Δευτέρα 20 Αυγούστου 2012

Ο ΧΟΡΟΣ ΣΤΑ ΚΕΛΛΙΑ, 5 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2012

Οι φωτογραφίες μιλάνε μόνες τους.
Ο κόσμος ήρθε στον καλοκαιρινό χορό, χόρεψε και γλέντησε μέχρι το πρωί, στον όμορφο χώρο του υπαίθριου θεάτρου των Κελλιών.
Η αρχική αμηχανία και οι φόβοι των διοργανωτών ξεπεράστηκαν μόλις τα τραπέζια άρχισαν να γεμίζουν γρήγορα.

Επειδή όμως, τίποτα δεν γίνεται χωρίς κόπο, συνήθως των λίγων προς τους πολλούς, ορίστε και οι φωτογραφίες από την πολύωρη προετοιμασία της προηγούμενης ημέρας, αλλά και λίγες ώρες πριν την έναρξη.
 Η ανταμοιβή των μελών του συλλόγου που φορτώθηκαν με όλου του κόσμου το άγχος, ήταν εικόνες σαν αυτήν...
...σαν αυτήν...
 
 ...αλλά και σαν αυτήν, 
...με ξένους επισκέπτες που ήρθαν στα Κελλιά για να ζήσουν τον καλοκαιρινό χορό από κοντά.

Να μην παραλείψουμε και τα δύο σημεία υποδοχής, όπου δεν έλειπαν οι αφράτες μαρέγκες, το καλό ρακί και τα πλατειά χαμόγελα!
Έτσι, ο Σύλλογος των Κελλιών επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο, φέρνοντας όλο το χωριό κοντά, πράγμα εξαιρετικά σημαντικό, αποδεικνύοντας ότι, το κέφι χρόνια δεν κυττά. 

Εδώ, ο καλύτερος, ίσως, συρτός της βραδιάς μακρυά από τα φώτα της πίστας.


Τέλος, να πούμε ότι, ένα σημείο που σηκώνει μεγάλη βελτίωση, είναι η ζωντανή μουσική.
Ελπίζουμε, του χρόνου να έχουμε την ευκαιρία να ακούσουμε αυθεντικά, παραδοσιακά νησιώτικα τραγούδια και όχι συρτοτσιφτετέλια και ισοπεδωμένους συρτούς, μπάλους και σούστες, με ανούσιες ακροβασίες στο βιολί και αδιάκοπες φλυαρίες στο μπουζούκι.

Η παράδοση στέκεται πολύ πιό πάνω από το εγώ οποιουδήποτε από εμάς και είναι κάτι πολύ σοβαρό για να το διαχειριζόμαστε με νοοτροπία ξενυχτάδικου τρίτης κατηγορίας.

Δευτέρα 30 Ιουλίου 2012

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑΣ ΚΑΛΛΟΝΗΣ

Μετά από απραξία δύο χρόνων 
και στις 5 Αυγούστου 2012 κάνει τον καλοκαιρινό χορό στο θέατρο της Καλλονής με την ορχήστρα ΚΥΚΛΑΔΙΤΕΣ.
Το  κρασί είναι κερασμένο από τον Σύλλογο!
Σας περιμένουμε για να γλεντήσουμε με νησιώτικα τραγούδια μέχρι το πρωί!

Τετάρτη 25 Ιουλίου 2012

ΣΥΝΟΡΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΕΡΜΑΝΙΑ !


Δεν μου το βγάζετε απ΄το μυαλό, μα δε μου το βγάζετε...

Ο Γερμανός πρέσβης εν Ελλάδι, παίρνει το αυτοκίνητό του και στέλνει και τα υπαλληλάκια του βόλτα στις παραλίες, βόλτα στις πλατείες, στις ταβέρνες, στα παγωτατζίδικα.

Βλέπει Έλληνες, ΓΙΑ Τ’ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ, ΕΛΛΗΝΕΣ, ακόμη να βγαίνουν έξω, να έχουν ακόμη λεφτά για την κυριακάτικη βενζίνη και να πηγαίνουν στις θάλασσες και να κολυμπούν, τους βλέπει να πίνουν καφέδες, να τσιμπολογάνε μεζεδάκια σε ταβερνάκια, να αγοράζουν παγωτό στα παιδιά τους και τότε τον κύριο πρέσβη τον πιάνει ένα ρίγος, μια δίκαια τρεμούλα, μια ιερή αγανάκτηση τον πνίγει:

«Εμείς τους κομματιάζουμε κι’αυτοί εκεί!
Να μη λένε να κατσουφιάσουν, να μην λένε να κλειστούν μέσα ν’ακούσουν τις απειλές μας από τις τηλεοράσεις, να μας αγνοούν και να συνεχίζουν να βγαίνουν!
Μα δεν έχουν καταλάβει με ποιούς έχουν να κάνουν;
Με αυτούς που αιματοκύλισαν την Ευρώπη τους (γιατί από την στιγμή που δεν είναι δική μας, είναι των αλλωνώνε) δύο φορές!
Με αυτούς που κάψανε τα χωριά τους, που έκλεψαν τον χρυσό και τα αγάλματά τους, με αυτούς που έστησαν στα τρία μέτρα τους παππούδες και τις μανάδες τους!
Δεν αστειευόμαστε εμείς!
Είμαστε Άρειοι εμείς, δεν πάψαμε να είμαστε ποτέ ανώτεροι!
Μα τί θέλουν επιτέλους;
Να πάρουμε τα τανκς και νάρθουμε να δείξουμε τις αληθινές μας προθέσεις;;;
Πόσα μέτρα ακόμη θα χρειαστούν για να κάνουν ό,τι τους λέμε;!
Ή τουλάχιστον ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΨΟΥΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ;;;»

Και μετά πιάνει και τα βάζει όλο αυτό σ’ένα γράμμα, κολλάει κι΄ ένα γραμματόσημο εξπρές και το στέλνει στην κυρα-Αγγέλα, κλείνοντας με την παράκληση να συνεχίσει με μεγαλύτερη ένταση, μέχρι ο Ήλιος και η Θάλασσα να πάψουν να μας κάνουν να συνεχίζουμε γελαστοί.

Και ‘γω που κάθομαι εδώ και ακούω τα νέα στην ΤιΒι να μας λένε πόσο κακοί γείτονες είναι οι Τούρκοι και πόσο επιβουλεύονται το Αιγαίο μας οι Βούλγαροι και οι Σκοπιανοί και οι Ρουμάνοι και πόσο θέλουν τα πετρέλαιά μας οι Ισραηλίτες, λέω «Πάλι καλά...»

Λέω πάλι καλά και ευχαριστώ ειλικρινά τους Θεούς της Ελλάδας που δεν έχουμε σύνορα με την Γερμανία...


Τρίτη 17 Ιουλίου 2012

ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑ, ΡΕ Φ΄ΛΑΡΑΚΙ..;

Δηλαδή, θες να μου πεις πως, αφού πρώτα έμαθα όλα τα σχετικά με τα CDS, PSI, SWAP, ΔΝΤ, EKT και ξέρω ΄γω τί άλλα σκατά, που ούτε τα σπούδασα, ούτε και θέλησα να τα μάθω, αλλά, μου τάτριβαν στα μούτρα για να μου αποδείξουν πως είχαν δίκιο που με κομμάτιαζαν οικονομικά, τώρα με λες και βλάκα;;; 



Με λες βλάκα, που δεν μπορώ να καταλάβω πού στην ευχή βρίσκεται η ανάπτυξη σε μειώσεις μισθών και προσωπικού στον ιδιωτικό τομέα, σε ξενοδοχεία του κέντρου με πληρότητα 100% , με μηδέν προσλήψεις και ξεπάτωμα του προσωπικού στο ωράριο εργασίας;;; 


Ε, δεν  μπορώ να το καταλάβω ρε φιλαράκι, πώς γίνεται να μου περιγράφεις σαν ανάπτυξη τα περισσότερα λεφτά που κυλάνε στις τσέπες του επιχειρηματία..!  
Πες με βλάκα, λοιπόν, αλλά βάλε κεφαλαίο Β να το χαίρομαι! 
ΒΛΑΚΑΣ! 

Και να ξέρεις ότι, το παίρνω σαν κοπλιμέντο από κάτι σαν και του λόγου σου...


...............έξυπνε!!!



Τρίτη 10 Ιουλίου 2012

Ο Ακίνητος Χρόνος

Και ξαφνικά θα βρεθούμε μεσ' το Φώς των Κυκλάδων, να εξαϋλωνόμαστε, να χάνουμε κι' αυτόν ακόμα τον Ίσκιο μας, το Φως να μας διαπερνάει απ' την κορφή ως τις πατούσες, που μαλακές ακόμη απ΄το φασκιωμένο περπάτημα στα τσιμέντα της πόλης, θα  αντιδρούν, θα μαζεύονται στην αφή της άμμου και των βράχων.
 
Και μετά, θα βουτάμε μεσ' το γαλάζιο και θα πλέουμε στο αρμυρό στοιχείο, θα πλατσουράμε και θα φωνάζουμε με πρωτόγονες φωνές απ΄τα βάθη των εποχών, 
θα πάμε πίσω να ανακαλύψουμε ένα γνώριμο πιτσιρικάκι να σκάβει πηγάδια στον άμμο, να στήνει καστράκια στολισμένα με βότσαλα, 
να σκαλίζει λιμάνια για πλαστικές βαρκούλες τριγυρισμένα από αφρόξυλα.
 
Τελικά, μπορείς να ταξιδέψεις στον Χρόνο, γιατί εδώ στέκει ακίνητος...
 ...κι' απλώς αφουγκράζεται τα επόμενα βήματά του...
 

Δευτέρα 25 Ιουνίου 2012

ΟΤΑΝ ΘΑΧΕΙ ΦΥΓΕΙ ΚΙ' ΑΥΤΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

Όταν θάχει φύγει κι’αυτό το καλοκαίρι και θάχουν καταλαγιάσει οι φωνές κι’ ο θόρυβος, 

Όταν θάχουμε γυρίσει στην ρουτίνα μας και θα προσπαθούμε απεγνωσμένα να κρατήσουμε τα σημάδια του καλοκαιριού πάνω μας για όσο περισσότερο γίνεται, 

Όταν θα μετράμε τις μέρες για την επόμενη αργία, που σαν χαραμάδα στον τοίχο του κελλιού θα μας επιτρέψει να ξεφύγουμε πάλι προς το νησί...

...τότε ακριβώς είναι που θα βρίσκουμε τριγύρω μας, σαν κόκκους άμμου στα καθαρά σεντόνια, μικρές κουκίδες με πολύ έντονες εικόνες, συμπυκνωμένο χρόνο που δεν υπάρχει τρόπος να τον φέρουμε στα σωστά του γράδα και να τον χορτάσουμε. 

Είναι εκείνες οι στιγμές που περνούν όχι απαρατήρητες, αλλά, απελπισμένα γρήγορα, που δεν κρατιούνται και δεν μένουν για πολύ καί που άμα δεν έχεις τα μάτια σου ανοιχτά, χάνεις εκείνη την γλυκόπικρη γεύση τους.

Είναι η στιγμή που κυττάς έξω απ΄την πόρτα και βλέπεις το καλοκαίρι να περνάει...

Είναι τα αναπάντεχα γεράνια σε μιά στροφή του δρόμου...

 Είναι το λευκό μέσα στα βράχια...


Είναι μια ανέλπιστη συνάντηση με έναν από τα τελευταία γερόντια του νησιού...

Είναι μια συντροφιά έξω απ΄τα φώτα του χωριού...

Είναι το κεντημένο φώς του Δεκαπενταύγουστου στο Βρυσί...


Είναι οι λίγοι προσκυνητές στον Άγιο Παντελεήμονα...


Είναι μια βιαστική επίσκεψη στο σχολείο στα Λουτρά για μια έκθεση, που καταλήγει αργά...

Είναι η ξαφνική συννεφιά στον Κουμάρο, που σε στέλνει στην καρδιά του φθινοπώρου και σε φέρνει πίσω σε λίγα λεπτά...


Είναι ένα ηλιοβασίλεμα που δεν θες να τραβήξεις γιατί είναι πολύ συνηθισμένο και τελικά, δήθεν αδιάφορα, έχεις ήδη πατήσει το κουμπί της μηχανής...


Είναι οι δευτερεύουσες χρήσεις εκπεσόντων αντικειμένων...

Είναι, τέλος, τα σύγχρονα μνημεία μας, για να μην ξεχνάμε πως η προβολή από την προσβολή, απέχει  μόνον ένα σίγμα...



Τετάρτη 13 Ιουνίου 2012

Ο ΚΩΛΟΣ ΤΗΣ ΑΓΕΛΑΔΑΣ

«Ωραία», είπε ο καραβόγατος και χασμουρήθηκε, 
«Την Κυριακή ξαναψηφίζουμε, χαχούμμμμμμ.....».
Μόλις είχε τελειώσει η βουλευτική χρονιά, με τις καθιερωμένες Γυμναστικές Επιδείξεις, όπου τα κομματόσκυλα, οι κομματοτραφείς και τα λοιπά ασπόνδυλα είχαν επιδείξει τις αδιαμφισβήτητες ικανότητές τους στις κωλοτούμπες !

Την ίδια στιγμή οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα και το ίντερνετ περιέγραφαν ένα τέτοιο μέλλον:
Ναι! Μην σας φαίνεται παράξενο! 
Τόχουν αποφασίσει οι στρατοπεδάρχες του κόσμου να μας καταχειμωνιάσουν μεσ’ το κατακαλόκαιρο αν δεν ψηφίσουμε σύμφωνα με τις προσταγές τους...

Και ως γνωστόν, αφτοί τα μπορούν όλα! 

Δεν ξέρουμε εμείς πόση δύναμη έχουν αφτοί στα χέρια τους! 
Άμα θέλουν μας ψεκάζουν αφτοί και μας κάνουν ό,τι θέλουν! 
Είμαστε μερμήγκια εμείς μπροστά στην δύναμη αφτωνώνε... Αμέ!

Σκεφτομαι μεμιάς τους τουρίστες εκείνους, που τελικώς θα διαφύγουν από ταν ιστό των απαγορεύσεων των δημοκρατικών χωρών τους και θα μας επισκεφτούν για τις διακοπές τους και θα ανέβουν στο πολύχρωμο καράβι της γραμμής. 
Και θα ανέβουν στο κατάστρωμα να χορτάσουν όσα τους λείπουν στην πατρίδα τους και ’κει, θα αντικρύσουν την σημαία μας να ανεμίζει. Τί θα σκεφτούν τότε λέτε; 
"Να η σημαία ενός περήφανου έθνους;"
ή 
"Να μια σημαία χωρίς νόημα, να μια σημαία διακοσμητική..."
 
Υπάρχει η περίπτωση την Κυριακή να ψηφίσουμε κατά φόβον και τότε, όσα κι΄αν μας συμβούν θα τα αξίζουμε. 
Θα πρέπει τότε να μεταναστεύσουμε στην χώρα που θα έχει για σημαία της αυτήν εδώ...
...και που δεν ξέρω αν βρίσκεται στο τρίτο ή στο τέταρτο ημισφαίριο της Γης μας, αλλά θα πάμε εκεί που κανέναν δεν ξέρουμε και κανείς δεν μας ξέρει για να γλυτώσουμε την ξεφτίλα (όχι όμως και την αυτοξεφτίλα).
 
Έθνος κι΄αυτό... 
Να θέλει καλά και σώνει να βγεί στο φώς, να φύγει από την σκέπη του παγκοσμίου χρήματος, δίπλα στις ράγες της προβλέψιμης και αναμενόμενης διαδρομής, να θέλει να ανέβει επάνω στην αποβάθρα, στο κρύο και την βροχή και τον ανελέητο ήλιο...
Εκεί δηλαδή που είναι η αληθινή ζωή! 

Θέλετε αληθινό ουρανό, κύριοι; 
Δεν σας φτάνει ένας γαλάζιος τοίχος με μια γενναία δόση λάμπας φθορίου; 
Αχάριστοι..

Μα η εντολή είναι σαφής:
Δεν θέλετε το πέδικλο; Ε, τότε θα πεθάνετε προσπαθώντας να διαφύγετε...
Μα δεν σας φτάνει που από δω κάτω μπορείτε και ακούτε την μπάντα να παιανίζει διθυράμβους για τις θυσίες σας και την εκτίμηση που σας έχουν όλοι οι ξένοι για το πόσο πειθαρχημένοι καθόσαστε στους ξερόβηχές τους..;
Μάλλον δεν μας φτάνει...

Μάλλον έχει μεγαλύτερη αξία το να είναι κάποιος μέσα, το να είναι το φως αναμμένο, το να μπορούμε να σκεφτόμαστε ελεύθερα, και μόνοι μας και μεταξύ μας.


Μου φαίνεται, ρε αδέρφια, πως τελικώς, μεγαλύτερη ειλικρίνεια έχει ο κώλος της αγελάδας: 
Όταν θέλει να χέσει, χέζει χωρίς να προειδοποιεί, χωρίς να βρίζει,δίχως να τρομοκρατεί και χωρίς να απειλεί. 
Και η χεσιά της έχει τριπλή δράση (triple action shit): ξαλαφρώνει, λιπαίνει, ανακυκλώνει.  

Λέτε να τους πηγαίναμε καμμιά αγελάδα εκεί στις Βρυξέλλες να τους «λιπάνει» τα γυαλισμένα μάρμαρα..; 
 
Ή πάλι, αντί για την αγελάδα μπορούμε να τους στείλουμε την Κυριακή το ανάλογο μήνυμα...

Ίσαμε έντεκα εκατομμύρια χεσιές, σα να λέμε..

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ ΤΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ !

Αγαπητοί τουρίστες, Αρχικώς, καλώς ήρθατε στο νησί μας!  Που σε λίγα χρόνια, αν όλα πάνε καλά, θα είναι ολόϊδιο με όλα τα άλλα νησιά των Κυκ...