Ο ΚΑΡΑΓΚΙΟΖΗΣ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ ΣΤΑ ΚΕΛΛΙΑ !

Λοιπόν, άκου να δεις πώς τα φέρνει τα πράγματα η Τύχη... 
Ο Καραγκιόζης, που έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον ελλαδικό χώρο εκεί γύρω στο 1809 κάπου στα Γιάννενα, ήρθε να παντρευτεί πού λες; Στα Κελλιά! Μάλιστα, κύριε, στα Κελλιά! 

Εδώ βλέπουμε τους προξενητάδες στην προετοιμασία του μεγάλου γεγονότος...

...και εδώ στα παρασκήνια, να κινούν, κυριολεκτικά, λυτούς και δεμένους προκειμένου να πετύχει το προξενιό!

Σε μια συγκινητική στιγμή, ο Καραγκιόζης γνωρίζει τον μέλλοντα πεθερό...

...και αμέσως μετά αρχίζει να υποδέχεται τους καλεσμένους...

...παιδιά διαμάντια , με τα σέα τους και τα μέα τους...

...από κάθε γωνιά της Ελλάδας...

...ακόμη και αντιπροσωπεία του εβραϊκού λόμπυ!

Ομορφάντρες κι' ομορφογυναίκες, που ελπίζουν σε μια παρόμοια τύχη...

...αλλά και λεβέντες με τα δώρα και τα πεσκέσια τους!

Τέλος, έφθασαν και οι εκπρόσωποι του κλήρου. 

Βέβαια, κάτι πήγε να γίνει στο τέλος και να στραβώσει το προξενιό...

...αλλά, τελικώς η παράσταση έκλεισε σαν ταινία του Δαλιανίδη, με γάμο και γλέντι διαρκείας...

...όπου μοιράστηκαν και μπομπονιέρες στο κοινό! 

Ορισμένοι από τους καλεσμένους στον γάμο γοητεύτηκαν τόσο από το χωριό, που έμειναν εδώ και συνόδευσαν αρκετούς Κελλιανούς στα σπίτια τους...

............................................................................................................Για δεύτερη συνεχή χρονιά ο ταλαντούχος Κωνσταντίνος Βαμβακάρης, συνεπικουρούμενος από δύο απίστευτους γονείς, έδωσε μια ακόμη υποδειγματική  παράσταση Καραγκιόζη. Με πληθώρα πρωτότυπων φιγούρων, έξυπνο  σενάριο και πολύ κέφι, έδειξε σε όλους τί μπορεί να πετύχει όποιος αγαπάει πραγματικά αυτό που κάνει. Να ευχηθούμε και του χρόνου!

Η ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΑΤΗ. ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Η ΜΟΥΣΙΚΗ

Σκέφτομαι καμμιά φορά πώς έχουμε δεχτεί να τοποθετήσουμε τους εαυτούς μας τόσο χαμηλά.
Πώς δεχόμαστε να γινόμαστε κοινωνοί της χειρότερης ποιότητας πραγμάτων από την παροχή υπηρεσιών, μέχρι την αντιμετώπισή μας από τους άλλους, μέχρι αυτά που απαιτούμε από το κράτος, μέχρι την μουσική, για να καταλήξω σ' αυτό που θέλω να πω. 

Πώς έχουμε καταντήσει να πιστεύουμε ότι, το ποιοτικό, το καλό, το διαφορετικό, το ξεχωριστό, δεν είναι για εμάς. Πώς έχει καταφέρει όλο το σύστημα να μας κρατήσει μακρυά από πράγματα που θα μας έκαναν καλύτερους.

ΜΥΘΟΣ ΠΡΩΤΟΣ: 
"Ο Έλληνας θέλει γλεντοτράγουδα, ν ανέβει στο τραπέζι, να τα σπάσει! "
Και αυτό προβάλλουν διαρκώς τα κανάλια. 
Αυτό παίζουν αδιάκοπα τα ραδιόφωνα. 
Τραγούδια με δίμηνη ημερομηνία λήξης, με «καλλιτέχνες» που θα ξεχαστούν σε ένα-δύο χρόνια το πολύ. 
Στο μεταξύ, όλοι και όλα θα μας σπρώχνουν να καταναλώσουμε αυτή τη μουσική, να αφεθούμε να πιστέψουμε πως αυτή είναι η σύγχρονη ελληνική παραγωγή. 

Δεν υπάρχει γάμος, χαρά, γιορτή, πανηγύρι, τελετή αποφοίτησης, παιδικό πάρτυ που να μην καταλήξει σε τσιφτετέλια και σκυλάδικα της χαμηλότερης κατηγορίας. 

Σαν να μας λένε, εντάξει, άκουσες ό,τι άκουσες τώρα πάρε και 'κείνο για το οποίο προοριζόσουνα από την αρχή. Σαν να πρέπει να μην ξεχάσουμε πως ναι, είναι δυνατόν να διασκεδάσουμε και χωρίς σκουπιδοτράγουδα.

Πάρτε το πιό κοντινό παράδειγμα μέσα από το νησί. 

Δεν θα πάω στα πανηγύρια, όπου τα τελευταία χρόνια κυριαρχούν κάτι απίστευτες μπάντες με "βιολί" που ακούγεται σαν δισκοπρίονο, με φωνές περιφερόμενου δυσλεκτικού πραματευτή και συρτοτσιφτετέλια από Βαζαίο και κάτω, με στίχους επιπέδου μπάμιας. Το αφήνω αυτό το χάλι. 

Θα παω σε κάτι άλλο, καθημερινό, που περνάει εντελώς απαρατήρητο και θα σας ρωτήσω: 
Υπάρχει έστω και η παραμικρή πιθανότητα να κάνετε μια βόλτα στην Χώρα και να ακούσετε έστω και σε ένα μόνο μαγαζί να παίζονται νησιώτικα τραγούδια; 

Υπάρχει πιθανότητα να ακούσετε τον δεντρολίβανο ή την περβολαριά ή τον Ικαριώτικο ή έναν Μπάλλο; (πατήστε στον σύνδεσμο για να ακούσετε έναν μπάλλο)

Λες και είναι ντροπή να αφήσουμε να φανεί πως έχουμε σχέση με αυτά τα τραγούδια! 

Λες και είναι ντροπή να ακουστούν παραδοσιακά νησιώτικα από τα ηχεία μας! 
Λες και θέλουμε να κρύψουμε την ταυτότητά μας! 
Λες και θέλουμε διακαώς να μοιάσουμε στην Ίμπιζα, να δείξουμε πως και μεις είμαστε ικανοί να καταναλώσουμε σκουπίδια να είμαστε όμοιοι με όλους τους άλλους, πως δεν χρειαζόμαστε ταυτότητα, μας αρκεί να μοιάζουμε σε άλλους, να χρησιμοποιούμε τα δικά τους χαρακτηριστικά. 

Ισοπέδωση. 
Αυτό λέγεται ισοπέδωση. 
Ακριβώς όπως συνέβη με τα ταχυφαγεία, την άλλη αμερικανιά που σπεύσαμε να κάνουμε δική μας, που ισοπέδωσαν το φαγητό σε όλη την Ελλάδα! 

Καβάλα, Ξάνθη, Γιάννενα, Κρήτη, Κως, Τρίπολη, Σπάρτη, Λάρισα, Σκόπελος; 
Το ίδιο σάντουιτς, η ίδια τυρόπιτα, το ίδιο καλαμάκι, το ίδιο μπιφτέκι, το ίδιο ψωμί. 
Με την πρόφαση της ελεγχόμενης υγιεινής, της μοντέρνας διατροφής, των «προτάσεων» από διάφορους τηλεοπτικούς σεφ, φτάσαμε να ανακαλύπτουμε το ελαιόλαδο στην διατροφή όταν η αλυσσίδα των ταχυφαγείων μας το πλασαρε σαν νεωτερισμό!!!

Κάπως έτσι και με την μουσική. 
Μόλις την ανακάλυψαν οι τσιφτετελάκηδες και της άλλαξαν τον αδόξαστο και μας την πλάσαραν σαν το νέο μοντέρνο νησιώτικο, σπεύσαμε να την παίξουμε στα πανηγύρια, στους σταθμους, στα μαγαζιά μας!

Θα πει κάποιος, "έλα ρε φίλε, με τη μουσική τά 'βαλες..; Αφού αυτή αρέσει στον κόσμο!" 

Και εδώ ακριβώς είναι η απάτη και το μεγάλο ερώτημα: 
Έδωσες στον κόσμο επιλογή και διάλεξε αυτή τη μουσική; 
Γιατί, δεν μπορείς να προβάλλεις μόνο το ένα είδος και να έχεις απαίτηση να προτιμήσει ο κόσμος κάτι άλλο. Δεν μπορείς να τον φλομώνεις στο σκουπίδι και μετά να τον κατηγορείς ότι δεν στρέφεται σε κάτι πιό ποιοτικό.

Και θα πεις, είναι η μουσική τόσο σημαντική; 
Είναι. 

Είναι η τραγουδιστή φωνή των παππούδων μας που κουβαλάει μέσα της τον πόνο τους, 

τον ξενητεμό τους, το ήθος τους, τον τρόπο τους. 
Είναι ο ίδιος αέρας, η ίδια θάλασσα, η ίδια γή, που εκείνοι έκαναν βήματα ενός χορού, καθημερινό τραγούδι, στίχους ενός τραγουδιού με ψυχή. 
Η μουσική είναι το όσο φτάνει το χεράκι μας να αγγίξει την παμπάλαια ιστορία του τόπου, το πίσω από εμάς και το εμπρός που ακολουθάει. 

Το παραδοσιακό τραγούδι είναι καθαρό, γιατί δεν φτιάχτηκε για να πουληθεί, μα για να τραγουδιέται και να χορεύεται. 

Είναι αγνό, αλλιώς δεν θα κατάφερνε να επιζήσει τόσες δεκαετίες ανάμεσα από άλλα, παρόμοια σκουπίδια που σύρθηκαν πλάι του στο παρελθόν. 
Είναι ο αιώνιος στεναγμός για τη ζωή που φεύγει, η τεράστια αγάπη για την ζωή την ίδια πέρα από χρήμα και υλικά αγαθά, ο νταλκάς για το ανεκπλήρωτο. 

Γιατί άλλο πράγμα είναι ο νταλκάς του παραδοσιακού και άλλο η καψούρα του σύγχρονου! 

Γιατί ο νταλκάς είναι της ψυχής, ενώ η καψούρα είναι του μυαλού...