Δευτέρα, 17 Νοεμβρίου 2014

ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ

Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, βλέπω εκείνο το άρμα της εφιαλτικότερης νύχτας της ζωής μας, να στέκει εμπρός στις πόρτες του κάθε σχολειού αυτής της ταλαίπωρης χώρας. 
 

Βρυχάται δυνατά, να τρομάξει τις ψυχούλες των παιδιών, να πάψει με τα σίδερά του κάθε ελπίδα, να γκρεμίσει κάθε εμπόδιο ανάμεσα στη βαρβαρότητα και την χαρά.


Γιατί η παιδεία είναι χαρά και είναι μέλλον και σκέψη και ανατροπή και κανένα κύμα δεν είναι τόσο δυνατό που να την κάνει να πάψει να θέλει, να αποζητά, να ψάχνει νέους ορίζοντες.


Παρασκευή, 14 Νοεμβρίου 2014

ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ!!!


Τίνος είναι τελικώς το Πανεπιστήμιο;
Μην είναι του Υπουργείου Παιδείας;
Μην είναι των καθηγητών;
Μήπως πάλι είναι των φοιτητών;

Μήπως δεν είναι κάτι αυθύπαρκτο και έχει ανάγκη από πολλά χέρια στα κουπιά για να έχει υπόσταση;

Μήπως ο ουσιαστικός ρόλος του είναι η βελτίωση της ζωής όλων μας; 

Μήπως πρέπει να παράγει πολιτισμό που θάχει στόχο τον πολίτη;

Μήπως δεν θάπρεπε να ναρκισσεύεται αυτοθαυμαζόμενο και να αναπαράγει τον εαυτό του;

Είναι ή όχι ο στάβλος κομματικών αντιπαραθέσεων;

Είναι ή όχι πεδίον δόξης λαμπρό για κάθε διαπλεκόμενο κομματορουφιάνο που θρέφεται, ανδρώνεται και τελικώς αφομοιώνεται από το «Πανεπιστήμιο

Είναί ή όχι άντρο κατασπατάλησης επιδοτήσεων σε αδιέξοδα «προγράμματα» με χρηματοφάγους καθηγητές;

Ενάντια σε τί απ΄όλα αυτά ξεσηκώθηκαν οι φοιτητές;

Σήμερα, του μηνός Νοεμβρίου δέκα και τέσσερεις του 2014, δεν έχω καμμιάν απάντηση.

Σήμερα, σκέφτομαι πόσες πόρτες και σε ποιούς τελικώς τις άνοιξε εκείνο το περιλάλητο τάνκς που έρριξε την πόρτα του Πολυτεχνείου...

Σήμερα σκέφτομαι την δωρεάν για το κράτος και πολυδάπανη για τον γονιό παιδεία και λέω μέσα μου:

Καταραμένοι φοιτητές...

Πόσο καλύτερα θάταν να έπρεπε να πληρώνετε και να μην είναι δωρεάν το Πανεπιστήμιο...
Θα σας σεβόμασταν τότε και δεν θα βάζαμε πορωμένους αντι-φοιτητές να σας ξυλοκοπάνε. 

Γι΄αυτό οι λεφτάδες στέλνουν τα παιδιά τους σε πληρωμένα γυμνάσια και πληρωμένα λύκεια και πληρωμένα κολλέγια και πληρωμένα πανεπιστήμια.
Εξασφαλίζουν έτσι το ότι κανένας ΜΑΤάνθρωπος δεν θα δείρει ποτέ το παιδί τους.
Εξασφαλίζουν ότι το παιδί τους δεν θα σκεφτεί ποτέ να αμφισβητήσει το σύστημα που τον διαχωρίζει από τους «αποκάτω».

Καταραμένοι φοιτητές!

Πόσο καλύτερα θάταν να σας είχαμε με πηλίκια και στολή όπως κάποτε στο Αμέρικα, να φτιάχνετε φοιτητικά κλάμπ με μπλέηζερ GANT και παπούτσια SEBAGO,γιατί τότε ποιός θα σήκωνε το γκλομποφορεμένο χέρι του ενάντια σε έναν καθωσπρέπει κύριο;

Καταραμένοι φοιτητές!

Γιατί δεν μπορείτε να είσαστε όπως εμείς;
Υποτακτικοί, καναπεδολάτρες, ωτακουστές τής ζωής μας τής ίδιας, χάπατα του τελεβίζιου και  των μουμουέ, τρεμάμενοι εμπρός στο βαρύτατο χέρι της εξουσίας που εμείς οι ίδιοι οπλίσαμε...

Ξέρεις κάτι... Μόλις γυρίσω στο σπίτι θα βάλω μια ταινία, κάποια με σουπερήρωες, Μπάτμαν, Σπάϊντερμαν, Κάπτεν Αμέρικα, Σούπερμαν. Θα φροντίσω να παρασύρω το παιδί να κάτσει να δει ταινία για κανένα τρίωρο μέχρι να πάει για ύπνο.

Γιατί άμα με πιάσει στις ερωτήσεις για το Πολυτεχνείο δεν θάχω τί να του απαντήσω...