησί», θαυμασμό για τις «δημιουργικές γεύσεις του νησιού», προτροπές για «ανακάλυψη του κρυφού νησιού».

Αυτοί στους οποίους απευθύνονται όλα αυτά είναι, άθελά τους, αυτοί για χάρη των οποίων καταστρέφεται το νησί.