Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

ΤΡΕΙΣ ΗΜΕΡΕΣ ΣΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΗ

Τρείς μέρες μέσα στον Οκτώβριο. 
Κλεμμένες με το χαρτάκι της άδειας, ένα σάλτο πάνω στο καράβι, ένα δεύτερο στο νησί και πάλι πίσω. Μια φευγαλέα ματιά στον χειμώνα, που πλησιάζει με καθυστέρηση, κάνοντάς μας το χατήρι για τρίτη συνεχή χρονιά.

Μια φευγαλέα ματιά σε μια αποτυχία "γνωστού" εφοπλιστή, που για εμάς όμως, είναι μια ανάμνηση ταξιδιών, μιάς μεγάλης, βουερής παρέας, γλυκειάς αρμύρας σε καταστρώματα, πρώιμης μυρωδιάς φρύγανου εκεί, κάπου έξω από τα Ιστέρνια, μια βιασύνη του ματιού να πιάσει τα πρώτα φώτα της άχαρης Χώρας. 

Κι' ύστερα η αναμονή στην σκάλα, ο ρόγχος της άγκυρας, η μισανοιγμένη μπουκαπόρτα απ΄όπου προσπαθείς να δείς έξω εκείνους που σε περιμένουν, το τράβηγμα του σκοινιού και το πρώτο βήμα στο νησί. 


Αυτά πριν. 
Τώρα, μονομάτες κάμερες, λαίμαργα στραμμένες στο ακίνητο σώμα βρίσκουν άφθονη τροφή σε σκουριές, κρεμάμενες βάρκες, δικολάβικες αλλαγές ονομάτων,  σκληρούς ίσκιους.

Κι΄έπειτα, δεμένος στο κατάρτι της θάλασσας και τ΄ουρανού, να βλέπεις το πλοίο να πατάει σε άγραφο δρόμο, πέρα, κατά τα νησιά.

Μια Μακρόνησος, δίχως σημάδια της ανθρώπινης κτηνωδίας...

...μια Εύβοια βουτηγμένη στον ύστατο Ήλιο...

 ...που βάζει ένα χεράκι στο έργο του παληού προβολέα...

... σ' ένα κατάστρωμα που σε καθηλώνει με εικόνες άγνωστες στους καλοκαιρινούς ταξιδιώτες.

Μετά, ο καθημερινός δρόμος του Ήλιου...

...γίνεται μια τεράστια ειρωνεία για όλους εμάς, τους ρεαλιστές τής μικρής μας πόλης, τους σκληρούς επαγγελματίες που δεν έχουν χρόνο για ρομαντισμούς, αλλά, 

...ψάχνουν βιαστικά το κινητό στην τσάντα για να έχουν κάτι να δείξουν σε 'κείνους, που δεν ήταν τυχεροί τόσο, ώστε να βρίσκονται πάνω στην ίδια βάρκα με 'μας, 

...γίνεται κάτι τόσο απλό σαν αυτό...
...και που όταν φύγει, μένεις εκεί, να κρατήσεις κάτι από το θαύμα που μόλις συντελέστηκε μπροστά στα μάτια σου. 



2 σχόλια:

Γιακορ είπε...

ΠΟΙΗΤΙΚΟΤΑΤΟ!

En' Tino είπε...

Τί όμορφες φωτογραφίες....