TINOS on the run

ΠΑΛΛΙΚΑΡΙ ΜΟΥ...

2012-02-13T14:17:00.003+02:00

Παλλικάρι μου,

Σήμερα, στα οκτώ σου, στην Δευτέρα τάξη του Δημοτικού σχολείου, με τα μισά βιβλία απ΄όσα δικαιούσαι και που θάπρεπε νάχεις πάρει, συνεχίζεις και πορεύεσαι στην ζωή σου, εδώ που σούλαχε να γεννηθείς.

Κάθε άνθρωπος οφείλει νάναι περήφανος για την πατρίδα του, για να μην χρειάζεται να προσβάλλει τις πατρίδες των άλλων για να νιώθει σπουδαίος.

Νάσαι περήφανος για την πατρίδα σου, λοιπόν, γιατί η πατρίδα σου είσαι εσύ ο ίδιος και όση περηφάνεια έχεις μέσα σου, τόση θάχει και η πατρίδα σου.

Να ξέρεις ότι, οι γονείς σου, όπως και χιλιάδες άλλοι γονείς, είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους απέναντι στους διαχειριστές της πατρίδας σου (που όλοι μαζί λέγονται Κράτος) και έχουν ήδη πληρώσει, μέσα από περίπλοκες διαδικασίες, για τα βιβλία που σου λείπουν, αυτούς που θάπρεπε να έχουν φροντίσει να είσαι πάνοπλος. Έχουν όμως, όπως θα δεις, λόγο σοβαρό που δεν το κάνουν.

Τα λεφτά για τα βιβλία σου, αυτήν την στιγμή, μάλλον, τα ροκανίζει ο πατέρας κάποιου άλλου παιδιού, το οποίο, με τα κλεμμένα δικά μας λεφτά, πάει σε ιδιωτικό σχολείο όπου βιβλία υπάρχουν.

Με αυτό το παιδάκι θα συναντηθείς ξανά στο μέλλον όταν θα ψάχνεις για δουλειά, όταν θα υπηρετείς την θητεία σου που εκείνο θα έχει παρακάμψει με κάποιο τέχνασμα των γνωστών του πατέρα του, όταν θα πιάνει «μιλητά» μια θέση απασχόλησης την οποία εσένα δεν θα σου έχει δοθεί η ευκαιρία να διεκδικήσεις.

Επίσης, θέλω να ξέρεις πως, απο το υστέρημα των γονιών σου, που είναι και δικό σου υστέρημα, πληρώνουμε την περίθαλψή σου. Άγνωστη λέξη για σένα ακόμη τώρα, που σημαίνει πως όταν διαταράσσεται η Υγεία σου, το Κράτος οφείλει να σε επαναφέρει στην καλύτερη δυνατή κατάσταση, μιάς και γι’ αυτό του δίνεις τόσα λεφτά.

Λυπάμαι που στο λέω, αλλά, η παιδίατρός σου η κυρία Χριστίνα, που τόσο εμπιστεύεσαι και αγαπάς, δεν είναι μέρος αυτής της οφειλόμενης προς εσένα κρατικής φροντίδας, αλλά, την πληρώνουμε ξεχωριστά σε κάθε μας επίσκεψη, όπως ξεχωριστά πληρώνουμε και τα φάρμακα που μας γράφει κάθε φορά.

Βλέπεις, τα παιδάκια δεν αρρωσταίνουν βάσει προγράμματος και δεν μπορούμε να κλείνουμε ραντεβού στο ΙΚΑ μετά από σαράντα μέρες για να σε εξετάσουν όταν εσύ έχεις σαράντα πυρετό.

Επίσης, επειδή δουλεύουμε και οι δύο γονείς, δεν έχουμε τον χρόνο των τριών ωρών για να περιμένουμε στην ουρά του Νοσοκομείων Παίδων για να σε εξετάσει ένας γιατρός κάθε φορά που εσύ αρρωσταίνεις και, πίστεψέ με, τα παιδάκια αρρωσταίνουν αρκετά συχνά, ειδικά τα πρώτα χρόνια των παιδικών σταθμών και του νηπιαγωγείου.

Έτσι, το καθαρό και άνετο νοσοκομείο όπου νοσηλεύτηκες όταν χρειάστηκε, ήταν και αυτό πληρωμένο από εμάς, και μάλιστα, αδρά.

«Αδρά», σημαίνει πως κάθε χρόνο δίνουμε προληπτικά σε μια εταιρεία που λέγεται ασφαλιστική, ένα μεγάλο ποσόν για σένα, μήπως και αρρωστήσεις ή κάτι σου συμβεί.

«Αδρά», σημαίνει επίσης ότι, η ασφαλιστική εταιρεία κάθε χρόνο μας βάζει να πληρώνουμε όλο και περισσότερα, γιατί βασίζεται στον αιώνιο φόβο του γονιού για το παιδί του και μας απειλεί δείχνοντάς μας τί τραβάνε οι άλλοι που δεν έχουν να πληρώσουν στα δημόσια νοσοκομεία.

Όλα αυτά τα χρήματα είναι κλεμμένα απ’ το μέλλον σου, από τις σπουδές σου, από την καλλιέργεια που σου οφείλουμε πέρα από τις τυπικές σπουδές, από το κεφάλαιο μιας δικής σου επιχείρησης.

Έτσι, όταν θα χρειαστεί να συνεχίσεις τις σπουδές σου στο εξωτερικό, δεν θα τα καταφέρουμε και θα βρεθείς να υστερείς σε σχέση με το παιδάκι που σούλεγα προηγουμένως.

Αν πάλι θελήσεις να κάνεις μια δική σου δουλειά, ξανά δεν θα μπορέσουμε και θα πρέπει να ενταχθείς σε κάποιο πρόγραμμα νεανικής επιχειρηματικότητας για να πάρεις κάποια επιδότηση, που όμως και πάλι, θα πρέπει να περάσει από τους κρατικούς αρμοδίους και μάλλον, θα πρέπει να σε γράψω σε κάποια κομματική οργάνωση για να ελπίσουμε σε κάτι.

Τώρα πάμε και στην σωματική σου ευρρωστία, που είναι μέρος της αγωγής που σου οφείλουμε.

Το γυμναστήριο που πάμε και κάνεις ΤΑΕ ΚΒΟΝ ΝΤΟ είναι και αυτό πληρωμένο ξεχωριστά.

Βλέπεις, πιστεύουμε πως σαράντα λεπτά γυμναστική, χωρίς αθλητικό εξοπλισμό, δύο φορές την εβδομάδα, και αυτές άν δεν βρέχει, δεν φτάνουν για να αθλείσαι σωστά. Η τύχη μας ήταν το ότι, πέσαμε σε δασκάλους και όχι απλούς προπονητές.

Επίσης, θα θέλαμε να πηγαίνεις και στο ωδείο, γιατί η μουσική δεν μαθαίνεται από βιβλία με ωραίες εικόνες, χωρίς να έχετε τραγουδήσει ποτέ ούτε ένα τραγούδι όλοι μαζί μέσα στην τάξη, χωρίς να έχετε ακούσει μέσα στην τάξη σας λίγη μουσική από το κάθε είδος, αλλά, ούτε ο χρόνος, ούτε και άλλα λεφτά μας περισσεύουν.

Και αν μας περισσεύανε φέτος, από του χρόνου, δεν θα τα είχαμε.

Και πάμε να σου πω τί είδους περιπέτεια σε περιμένει στην συνέχεια.

Μετά το Δημοτικό σχολείο θα ακολουθήσει το Γυμνάσιο και μετά, το Λύκειο.

Εκεί θα αρχίσεις να μαθαίνεις ένα σωρό ενδιαφέροντα πράγματα, όλου του κόσμου την γνώση.

Κανονικά, θάπρεπε να μην χορταίνεις να βρίσκεσαι εκεί.

Θεωρητικά, θα έπρεπε εκεί μέσα να ετοιμάζεσαι για την εμπειρία του Πανεπιστημίου, να συσσωρεύεις αρκετές γνώσεις για να μπορείς να ακολουθήσεις το επάγγελμα που θες και σε εκφράζει.

Το πόσο έτοιμος είσαι, ελέγχεται με εξετάσεις, όπου κανονικά θα έπρεπε να σε ρωτάνε για τα όσα έχεις διδαχθεί στο γυμνάσιο και στο λύκειο.

Όμως, εκείνοι θα σε ρωτήσουν πράγματα που δεν θάχεις ξανακούσει, αν δεν φροντίσουμε να σε πάμε σε ένα σχολείο μετά το σχολείο, που λέγεται φροντιστήριο και που σωστά μαντεύεις τώρα πλέον, το πληρώνουμε εμείς.

Όπως, εμείς πληρώνουμε και τα αγγλικά σου, και από την Πέμπτη τάξη θα πληρώνουμε και τα γαλλικά σου.

Το Κράτος θέλει να ξέρεις τουλάχιστον δύο γλώσσες όταν θα βγεις να δουλέψεις, αλλά, οι δάσκαλοι που διαθέτουν και το πρόγραμμα που έχουν δεν επαρκεί.

Το καλό είναι ότι, αν θελήσεις να γίνεις καθηγητής κάποιας ξένης γλώσσας, θα στηριχτείς επάνω σ’ αυτό ακριβώς το κενό του συστήματος για να βρεις κι’ εσύ δουλειά.

Γενικώς, εδώ που ζούμε, όλοι μαθαίνουν να πατάνε επάνω σε "κενά" διαφόρων ειδών για να επιβιώνουν εις βάρος των άλλων:

κενά στην νομοθεσία, κενά στο εκπαιδευτικό προσωπικό, κενά στην φύλαξη, κενά στην ασφάλεια, κενά στο σύστημα υγείας.

Σε μπέρδεψα, λεβέντη μου, αλλά, πρέπει να στα πω για να τ’ ακούσω και να τα θυμηθώ κι’ εγώ, ειδικά τώρα, που έχουν βρεθεί ντόπιοι και ξένοι και μου λένε πόσο τεμπέλης είμαι και πόσο λίγο παράγω και πόσα λεφτά φάγαμε παρέα.

Επίσης, μου λένε πόσο θα με πληρώνουν λιγότερο για την ίδια δουλειά που κάνω και σήμερα και ‘γω απορώ, πώς θα βρίσκω να πληρώνω όλα όσα πληρώνω σήμερα, δεδομένου ότι, όλα όσα τους έχω δώσει όλα αυτά τα χρόνια χάθηκαν στις τσέπες τους.

Μάλλον, θα μου λένε πως πρέπει να σταματήσω να πληρώνω φροντιστήριο, ιδιωτική ασφάλεια, γυμναστήριο, ωδείο και αγγλογαλλικά και ΄συ να γίνεις αναγκαστικά κάτι άλλο από αυτό που θα μπορούσες νάχεις γίνει αν δεν μας τρώγανε τον κόπο μας και κάνανε με τα λεφτά μας αυτό που ώφειλαν να κάνουν.

Μάλλον τους συμφέρει να έχουν έλληνες εργάτες αντι για πακιστανούς, με τετρακόσια ευρώ τον μήνα και μάλλον δεν θέλουν το παιδάκι που σούλεγα προηγουμένως να χρειαστεί ποτέ να παίξει με τους ίδιους όρους με σένα, για να εξασφαλίσει έτσι εύκολα την επιτυχία του στο δύσκολο μέλλον, όπως μας το φτιάξανε.

Λυπάμαι που στο λέω, μα η Δημοκρατία έχει γεννηθεί εδώ, ακριβώς εδώ όπου σήμερα εξευτελίζεται και κυλιέται στην βρωμερότερη λάσπη των γυαλιστερών παπουτσιών τους.

Λυπάμαι που στο λέω, μα πέθαναν ατέλειωτες σειρές ανθρώπων στο όνομα της Δημοκρατίας.

Λυπάμαι που στέκω εντελώς αδύναμος στον λόφο επάνω από τις Θερμοπύλες, βλέποντάς τους να περνάνε χωρίς μάχη.

Αφήνω το ξίφος να πέσει απ’ το χέρι και σε προδίδω άλλη μια φορά, Εφιάλτης του ίδιου μου του παιδιού...

Το "ΡΕ!!!" ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ

2012-02-08T16:43:00.000+02:00

Δε θα μιλήσω για τους άλλους, θα πω για μένα.

Ξέρω τον λόγο που δεν έχω κατέβει στον δρόμο ακόμη, να αντιδράσω με τα όσα συμβαίνουν.

Δεν κατέβηκα γιατί δεν μ΄αρέσει να συμμετέχω σε κινήσεις από τα πριν υπολογισμένες και αναμενόμενες, προγραμματισμένες και εξυπηρετικές του συστήματος.

Δεν πήγα λοιπόν, στο Σύνταγμα, δεν συμμετείχα στους αγανακτισμένους, δεν θέλησα να περάσω μέσα από αυτήν την βαλβίδα εκτόνωσης, να τους κάνω την χάρη να γελάνε δίχως να τρέμουν έστω και λίγο πίσω από τα κλειστά παράθυρα της Βουλής.

Η μόνη ελπίδα είναι η μή βία, η μόνη ελπίδα είναι η δημοκρατία και η ιερή Ψήφος με το δικαίωμα της συμμετοχής και όχι με την ξετσιπωσιά τής εκπροσώπευσης.

Αυτά πιστεύω και καμμιά δίκαια υψωμένη γροθιά δεν αμφισβητώ.

ΑΛΛΑ, προτιμάω την ουσία από τον τύπο, το είναι από το φαίνεσθε.

Και αυτό, ΔΕΝ είναι υλοποιήσιμο τώρα.

Εννοώ ότι, εάν αύριο γίνονταν εκλογές όπου θα έπρεπε να αποκρυσταλλωθεί το άγος των δύο τελευταίων χρόνων, ΔΕΝ ΘΑ ΕΙΧΑ ΤΙ ΝΑ ΨΗΦΙΣΩ....

ΘΑ ΕΙΧΑ ΌΜΩΣ, απέναντί μου δεκάδες ειρωνικά χαμόγελα, δάσος σμιγμένα φρύδια και σωρό τα λόγια σαν φοιτητικής συνέλευσης του ’83 να με νουθετούν, κουνώντας παράλληλα το κεφάλι γεμάτο απαξίωση για όλα όσα έχουν πει και δεν τους άκουσα, για το πόσο στενόμυαλος είμαι και δεν δέχτηκα να αιτηθώ την ιθαγένεια κάποιου κρατιδίου της ελληνικής αριστεράς, κατά προτίμηση του δικού τους, μοναδικού, αποκλειστικού, σωστού ανάμεσα στους άλλους προδότες των μεγάλων ηγετών.

ΛΟΙΠΟΝ, ΑΚΟΥΣΤΕ ΜΕ ΛΙΓΑΚΙ:

Θέλω να φύγει αυτή η παρέα από τα έδρανα του ιερότερου κτιρίου της Πατρίδας μου (ναι, της Πατρίδας μου, όχι της χώρας μου) και να μείνει απ’ έξω για όσο γίνεται περισσότερο.

Θέλω να πάω να ψηφίσω με Τιμή και με το κεφάλι ψηλά, ασκώντας το ιερότερο καθήκον και την σοβαρότερη υποχρέωσή μου με επίγνωση του βάρους που φέρει επάνω του το Ψηφοδέλτιό μου, που κανονικά, θα έπρεπε να το νιώθω να στάζει το αίμα όλων όσων έπεσαν γι’ αυτήν την διαδικασία.

Θέλω, να ΘΕΛΩ αυτό που ψηφίζω και να μην είναι η επιλογή μου αυτή της λιγότερο μυρωδάτης κουράδας.

Θέλω να μην ξαναδώ σημαιάκια έξω από τα άντρα των κομμάτων να πανηγυρίζουν επειδή κάποιοι άλλοι θα τα φάνε χοντρά με τις δικές μου πλάτες, βάζοντάς με συνυπεύθυνο μετά, όταν θα αποκαλυφθεί το αίσχος τους.

Θέλω να θέλω να κατέβω στο Σύνταγμα, στην Ομόνοια, στην πλατεία της γειτονιάς μου και να γιορτάσω μιάν αλλαγή δική μου, καταδική μου και κανενός λογολάγνου υποκριτή, μιαν αλλαγή για εμάς όλους, που δουλεύουμε ή που θέλουμε να δουλέψουμε και να είμαστε περήφανοι για την δουλειά που προσφέρουμε.

Θέλω να ψηφίσω ένα όνομα που δεν τόχω ξανακούσει και δεν θα μου θυμίζει μιαν ατέλειωτη σειρά Ριχάρδων ή Ερρίκων των Α’, Β’, Γ’, Δ’...

Θέλω αυτός που θα ψηφίσω, νάχει γράψει κάτι που θα έχω διαβάσει, νάχει ζωγραφίσει κάτι που θάχω δει, νάχει φωτογραφίσει την χώρα που ζω, νάχει γράψει κάτι πού ’χω τραγουδήσει, θέλω νάχει πονέσει τό ίδιο με μένα στις φάλαγγες των νοσοκομείων, στα φαράγγια της γραφειοκρατείας, στους νεκροθαλάμους των πανεπιστημίων.

Θέλω να κάθεται στο διπλανό τραπεζάκι στο σουβλατζίδικο της γειτονιάς και να θέλω να τον χαιρετήσω επειδή είναι εκεί και επειδή κάνει κάτι για όλους και όχι μόνο για μένα.

Θέλω να φτιάχνει μόνος του αυγά τηγανητά στις τρεις η ώρα τη νύχτα όταν θα ξενυχτάει για να μελετήσει τί πρέπει να γίνει στον τόπο μας.

Θέλω να μπαίνει στο λεωφορείο και να μυρίζει τον ιδρώτα των άλλων, να σπρώχνεται στις ώρες αιχμής, να βλαστημάει όταν αργεί να φτάσει στην δουλειά του.

Θέλω να είμαι φτωχός, αν δεν γίνεται αλλιώς, αλλά να τόχω αποφασίσει εγώ κι’ όχι τα ανέραστα, δυσλεκτικά σπασικλάκια της κοινότητας (άλλη μία ιερή λέξη, ξετσιπωμένη όσο γίνεται περισσότερο) και να είμαι γι' αυτήν μου την επιλογή αξιοπρεπής, που δεν είμαι σήμερα.

Θέλω να μην ξέρω πλέον τους ηγήτορες και τους πνευματικούς ταγούς των παρατάξεών σας, δεν με νοιάζουν οι αγαλμάτινες, αποφασιστικές τους φάτσες.

Θέλω αυτός που θα ψηφίσω ή αυτός που θα κατέβω μαζί του στο πεζοδρόμιο να σιχαίνεται τις λέξεις «κόμμα» και «παράταξη».

Τέλος...

ΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΑ ΚΕΛΛΙΑ...

2012-02-02T22:49:00.001+02:00

Τα παληά σπίτια, όπως και οι παληοί άνθρωποι, έχουν κάτι διαφορετικό που τα κάνει αυτό που είναι.

Ισως είναι οι ταλαιπωρίες, ίσως ο καιρός και οι κακουχίες, που αφήνουν τα σημάδια επάνω τους, ίσως πάλι να μην είναι μόνον αυτό, μα νάναι και η έγνοια πού’χαν οι κάτοικοι γι’αυτά και κάθε ρωγμή, κάθε πεσμένο σοβά, κάθε λεκέ απ΄τη βροχή, έσπευδαν με φροντίδα να το γειάνουν, να κλείσουν την πληγή, να περιποιηθούν την γρατζουνιά.

Και οι επάλληλες στρώσεις ασβέστη, καμμιά φορά με καμπόσο χώμα απ΄την λερωμένη βούρτσα, τα ξυσίματα στον σπασμένο σοβά και τα πασαλείμματα με άμμο, λίγο τσιμέντο και κανένα κεραμίδι κοπανισμένο, οι διαφορετικές επιχρώσεις σε ορισμένα σημεία, είναι αυτά που έδιναν στο σπίτι την όψη του ζωντανού.

Σα να λέμε, δεν υπάρχει photoshop και βλέπω όλες τις ρυτίδες του παππού, αλλά, τελικώς, αυτές είναι που τον κάνουν να δείχνει και σαν κανονικός παππούς, δίχως εγωπαθείς παραποιήσεις.

Έτσι, ο χρόνος και η έγνοια κάνανε τα σπίτια τρισδιάστατα.

Εννοώ με αυτό πως, άλλο είναι να βλέπεις το φως να πέφτει σχεδόν παράλληλα σε μια λευκή επιφάνεια και αυτή να γεμίζει του κόσμου τις σκιές και τα ανάγλυφα και άλλο να βλέπεις μια τεχνικώς άψογη επιφάνεια που αφήνει όμως, τον Ήλιο να περνάει ανεκμετάλλευτος, αδιάφορος από πάνω της.

Αυτοί που χτίζουν τελευταία στο νησί και τόχουν το μεράκι, προσπαθούν, θα τόχετε δει, να φτιάξουν τον σοβά να δείχνει ανάστατος, να ξεφεύγει από το επίπεδο, να δείχνει ντόπιος και όχι αθηναίικος.

Θυμάμαι τότε και χίλιες φορές, έναν Ιάπωνα ζωγράφο που προσπαθούσε να βάλει σε μια ζωγραφιά τα φύλλα του δέντρου τυχαία, και τού ήταν περίπου αδύνατον να μπορέσει να απομιμηθεί την ίδια την τυχαιότητα.

Ή, όπως οι μεγάλοι ζωγράφοι που προσπαθούν να ζωγραφίσουν σαν μικρά παιδιά κι΄αυτό να το κάνουν ηθελημένα,

Έχετε δει διαφημίσεις που προβάλλουν το θέμα τους με μια παιδική ζωγραφιά;
Ε, λοιπόν, ξέρετε με σιγουριά αν η ζωγραφιά που βλέπετε είναι φτιαγμένη από παιδί ή αν είναι ενός μεγάλου, που θέλει να ζωγραφίσει σαν παιδί και αυτό, σας το λέει ένας εσωτερικός κανόνας που δεν σας τον έχει διδάξει κανένας.
Απλώς, το μέσα σας παιδί μπορεί και αναγνωρίζει τον μεγάλο που πάει να το ξεγελάσει.

Έτσι και με τα παληά σπίτια. Τίποτε δεν μπορεί να απομιμηθεί την τιμή που τους κάνει ο χρόνος.

Κι΄επειδή τίποτε δεν είναι τυχαίο, οι κάτοικοι ήξεραν πάντα, και ορισμένοι ξέρουν ακόμη, πώς να τοποθετήσουν μια γλάστρα για να χρωματιστεί μια σφραγισμένη πόρτα ή για να μαλακώσει το κενό που αφήνει ένα γκρεμισμένο σπίτι.
Δεν διδάσκεται αυτό, δεν μπαίνει σε μουσείο, δεν καλλιεργείται.
Μόνον αν είσαι τυχερός και σου ξυπνήσει μια μέσα ανάγκη και σε κάνει να θελήσεις να αρχίσεις να βλέπεις κι' όχι μόνον να κυττάς.
Τότε, ο κόσμος όλος γίνεται ένα θαύμα, δεν χορταίνεις να κυττάς, δεν καταδέχεσαι να σπαταλήσεις ούτε ένα βλέμμα, νιώθεις τη ζωή να κυλάει, λυπάσαι για όσα αποτυπώνεις και μετά πασχίζεις να ξανανιώσεις και συνειδητοποιείς την απόσταση, το ανέφικτο μιας φωτογραφίας.

Κι' όταν ξαναγυρίσεις, αγωνιώντας να πιάσεις την ίδια εικόνα ξανά, αναγνωρίζεις την αδυναμία να "μπεις στο ίδιο ποτάμι δυό φορές", αφουγκράζεσαι προσεκτικά και ακούς τον χρόνο που τρέχει κάτω απ' τα πόδια σου, κυττιέσαι στον καθρέφτη και βρίσκεις την πρώτη γκρίζα τρίχα.

Μόνη παρηγοριά σου, ξαφνικά, γίνεται το ότι, ένα μπουκάλι χλωρίνης έχει σταθεί εκεί που πρέπει, δίπλα στο κατάλληλο χρώμα και 'συ, είσαι αρκούντως ώριμος για να δεις εκεί την αθέλητη, εφήμερη, ζωντανή τέχνη.

"Καλά, εσείς σκοτωθήκατε νωρίς..."

2012-01-31T22:10:00.003+02:00

Για να παραφράσω τον Τίτλο του Χρόνη Μίσιου και να ΦΩΝΑΞΩ οτι,
ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΣΤΙΣ 31 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ 1996 ΕΠΕΣΕ ΤΟ ΕΛΙΚΟΠΤΕΡΟ ΣΤΑ ΙΜΙΑ ΚΑΙ ΣΚΟΤΩΘΗΚΑΝ ΤΡΕΙΣ ΕΛΛΗΝΕΣ !!!

Και σήμερα, σας θερμοπαρακαλώ, μπείτε σε ΟΠΟΙΟΔΗΠΟΤΕ site με τα πρωτοσέλιδα των σελιδοποιημένων σκουπιδοφόρων που θέλουν να λέγονται "εφημερίδες" και ΨΑΞΤΕ ΝΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΣΤΩ ΕΝΑ, ΕΝΑ ΠΟΥ ΝΑ ΠΑΡΕΙ Ο ΔΙΑΟΛΟΣ, ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΜΕ ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΑ ΙΜΙΑ!!!

ΚΑΜΜΙΑ!!!
ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΥΜΟΜΑΣΤΕ ΠΩΣ ΟΤΑΝ ΑΠΕΙΛΗΘΗΚΑΜΕ, κάποιοι "στρατόκαυλοι" ήταν εκεί για να σταθούν αξιοπρεπείς και να πεθάνουν, μόνο και μόνο για να βγει ένας τιποτένιος και να ευχαριστήσει τους αρχιτέκτονες του τρόμου, εδώ και σε όλον τον πλανήτη...

Λοιπόν, καλά μας κάνουν οι γερμανοί και οι κερδοσκόποι και τα λαμόγια τύπου Λάκη Γαβαλά, που σήμερα ΑΥΤΟΣ ήταν ΠΡΩΤΟΣΕΛΙΔΟ ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ εφημερίδες, και μας κάνουν όσα μας κάνουν !!!

Αυτά τα χάλια μας, συγγνώμη για τις φωνές, κλείνω με την ευχή να κλείσουν ΟΛΕΣ οι εφημερίδες όσο γίνεται πιό γρήγορα και μαζί και τα κανάλια τους, μπας και ησυχάσουμε από την τρομοκρατία τους και τα σκατά που θέλουν να μας ταΐσουν...

Ευχαριστώ την ophioussa, που αφιέρωσε την ανάρτησή της στο θέμα
http://ophioussa.blogspot.com/2012/01/31-1996.html
και τουλάχιστον, έσωσε, όπως και άλλοι, ευτυχώς πάρα πολλοί, στο διαδίκτυο την μνήμη και την τιμή όλων μας.

Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΤΗΝΟΥ, 16/ΝΟΕ/2017

2012-01-27T18:35:00.000+02:00

Και 'κει που καθήμανε, λοιπόν και εσκεφτόμην πώς θα έβρω τρόπο να βελτιώσω την ποιότης της διαβιωμένης υφ'εμού τού ιδίου ζωής, τρι-τρί τρι-τρί ηχεί ο τηλέφωνας και με διασπά από την περισπούδαστη σκέψη και περισυλλογή:
"Ομπρός, ποίος καλεί;" ερωτώ μεθ' εβγενείας.
"Έλα, ταραντούλα της σκέψης" ακούγω μιαν φωνή "Είσαι σε θέση να κατανοήσεις αυτά που θα συλλάβουν τα ώτα σου ή να πάρω μετά τα σουβλάκια;" όπου και διέκρινα μιαν ειρωνεία έως και κορόϊδεμα.
"Κύρο, εσύ είσαι;"
"Χα! με κατάλαβες !!!" φώναξε μεσ' τ' αυτί μου ο Κύρος Γρανάζης, φίλος και συμπολεμιστής στον πόλεμο μεταξύ ΤΙΡΑΜΟΛΑ-ΜΙΚΥΜΑΟΥΣ.
"Έλα, βρε παιδί μου, πού χάθηκες..!" είπα από εβγένεια γιατί γενικώς, τονε βαριέμαι με τη μανία που έχει με τους αυτόματους πωλητές αυτοκινήτων.
"Ξέρω πως με βαριέσαι, αλλά, επειδή τη τελευταία φορά σε εξέθεσα με την χρονομηχανή που είχα φτιάξει, σε πήρα για να επανορθώσω!!!"
"Δηλαδή..." ρώτησα...
"Έχω στα χέρια μου την απόλυτη μηχανή του χρόνου..." είπε με χαμηλή φωνή, "Έλα από το εργαστήριο μόλις μπορέσεις..."
...............................................................................................................................................................
Κι' αυτή, αγαπητοί συνταξιδιώτες, είναι η απλούστατη εξήγηση, πώς δηλαδής ευρέθην εις στο μέλλον, όπου επήγα στο πρώτο περίπτερο που βρήκα μπροστά μου στην παραλία της Τήνου, απ'όπου και αγόρασα το φύλλο της εφημερίδας που σας επισυνάπτω και που έρχεται σε αποκλειστικότητα κατ' ευθείαν από το μέλλον.....
Μπορείτε να πατήσετε με κλικ επάνω στην φωτογραφία για να διαβάσετε τα νέα του μελλοντός μας και μετά, όταν η φωτογραφία ανοίξει σε άλλο παράθυρο, κρατείστε πατημένο το αριστερό ctrl του πληκτρολογίου σας και κυλίστε το ροδάκι του ποντικιού προς τα εμπρός για να μεγενθύνετε την εικόνα.
Καλή σας ανάγνωση.

Επιστημονική φαντασία, θα μου πείτε και δίκιο θάχετε και λάθος κάνω (ε, βέβαια! το έβρω γράφεται με ευ-και όχι με β ... Και ομοίως και η εβγένεια που θέλει και αυτή ευ- και όχι β... Και δε λέμε ομπρός, αλλά, εμπρός κλπ κλπ...).

Αλλά,.......................................................................................................

.....ΑΝ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΟΥΜΕ,

ΚΑΠΩΣ ΕΤΣΙ ΘΑ ΚΑΤΑΛΗΞΕΙ ΤΟ ΝΗΣΙ,

ΠΑΤΡΙΩΤΕΕΕΕΕΣ !!!

ΔΗΛΩΣΗ ΝΟΜΙΜΟΦΡΟΣΥΝΗΣ

2012-01-24T23:35:00.003+02:00

Για να δούμε τί στην ευχή ήταν αυτή η δήλωση νομιμοφροσύνης, που έπρεπε κάποιος να υπογράψει στους καιρούς εκείνους έτσι ώστε το καθεστώς να μπορέσει να συνεχίσει ασφαλές την δράση του ή να νομίζει πως το πετυχαίνει ή απλώς να θέλει μια γραφειοκρατική επιβεβαίωση πως, όσο κι' αν ήτανε χαζό αυτό που έκανε και δεν θα είχε κανένα ουσιαστικό αποτέλεσμα, τουλάχιστον προσπάθησε να κάνει κάτι για να μη κατηγορηθεί εκ των έσω πως αδράνησε έναντι του κινδύνου.
Ειδικά, όταν το συμπιεσμένο ελατήριο θα πεταγόταν με ορμή από τα κουρασμένα δάχτυλα εκείνου που προσπαθούσε βλακωδώς να το κρατήσει πατημένο για ένας θεός ξέρει πόσο νόμισε πως θα άντεχε...

Ρίξτε μια ματιά στα δύο φύλλα.
Διαβάστε προσεκτικά τί ζητούν, τί ρωτούν, τι θέλουν.
Διαβάστε με πόση αφέλεια (με σημερινά μάτια) είναι διατυπωμένες οι ερωτήσεις.
Ούτε σε επτάχρονο παιδί δεν κάνει κανείς τέτοιες ερωτήσεις διεκδικώντας λογικές, αληθείς απαντήσεις.

Και όμως, για αυτό το πολυγραφημένο χαρτί με τις ηλίθιες ερωτήσεις, που κόσμος και κοσμάκης αρνήθηκε να υπογράψει, χωρίστηκαν οικογένειες, στιγματίστηκαν ζωές, έμειναν άνθρωποι στην εξορία για ολόκληρες ζωές ή έφυγαν από την πατρίδα τους για πάντα, άλλες ζωές έσβησαν πίσω από τα συρματοπλέγματα κάτω από υποκόπανους όπλων που μέχρι πριν από λίγους μήνες πολεμούσαν τους Γερμανούς, ψυχές τσακίστηκαν με ξύλα και με ρόπαλα και ένα ολόκληρο έθνος δεν έχει μέχρι σήμερα καταφέρει ακόμη να βγάλει νόημα απ΄όλο αυτό, να κάνει αυτό το ρημάδι το ένα βήμα παραπέρα, να ξεκολλήσει από τη λάσπη του εμφυλίου...

Συνηθισμένοι από πάντα, τα φορτώνουν οι μεν στους δε, ξεχνώντας πως, για να υπάρξει καυγάς πρέπει και οι δύο να σηκώσουν χέρι, αλλιώς, λέγεται χειροδικία...

Για στάσου μια στιγμή να προσπαθήσω να καταλάβω λιγάκι ο μωρός....
Εκεινών των κομμουνιστών είναι απόγονοι οι σημερινοί;
Εκείνων είναι η γλώσσα, που μασουλάνε οι σημερινοί κομματοσκυλαίοι, που από το δεκαπενταμελές ακόμη αφήνονται να γίνουν πιόνια στα χέρια του κάθε λογοπλάνου, προσβλέποντας σε κάποια θέση γραμματεΐσκου της τοπικής οργάνωσης ή όπως διάολο ονομάζονται τα κατά τόπους φίλτρα και φίμωτρα της γνώμης μας..;

Δεν νομίζω...

Γιατί, παλλικάρια μου, αν, για παράδειγμα, έκανα την θητεία μου στο τιμημένο πυροβολικό και κορδώνομαι γι' αυτό, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάω πως την τιμή του το πυροβολικό δεν την απέκτησε επί των ημερών μου, αλλά την φέρει με δέος και σέβας από αλλωνών τις θυσίες και το αίμα... Και κυρίως πως, αν θέλω να φέρω μερίδιο της τιμής θα πρέπει να είμαι σε θέση να το αποδείξω με πράξεις...

Και για να πάω παρακάτω και να δοκιμάσω να καταλάβω δηλαδή: όταν σήμερα λέμε πως το Μνημόνιο μεταξύ άλλων απαιτεί απο τους πολιτικούς μας να υπογράψουν "δήλωση νομιμοφροσύνης" εννοούμε πως, μπαίνουν στο ίδιο σακκί με όλους αυτούς τους αρνητές της ηθικής ταπείνωσης, του ψυχικού εξευτελισμού, με τους αγωνιστές του εαυτού τους και κανενός κόμματος, με τα αμούστακα λεβεντάκια που βρέθηκαν πίσω απ΄τα κάγκελα χωρίς να έχουν κανενός είδους κομματική συνείδηση, απλώς γιατί ήθελαν, με την ευκαιρία του τέλους της Κατοχής να ξημερώσει μια άλλη μέρα, διαφορετική, με ίσα δικαιώματα για όλους.....

Είναι σαν να λέμε, καλλιτέχνης η Γιούλη Τσίρου και ο Πάνος Κιάμος, καλλιτέχνες και η Φλέρυ Νταντωνάκη και ο Μπιθικώτσης, κάπως έτσι προσπαθείτε να το πάτε..;

Ίσα κι' όμοια τα πλαστικά καλαμάκια που κρατάνε τις κομματικές σας σημαίες, με τις σιδερένιες κάννες του εκτελεστικού αποσπάσματος..;

Λοιπόν, πειναλέοι λιγδιάρηδες:
Δεν θα τολμούσα ποτέ, μα ποτέ, να βάλω ούτε τον τελευταίο τρομαγμένο, φοβιτσιάρη, αναποφάσιστο και δυστυχισμένο κακομοίρη κάτω στα μπουντρούμια της ασφάλειας που τελικώς, αρνήθηκε (πιθανότατα κάτω από τις πιέσεις των συγκρατούμενών του) να υπογράψει αυτό το βρωμερό χαρτί, απέναντι σε όλους σας μαζί τους ραγιάδες πολιτικούς, που δεν ντραπήκατε όχι να βάλετε την υπογραφή σας, αλλά, τό χειρότερο:
να κάτσετε και να ψάξετε και να σκαρφιστείτε δικαιολογίες για τον λόγο που άπλώσατε το τρυφερό, MONT BLANC χεράκι σας για να ζητήσετε από άλλους να θυσιαστούν για τα δικές σας βρωμιές...
(αλήθεια, στα παιδιά σας λέτε τα ίδια ή τάχετε κάνει σαν τα μούτρα σας και δεν νιώθουν τάλαρο..;)

Ωχριούν, τρέμουν και σβήνουν οι βίοι ολωνών σας, που δεν έχετε να υποστείτε καμμία συνέπεια της υπογραφής που βάζουν, απέναντι σε 'κείνους που αρνιόντουσαν να υπογράψουν και ήξεραν πως έχαναν τα πάντα....

Αμέτε, το λοιπόν, στην ευχή του διαβόλου και στην κατάρα του θεού, πολιτικάντηδες της συμφοράς που θέλετε να διεκδικήσετε και την τιμή του διλήμματος μιας δήλωσης νομιμοφροσύνης..!

Αμέτε, γιατί αν είσασταν εσείς στην θέση εκείνων που τους τέθηκε το δίλημμα, απ' την τρομάρα σας ακόμη θα γλιστράγατε επάνω στα σκατά και στα κάτουρά σας...

Αμέτε στο γεροδιάολο...

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: το έντυπο που βλέπετε είναι αυθεντικό και το μάζεψα απο ένα συρτάρι κάποιου εργαστηρίου της Γεωπονικής Σχολής Αθηνών, όταν κάναμε ένα ξεκαθάρισμα για να φτιάξουμε χώρο για τα στοιχεία των πτυχιακών μας.

MAZDA

2012-01-19T22:49:00.001+02:00

Δεν έχω κείμενο να γράψω.

Απλά, προσπαθώ να σώζω εικόνες από την μοναδική πατρίδα, την παιδική μας ηλικία.

Θυμάμαι, λοιπόν, αυτά τα τρίκυκλα να βρίσκονται παντού στο νησί, να γυρνάνε φορτωμένα γύρω-γύρω σαν τα μυρμήγκια, να κουβαλάνε από τούβλα, άμμο, τάβλες και τσιμέντα, μέχρι μπάλες άχερα, σακκιά με βαμβακόπιτα, καφάσια για την «πούληση», μπάζα και «ζώντα ζώα».

Τα έβρισκες ακόμη και μέσ’ τη μέση στο λιβάδι στον δρόμο για την Κολυμπήθρα.

Με τον χαρακτηριστικό ήχο της μηχανής, να ζορίζονται στην ανηφόρα από τη Μπύρα, να περνάνε κάτω από τις τρεις καμάρες (που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τις ρίξανε) να φτάνουν στου Μωυσή, μετά στον Άγιο Γιάννη και μετά ώσπου τα κατάφερνε ο οδηγός.

Οι πιό επιδέξιοι μπαίνανε με την όπισθεν, οδηγούσαν με τους καθρέφτες, οι άλλοι μπαίνανε με τη μούρη και γυρίζανε στον Άγιο Γιάννη.

Πραγματικά θηρία, υπηρέτησαν τα αφεντικά τους μέχρι και λίγα χρόνια πριν, πράγμα που μπορείτε να διαπιστώσετε και από το σηματάκι των τελών κυκλοφορίας σε μια από τιςφωτογραφίες, έφτασαν σε απίθανο αριθμό χιλιομέτρων που ούτε στα όνειρά του δεν θα είχε φανταστεί ο Ιάπωνας κατασκευαστής, τις περισσότερες φορές με υποτυπώδες σέρβις και μετά, όταν δεν υπήρχαν πλέον ανταλλακτικά, με ιδιοκατασκευές και ευρεσιτεχνίες, τόσο του ιδιοκτήτη, όσο και του μηχανικού κάτω στην Χώρα συνέχισαν γεμάτες μπαλώματα την ζωή τους.

Ψηλές, στενές, με καλή ορατότητα και μικρό κύκλο στροφής, οι «μηχανές», όπως λέγονταν τότε, ήταν η λύση για κάθε είδους μεταφορά.

Με τα στρογγυλά φανάρια και το τεράστιο κενό πάνω απ΄την μπροστινή ρόδα, έμοιαζαν με χαζά, ξεδοντιάρικα, πεινασμένα στοιχειά έτοιμα να καταβροχθίσουν άφθονα χιλιόμετρα και κιλά, που δεν τόχαν όμως και σε τίποτα να έρθουν τούμπα με την παραμικρή απροσεξία και το ψηλό κέντρο βάρους τους.

Αν είχα τη δυνατότητα και ένα χωράφι, θα αφιέρωνα λίγο χώρο σ’ όλα τα οχήματα σαν κι’ αυτό που δέθηκαν με τον μόχθο των ντόπιων.

Και θυμάμαι με λύπη πριν από μερικά χρόνια, όταν ανέβηκα στους Μύλους πάνω απ’ τα Κελλιά για να βγάλω φωτογραφία για πολλοστή φορά τα κτίσματα, πως είχα βρει το παμπάλαιο όχημα της Πυροσβεστικής που είχε πεταχτεί εκεί για να σαπίσει (θα ψάξω να βρω την φωτογραφία...).
Το ίδιο και στον παληό δρόμο για την Χώρα, που κάπου στις τελευταίες στροφές κρύβεται ένας παμπάλαιος εκσκαφέας.

Σίδερα και λαμαρίνες σίγουρα, αλλά, τα κουφάρια των παληών οχημάτων καταφέρνουν και κρατάνε κάτι από την αξιοπρέπεια των νεανικών τους χρόνων, κάτι από την προσπάθεια του σχεδιαστή που αγνοώντας την αεροδυναμική προσπαθούσε να ομορφύνει τις άχαρες λαμαρίνες, κάτι από την χαρά της οικογένειας όταν έμπαινε για πρώτη φορά στο καινούργιο αυτοκίνητο και το πρόσεχε σαν μέλος της οικογένειας.

Τότε, δεν υπήρχαν δόσεις, ούτε leasing για ανταλλαγή του παληού με νέο στα πέντε χρόνια, τότε τα δέκα και τα δεκαπέντε χρόνια, ήταν το φυσιολογικό διάστημα που παρέμενε το όχημα σε χρήση.

Ξέφυγα...

Κι’ όπως λέει και κάποιος που δεν θυμάμαι τ’ όνομά του, «Όταν τελικά επιστρέφεις στο πατρικό σου, διαπιστώνεις ότι δεν ήταν το σπίτι που είχες νοσταλγήσει, αλλά τα παιδικά σου χρόνια».

Τί ακριβώς χαλάει όσο περνάει ο καιρός;
Πού πάει και κρύβεται εκείνο το παιδί;
Πώς ντυνόμαστε αλλεπάλληλα στρώματα εαυτού, μέχρι που βαραίνουμε μέχρις αναισθησίας;

Νομίζω πως από κάποια μικρή χαραμάδα, μέσα από μια μικρή ρωγμή στο πέτρινο εγώ που χτίζεται ολόγυρά μας με τα χρόνια, το παιδάκι που είναι κλεισμένο εκεί μέσα καταφέρνει και ρίχνει μια κλεφτή ματιά σε κάτι που στον υπόλοιπο εαυτό δεν βγάζει νόημα και τότε...

...μια παρατημένη «μηχανή» MAZDA φορτώνεται από μόνη της δεμάτια καλοκαίρι, λόφους μπάζα και άμμο για σκάψιμο με κίτρινες πλαστικές μπουλντόζες, μας πάει στο Βρυσί το Δεκαπενταύγουστο και μιλάει μαζί μας μια ξεχασμένη γλώσσα.

Αλλά, όπως είπε ο Τομ Ρόμπινς, «Ποτέ δεν είναι αργά για να έχεις μια ευτυχισμένη παιδική ηλικία», οπότε και δεν επιθυμώ να αφεθώ να μελαγχολήσω άνευ λόγου.

Είναι κανείς για στρατιωτάκια;

(αφιερωμένο στον κουμπάρο μου που γιόρταζε προχτές)

ΤΟ ΧΑΛΙ ΜΑΣ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΚΑΙ Η ΞΕΦΤΙΛΑ ΕΝΟΣ ΤΟΠΟΥ !

2012-01-15T23:58:00.003+02:00

Και μιας και λύσαμε το πρόβλημα των λυμάτων των Κάτω Μερών, όπως προηγουμένως είχαμε λύσει και το πρόβλημα των σκουπιδιών, της ανέλεγκτης χωματερής, της ανακύκλωσης, ΑΛΛΑ και των απόβλητων του ελαιοτριβείου στο νησί, λέμε, ωρέ λεβέντες και λεβέντισσες να φκιάσουμε κι΄έναν δρόμο (μιας και το νησί στερείται επαρκούς οδικού δικτύου....) να μπορεί ο καθείς να φτάνει και μέχρι την υπέροχη παραλία της Κολυμπήθρας, που μέχρι σήμερα, άκουσον, άκουσον,
ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΠΡΟΣΒΑΣΙΜΗ ΜΟΝΟΝ ΑΠΟ ΠΕΖΟΥΣ !!!!!
Αυτό το έγκλημα κατά της κυτταρίτιδας των μεγαλοκυράτσων και της μπακοκοιλιάς των συνοδών τους είναι ώρα να λάβει τέλος!!!

Μαζεύτηκαν, λοιπόν, οι αρμόδιοι και με σκυμμένα απ΄την ντροπή κεφάλια, είπαν να δώσουν τέλος στο αίσχος αυτό της αναξιοποίητης Κολυμπήθρας, να μην ΄κονομάνε μόνο οι πιτσιρικάδες στην πέρα γωνία, αλλά, να χτιστούν ενοικιαζόμενα (όπως στον Άγιο Ρωμανό.............................), να γίνουν και καντίνες, να μπουν ομπρέλλες, να φτιαχτεί πάρκινγκ και να γίνεται κι' ένα μπητς πάρτυ από 'δω μεριά, όχι μόνον απέναντι, ΝΑ ΜΟΙΑΣΟΥΜΕ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΣΕΡΦΟΠΑΡΑΛΙΕΣ ΤΗΣ ΜΥΚΟΝΟΥ !!! (....και νάχουμε και κανένα έσοδο από τους φιπιάδες κουλουπού, κουλουπού...) να ανοίξει και παράγκα που θα κάνει τατουάζ, να κάνουμε και διαγωνισμό Μις Κολυμπήθρα, βρε αδερφέ!!!
Γιατί ως γνωστόν, ΟΛΕΣ οι παραλίες ΠΡΕΠΕΙ να είναι προσβάσιμες από εποχούμενους, κατά προτίμηση SUVάδες και τετρακίνητους!!!
Κάνει ένα άλλο πρεστίζ για τον τόπο από τα getz και τα fabia, ρε κολλητάρι...

Και όχι μόνον αυτό, ΑΛΛΑ, και για να μην θεωρηθεί ότι μεροληπτούμε και αναθέτουμε την προμελέτη σε ντόπιο ο οποίος πιθανόν να είναι και συναισθηματικά δεμένος με τον τόπο, να έχει γνώση του παρελθόντος και της ιστορίας του τόπου και να εξακολουθεί να σέβεται το νησί του, το αναθέτουμε σε Χημικό Μηχανικό
ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΗΝ ΜΕΘΩΝΗ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ !!!

ΤΟΣΗ ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΑΣ!!!

Και ο παλλίκαρος δηλαδή που την Κολυμπήθρα δεν την έχει δει στην ζωή του, θα την κάνει μια βόλτα από γύρω-γύρω και θα πάει και μέχρι το Κάτω Κλείσμα να δει πόσο τα ρουμάνια έχουν καταστήσει αδύνατη την διέλευση, θα κάνει "τσ-τσ-τσ" σμίγοντας τα φρύδια, θα σταυροκοπηθεί για το χάλι μας και θα βγάλει την ετυμηγορία για την προμελετημένη και προαποφασισμένη καταστροφή.

Γιατί, ας βρεθεί έστω κι' ένας να μου πει πως δεν πιστεύει ότι το γραφείο θα βρει ελάχιστες έως ασήμαντες περιβαλλοντικές επιπτώσεις του έργου και άρα, ο δρόμος μπορεί να γίνει !!!

ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΩΡΑ ΟΙ ΚΑΤΩΜΕΡΙΤΕΣ ΓΙΑΤΙ ΣΑΣ ΚΑΝΑΝΕ ΔΙΑΠΛΑΤΥΝΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ή ΑΚΟΜΗ ΝΟΜΙΖΕΤΕ ΠΩΣ ΤΟΥΣ ΠΗΡΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΓΙΑ ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΚΑΤΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥΣ;;;

Δηλαδή, οι κρατούντες και οι άρχοντές σας (ΝΑΙ, εσείς τους έχετε ψηφίσει...) δεν είναι σε θέση να δούν άλλην ανάπτυξη εκτός από τον τουρισμό και την οικοδομή!
Και μάλιστα, μας ζητάνε ΠΑΛΙ να ξεπουληθούμε και να σκύψουμε το κεφάλι μέχρι να συναντήσει τα κορδόνια των παπουτσιών μας, προκειμένου να πουλήσουμε κι' άλλους φραπέδες κι' άλλες ομελέτες κι' άλλα τοστάκια για σαράντα μέρες σε τουρίστες, κι' όποιος προλάβει την αρπαχτή του καλοκαιριού, πρόλαβε...
Μπας δηλαδή και στραβωθούν τα τουριστόνια και δεν καταλάβουν τί μέλλον επιφυλάσσουμε στο νησί μας και πόσο τόχουμε χεσμένο και θελήσουν να αγοράσουν κάποιο από τα 600 χτισμένα και απούλητα του νησιού!!!

ΑΥΤΟ ΜΟΝΟΝ ΤΟΥΣ ΝΟΙΑΖΕΙ!!!

Γιατί η οικοδομή, ξεφτέρια μου, είναι ΜΗ ΠΑΡΑΓΩΓΙΚΗ ΑΣΧΟΛΙΑ και μπορεί να τρέφει ΜΟΝΟΝ τον εαυτό της εις βάρος όλων των άλλων πόρων ενός τόπου, με δρόμους, απαλλοτριώσεις, εκχερσώσεις, δημιουργία υποστηρικτικών δομών για τις νέες κατοικίες μέχρι που έρχεται ο κορεσμός και αρχίζει η κατάρρευση, γιατί, απλούστατα,
ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΣΕΙΣ ΝΑ ΧΤΙΖΕΙΣ ΕΠ' ΑΠΕΙΡΟΝ!

ΔΗΛΑΔΗ, αυτό που τολμάνε και μας φτύνουν κατάμουτρα είναι ότι, δεν μπορεί στο Λιβάδι να γίνει αγροτική παραγωγή, να γεμίσει φρούτα και ντομάτα και αγγούρι και μελιτζάνα και αγκινάρα την αγορά, να γίνουν κτηνοτροφικές μονάδες για να έχει γάλα το τυροκομείο
(το οποίο, σημειώστε ότι δεν μπορεί να πιστοποιήσει το ΤΥΡΑΚΙ ΤΗΝΟΥ σαν Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης, αλλά, μόνον σαν Προστατευόμενης Γεωγραφικής 'Ενδειξης, απλώς, γιατί ΦΕΡΝΟΥΜΕ ΓΑΛΑ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ !!! και όποιος θέλει να δει πόσο σημαντικά είναι τα προϊόντα Π.Ο.Π.ας ρίξει μια ματιά με ένα κλικ εδώ)...

ΑΛΛΑ, για να αξιοποιηθεί η παραγωγική ικανότητα του Λιβαδιού, θα πρέπει πρώτα να λυθεί το πρόβλημα των λυμάτων, και μετά να δούμε το πώς θα βάλουμε και το τί θα βάλουμε, προσπαθώντας παράλληλα να κρατήσουμε και τον χαρακτήρα του Λιβαδιού που έτρεφε όλο το νησί για εκατοντάδες χρόνια όσο γίνεται απείραχτο, για να μπορούμε να συνεχίσουμε να το έχουμε και να το χαιρόμαστε για πολλά χρόνια ακόμα, ΟΛΟΙ !!!
ΑΛΛΑ, αυτά θέλουν ΧΡΟΝΟ και εμείς το ΧΡΗΜΑ το θέλουμε ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!!
Γιατί όπου νάναι έρχονται εκλογές και πρέπει νάχουμε επιχειρήματα να παραμυθιάσουμε τους ντόπιους για θέσεις εργασίας που δημιουργήσαμε!!!
Ναι, μην γελάτε, ο ισχυρισμός ότι, ο δρόμος της Κολυμπήθρας θα δώσει θέσεις εργασίαςυπάρχει ήδη στην ΑΠΟΦΑΣΗ 69 της οποίας όλο το κείμενο, για να χαρεί η ψυχούλα σας, θα το βρείτε με κλικ εδώ.

Δηλαδή, εν μέσω της κρίσης που δημιουργήθηκε με ΑΥΤΕΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΙΣ ΤΑΚΤΙΚΕΣ από το ίδιο κόμμα τα τελευταία 30 χρόνια, μας ζητάνε να κάνουμε περισσότερους ντόπιους γκαρσόνια, καμαριέρες, σερβιτόρους και υπάλληλους σε σουπερ μάρκετ για όσο βαστήξει το παραμύθι, παρά έστω να εξετάσουμε άλλες μορφές απασχόλησης
ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΦΤΙΛΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΝΕΟΛΑΙΑ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΤΗΝ ΡΙΧΝΟΥΝ ΣΑΝ ΦΡΕΣΚΟ ΚΡΕΑΣ ΣΤΑ ΝΥΧΙΑ ΤΟΥ ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ!!!

Τί να κάνω τους δημαρχαίους και τους συμβούλους νάρχονται στα πανηγύρια, να τρώνε κατσικίσια παϊδάκια και να τσουγκράνε πλαστικά ποτήρια με τους αγρότες, όταν ο τόπος και η ομορφιά του, ο χαρακτήρας, η ταυτότητα και η ιδιαιτερότητά του δεν τους άγγιξαν ποτέ!!!

Πρώτη τρανή απόδειξη, το πώς έσπευσαν να χειριστούν την υπόσχεση της κατασκευής του ελαιοτριβείου για να πάρουν το χειροκρότημα, γιατί αν τους ένοιαζε πραγματικά, δεν θα ξεφτίλιζαν ένα ολόκληρο χωριό, την Κώμη, πετώντας τα απόβλητα πάνω απ΄την πηγή που πίνουν νεράκι όλοι και κυρίως, τα παιδιά του τόπου (τα οποία όμως τα βλέπουν σαν σερβιτοράκια από τώρα)...

Και δεύτερη τρανή απόδειξη αυτό που πάει να γίνει τώρα και μάλλον ήταν από καιρό στα σκαριά:
να αφεθεί το λιβάδι να παρακμάσει και να σβήσει η αγροτική παραγωγή, για να μπορέσουν τα ενοικιαζόμενα να φτάσουν μέχρι τα Ρέντια !!!

Για να μην ξεχνιόμαστε όμως, και να τα λέμε όλα, στην περίπτωση που οι αγρότες θελήσουν στο μέλλον να κάνουν ένα συνεταιρισμό και να δουλέψουν όχι μόνον για τον εαυτό τους ΑΛΛΑ και για το μέλλον των παιδιών τους και των εγγονιών τους, είναι βέβαιο πως θα πέσουν επάνω τους οι κομματικοί μηχανισμοί για να καπελώσουν και να καρπωθούν οποιαδήποτε προσπάθεια μέχρις αφανισμού του συνεταιρισμού...

Τέλος, αφιερώνω σε όλα τα φωτεινά μυαλά του τόπου, τις παρακάτω φωτογραφίες και τους θυμίζω πώς κατάντησε, σαν ένα γρήγορο παράδειγμα, η παραλία των Καλυβίων όπου, προς χαράν του εκμεταλλευτή τής παραλίας, τα αυτοκίνητα είναι παρκαρισμένα κάτω από τα αρμυρίκια και οι λουόμενοι στις ξαπλώστρες,

Με τις υγείες μας η "ανάπτυξη"...

ΝΕΡΟ...

2012-01-11T23:30:00.001+02:00

Στάλα την στάλα, σταγόνα την σταγόνα και μόλις η ζέστη ανοίξει την μυστική πόρτα, το νερό της Γης αρχίζει ν' ανεβαίνει σιγά-σιγά μέσα από αόρατα μονοπάτια για να πάει ψηλά, στο γαλάζιο, εκεί που τις κρύες μέρες πλάθονται τα σύννεφα.

Και μόλις το κρύο αρχίσει και μαζεύεται, μόλις τα σύννεφα πυκνώσουν και βαρύνουν, τότε το νερό αδημονεί, ζητάει να γυρίσει στη μάνα, να χωθεί στην αγκαλιά της, να τρέξει στα γνωστά του μέρη, σε νεροφαγώματα και ρυάκια, σε λαγκάδια και ρεματιές, σε ποτάμια και λίμνες, σε γούβες και λακκάκια, να χαϊδευτεί σε κάθε γύρισμα και μύχια γωνιά του βράχου.

Και σπρώχνοντας, ανοίγει τα χέρια που το αγκαλιάζουν και το κρατάνε εκεί ψηλά στολίδι τ' ουρανού και βουτάει κάτω, χιλιάδες σταγόνες να σημαδεύουν το σταμάτημα και το ξεκίνημα των εποχών με τον ήχο τους, να σκάβουν με υπομονή χρόνο με τον χρόνο τα βράχια, να στέλνουν τις πέτρες που σήκωσαν οι άνθρωποι πίσω στη μητρα που τίς έβγαλε.

Τότε, τα έρημα κι' αδούλευτα χωράφια γλυστρούν, οι μάντρες ξεγυμνώνονται και βλέπουν το φως πέτρες που ήταν για χρόνια χωμένες κι' άλλες πάλι, σκύβουν και γονατούν μέσ' τη μέση των χωραφιών.

Αλλού πάλι μένει ένας τοίχος ορθός στο μάτι του Βοριά να κινάει χίλιες απορίες: πώς έμεινε μόνος αυτός, πώς έρχονται και φεύγουν τα πράγματα, πού χάθηκε η φροντίδα, πού πήγε ο χώρος που ο τοίχος όριζε σαν κατοικία, με τί να μοιάζει περισσότερο, με μνημείο ή με ταφόπλακα, πόσο θα αντέξει ακόμη, άραγες πόσων τα μάτια πετιώνται ως εδώ πάνω όταν περνούν απ' τον δρόμο...

Το νερό καρπώνει το χώμα και βγάζει το μέσα του κρυμμένο χρώμα, καλεί μια κοιμισμένη πράσινη παρεούλα να βγει στο φως μετά από μια άνυδρη περίοδο, να φωτίσει τα φρύγανα, κάνει να 'ρθει η ανάγκη να σταλίζουν τα ζωντανά κάπου σκεπά...

...καλλωπίζει με μικρές πινελιές σκουριάς άνευρα κουφάρια και πασαλείβει γκρίζους βράχους με κίτρινα κροκάδια, δίχως να νοιάζεται για τη φθορά που το χαρούμενο παιχνίδι του προκαλεί...

Πονετικό, αφήνει το αλώνι να θαρρεί πως τώρα δα, που θα ΄ρθει ο αλωνάρης, θα 'ρθουν μαθές και οι νοικοκυραίοι ν' αλωνέψουν, ν' ανεμίσουν τα δικράνια, να βγει ο καρπός απ' τα χερόβολα, να γίνουν τα χερόβολα άχερο, να πούν τραγούδια και ν' ακούσουν το βράδυ τα παιδιά την ιστορία για τη γουρούνα με τα δώδεκα γουρουνάκια πριν κοιμηθούν μέσα στ' αλώνι με τ' άστρα για ταβάνι...

ΤΑ ΣΩΣΙΒΙΑ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΒΑΡΚΕΣ !!!

2012-01-06T21:48:00.000+02:00

Πώς άλλαξαν όλα τριγύρω μας και πώς αυτό γίνεται όλο και πιό εμφανές... Λυπάμαι που ξεκινάω το νέο χρόνο με αυτήν την ανάρτηση, λυπάμαι μέχρι μέσα βαθειά...

Πάμε, λοιπόν, στην πρώτη κάρτα:

Που πα' να πει: "Έλληνας, άρα, δεν φοβάσαι μήπως και δεν μπορείς να συνεννοηθείς με τον Πακιστανό για την σωστή απόχρωση του σάπιουν μήλου ή δεν φοβάσαι μήπως σου κουβαληθεί κανένας Ρουμάνος, κατοπτεύσει τον χώρο και στην συνέχεια σε γδύσει κανονικά. Επίσης, με τον τρόπο αυτό τα λεφτά, τα μαύρα λεφτά που έτσι κι' αλλιώς θα έδινες, χωρίς απόδειξη, χωρίς αποδεικτικό, τώρα τουλάχιστον θα μείνουν στην πατρίδα και δεν θα φύγουν με money transfer για χώρες ξωτικές, Όσο για την τιμή, καλύτερη δεν γίνεται και όσο νάναι, κάποιοι ψύλλοι μας μπαίνουν στ' αυτιά ότι ο βαφεύς δεν είναι επαγγελματίας, άντε βοηθός το πολύ..."

Και περνάμε στην επόμενη κάρτα, των αμετανόητων εταιρειών πωλήσεων που "έχουν καταργήσει τους μεσάζοντες και πάνε κατ' ευθείαν στον καταναλωτή":

Η ανάγνωση της κάρτας, με αρκετή φαντασία, βγάζει σενάριο για ταινία νουάρ:

"με ωράριο της επιλογής σας" = killer που μπορεί να επιλέξει την ώρα που θα σκοτώσει το θύμα,

"ανεξάρτητη επαγγελματική ευκαιρία"= στην κανονική ζωή μπορείς να είσαι φυλλομετρητής σε λογιστήριο,

"εργασία μέσω ίντερνετ"= μπορείς να τους εξωθείς μέσω private chat σε αυτοκτονία,

"όχι πλασιέ ή ντίλερ", ξεκάθαρο, δεν θα ασκείς το τιποτένιο επάγγελμα του πωλητή...

Περνάμε στην τρίτη κάρτα, όπου τα πράγματα περιπλέκονται. Η απόγνωση έχει σπρώξει, όσα μαγαζιά απέμειναν, σε κινήσεις πανικού. Ή, μήπως, είναι ο αιώνιος τρόπος του ελληναρά, να κυττάει τί πουλάει ο διπλανός και μαζεύει κόσμο και να το κάνει και 'κείνος, δίπλα στον πρώτο, με χαμηλότερες τιμές, με καλύτερες προσφορές, μέχρι να κλείσουν και οι δύο (πώς λέει το σοφό ανέκδοτο... "Δεν θέλω, θεέ, να μου δώσεις και 'μένα κατσίκα, θέλω να ψοφήσεις τού γείτονα!")

Η πρώτη είναι μια πιτσαρία, από τις καλύτερες στην περιοχή μου, που όμως, αν ρίξετε μια ματιά στον κατάλογό της, θα δείτε ότι χώνεται στα πόδια της διπλανής ψησταριάς: σνίτσελ, μπριζόλες, παντσέτες κ.λπ.

Το δεύτερο είναι ένα επίσης καλό κατάστημα, που αν και ξεκίνησε σαν κάβα (εξ' ού και ο τίτλος) κατέληξε να πουλάει απορρυπαντικά... Βέβαια, για όποιον ξέρει τί ακριβώς συνεπάγεται η αλλαγή του διακριτικού τίτλου μιας επιχείρησης και πόση γραφειοκρατική ζούγκλα πρέπει να διανύσει κανείς για να τα καταφέρει, δικαιολογεί τον άνθρωπο που προσπαθεί, απλώς, να μην κλείσει...

Και πάμε στην σοβαρότερη κάρτα απ' όλες:

Δεν ξέρω για τις ορέξεις τις δικές σας, αλλά, προσωπικά δεν νιώθω την ερωτική μου ορμή να βελτιώνεται σε συνθήκες κρίσης.

Άρα, τί κρύβει το παρακάτω μήνυμα;

Ερμηνεία πρώτη: "Θα στα πάρουν που θα στα πάρουν, τουλάχιστον, πρόλαβε να φας μερικά στις π#υτ@νες, να δεις τί έχανες τόσο καιρό που τα φύλαγες"

Ερμηνεία δεύτερη: "Μη στενοχωριέσαι για όσα θα σου πάρουν, εξ' άλλου το ένα πενηντάευρω σε μας θα το 'τρωγες σε δεκαπέντε λεπτά το πολύ..."

Ερμηνεία τρίτη: "Το ΕΥΡΩ μας έκανε μπουρδέλο..."

Ερμηνεία τέταρτη: πρόκειται για δάκτυλο της κυβέρνησης, που μας ωθεί στο ξεχαρμάνιασμα για να μην ξεσπάσουμε πάνω τους.

Και κλείνω με τους μαυραγορίτες, τους τοκογλύφους, τους αιώνιους Σάυλωκ, τα κατακάθια του ανθρώπινου είδους, τα σκουλήκια που περπατάνε δίπλα μας και αγγιζόμαστε ώμο με ώμο.

Τα ενεχυροδανειστήρια που τετραπλασιάστηκαν, που έχουν κρυφούς χρηματοδότες, που λιώνουν τα πάντα και τα βγάζουν στο εξωτερικό.

Προσέξτε τις λέξεις, το στυγνό μήνυμα, το νταβατζιλίδικο τρόπο:

"ΑΓΟΡΑΖΩ", που σημαίνει, "Τώρα που εσύ στερείσαι, εγώ έχω τόσα, ώστε να αγοράσω ακόμη και το δαχτυλίδι της γιαγιάς που με καμάρι πέρναγε από μάνα στην κόρη ή στην νύφη. Και έχω, γιατί μάλλον εδώ και καιρό ήμουν τοκογλύφος και έκανα την ίδια δουλειά, αλλά, με άλλον τρόπο. Όσο για τα ασημικά, φέρε το καλό σερβίτσιο και θα πάρεις όσο κι' ένα μηνιαίο επίδομα ανεργίας".

Προσέξτε το έντονο χρώμα του αυτοκόλλητου, δείτε τού ενός κολλημένο πάνω στου άλλου.

Και τέλος, υπάρχει ο μεγαλοκαρχαρίας, που αγοράζει κυριολεκτικά τα πάντα: ΛΙΡΕΣ, ΑΣΗΜΙΚΑ ΣΚΕΥΗ, ΠΑΛΑΙΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ, ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΑ-ΜΗΧΑΝΕΣ-ΑΚΙΝΗΤΑ

Αυτός ξέρει ακριβώς πού απευθύνεται και το λέει.

Θέλει λίρες, μα πόσα σπίτια σήμερα έχουν λίρες; Αυτά που έχουν παρελθόν, παππούδες και παράδοση. Θέλει παλαιά κοσμήματα, για την περίπτωση που δεν πήγαινε το μυαλό σας να τα ρευστοποιήσετε. Διαλύστε τα όλα, λοιπόν, σκοτώστε ό,τι υπάρχει όχι μόνον τριγύρω σας, αλλά και μέσα σας...

Παρεμπιπτόντως, σταμάτησαν ως δια μαγείας τα φυλλάδια σουβλατζίδικων, πίτσας, ψητοπωλείων και άλλων φαγάδικων, που έστελναν κατ' οίκον παράδοση μέχρι και μισή ώρα μακρυά...

Δείτε το χάλι μας αναλυτικά εδώ:

http://www.skai.gr/news/greece/article/188101/sto-stohastro-tou-sdoe-upopti-diakinisi-hrusou-sto-exoteriko/

http://www.palo.gr/cluster/articles/eidhseis-ellada/23/?clid=3682274

http://www.palo.gr/cluster/articles/politikh-nea/628/?clid=3505869

http://www.newsbeast.gr/greece/arthro/284372/hruses-douleies-sto-eldorado-tis-krisis/

http://www.newsbomb.gr/koinwnia/story/98074/fygadeyoyn-ton-hryso-sto-exoteriko

ΠΑΛΗΕΣ ΚΑΡΤΕΣ ΚΑΙ ΝΕΕΣ ΕΥΧΕΣ...

2011-12-29T21:40:00.001+02:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...

Σε όλους όσους νοιάζονται για το νησί και δεν μένουν στα λόγια, μα τρέχουν, μαζεύονται και μαζεύουν όσους μπορούν, κάνουν πράξη στην ουσία (μακρυά από φανφάρες και τηλεοπτικές μπουρδολογίες) την ζωή στην επαρχία, αντιδρούν στην αλλοτρίωση του τόπου, αντιστέκονται στην παράνοια των παραγόντων.

...ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ...

Με λιγότερο τσιμέντο και περισσότερες ξερολιθιές, με λιγότερες παραγγεριές ξεπουλημένες για πέτρα και περισσότερα καλλιεργημένα χωραφάκια, με περισσότερο γάλα και λάδι, αγκινάρα και τυράκι του τόπου μας, με καθαρές και ήσυχες παραλίες, με τα νερά που πίνουμε και τον αέρα που αναπνέουμε ελεύθερα όπως οι κανόνες της ζωής επιβάλλουν, με περισσότερες φιλίες της καρδιάς και λιγότερα κομματικά κολλητιλίκια.

...ΜΕ ΥΓΕΙΑ ΚΑΙ ΔΥΝΑΜΗ...

Για να μην κάνουμε σε κανέναν το χατήρι να παραδοθούμε στις ορέξεις τους, να μην λιμνάσει η σκέψη μας και βαλτώσει το μυαλό μας, να μείνει παιδική η καρδιά μας για να μην γεράσει η ψυχή μας.

...αλλά και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ...

Στα κομματόσκυλα που δεν αφήνουν τίποτε να ανθίσει αν δεν περνάει μέσα από τα γρανάζια των βρωμερών μηχανισμών τους, στους διεφθαρμένους που προτιμάνε να σβήσει ο τόπος παρά να χάσουν μια δεκάρα "ανάπτυξης", στους απανταχού διαβρωμένους απ' το χρήμα, στους διαπλεκόμενους σφογγοκωλάριους, στους ξεπουλημένους εκλεγμένους του λαού που καταφέρνουν και μας κοροϊδεύουν ακόμη, στους δοσίλογους τού τόπου τους, στους προδότες των γονιών και των παππούδων τους, με μια επιπλέον ευχή:

Ο Νέος Χρόνος να σταθεί απέναντί σας όπως εσείς σταθήκατε απέναντι στην Κοινότητα των Πολιτών. Με αδιαφορία, αναλγησία, εθελοτυφλία και αλαζονεία.

Τέλος, για τους φίλους μου, έχω τρία μικρά δωράκια:

Ένα διαμάντι του Κόντογλου με τίτλο "Χριστούγεννα στη σπηλιά" που θα βρείτε εδώ:
http://pisostapalia.blogspot.com/2011/12/blog-post_27.html

Το πρωτοχρονιάτικο "Κάνε στην άκρη, ρε μπάρμπα!" που θα βρείτε εδώ: http://www.podilates.gr/node/19858

και, το καλύτερο, ένα ποίημα πρωτοχρονιάτικο του μουσικού Κωνσταντίνου Πανώριου από την Καρδιανή, με του οποίου τις ευχές σας χαιρετώ για φέτος:

Ο πύργος στην Σαμάντλα

2011-12-26T00:17:00.001+02:00

"Ε, τρεχάτε, ανάψτε γρήγορα! Καράβια έρχονται! Στείλτε μαντάτο γρήγορα ναρθούν να πιάσουν τα πόστα! Ανάψτε, λέω! Γρήγορα!".

Ο ήλιος πήγαινε να πέσει όταν, στην άκρη του ορίζοντα, εκεί που η θαμπή άκρη του ουρανού ακουμπάει στην θάλασσα, φάνηκαν κατάρτια το 'να πίσω απ΄τ' άλλο.
Το έμπειρο μάτι του βιγλάτορα είχε διακρίνει έγκαιρα τον μικρό στολίσκο και, μη βλέποντας σημάδια φίλιων φρύκτων, τα σημάδια δηλαδή που έκαναν οι ναύτες των φιλικών καραβιών υψώνοντας αναμμένους πυρσούς για να μην ανησυχήσουν τους δικούς τους, είχε σημάνει συναγερμό.

Η πλαγιά απ' τον πύργο μέχρι κάτω, όσο έβλεπε το μάτι, ήταν γυμνή από κάθε εμπόδιο που θα μπορούσε να κρύψει τον εχθρό. Αυτό δεν είχε γίνει ηθελημένα, αλλά όταν χρειάστηκαν ξύλα για να χτιστούν καράβια και να κάψουν τα καμίνια, σκεπτόμενοι σωστά, εξεκίνησαν από 'δω να κόβουν τα πολύ παληά χρόνια.
Η φρουρά από ' κει που δεν φαινόταν πουθενά, χωμένη μέσα στον πύργο και στα τριγύρω καταλύμματα, έξαφνα γέμισε τον τόπο, κινήθηκε προς την μία από τις δύο στίβες ξύλων, την ξεσκέπασε με βιάση και φάνηκαν τα χοντρά ξερά ξύλα σωριασμένα με τάξη, αφήνοντας κενά για τον αερισμό και για τα προσανάμματα.
Συνάμα, από ένα χαμηλό καταστέγι κουβάλησαν χέρι με χέρι μικρά δεμάτια προσανάμματα και τα σφήνωσαν στις προκαθορισμένες θέσεις. Η διπλανή στίβα θάμενε άθικτη, αφού τα ξύλα της ήταν εμποτισμένα με εύφλεκτα υλικά για δημιουργία καπνού και προοριζόταν για σήματα ημέρας.

Ο φρυκτωρός άρπαξε ένα δαδί και πλησίασε στην φωτιά, που σιγόκαιγε ακατάπαυστα, μέρα και νύχτα σε προφυλαγμένο από αέρα και βροχή σημείο, έγειρε και αμέσως τράβηξε πίσω το ξύλο που είχε αρπάξει αστραπιαία φωτιά και με γρήγορες, ψύχραιμες κινήσεις άναψε την φρυκτωρία. Η φωτιά απλώθηκε ομοιόμορφα σε όλη την στίβα και σε λίγα λεπτά οι φλόγες εστελναν μήνυμα σε εχθρούς και φίλους, πως υπήρχαν άγρυπνα μάτια και πως καλούσαν στα όπλα κι' άλλους, να' ρθουν να προστατέψουν το νησί.

Πολλές φορές τα εχθρικά καράβια με το που έβλεπαν τα σήματα φωτιάς, άλλαζαν αμέσως ρότα, αφού οι νησιώτες έδειχναν όχι μόνον ότι τους είχαν αντιληφθεί, αλλά και ότι, ήταν αποφασισμένοι να πολεμήσουν, που σήμαινε πως ήταν αρκετοί και οπλισμένοι και πως τακτικός στρατός έδρευε στο νησί.

Στο μεταξύ, για να μην περάσει ούτε λεπτό χαμένο, άλλος φρυκτωρός έστελνε προς τον ενδιάμεσο σταθμό των Αμμωνιών σημάδι με πολέμιους φρύκτους, κινώντας δεξιά-αριστερά ένα αναμμένο δαυλό.

Στα Αμμώνια, που έπαιρναν την ονομασία τους τόσο από τον βράχο που είχε χαρακτηριστικό σχήμα, όσο και από την γειτνίασή του με τον παληό ναό του Άμμωνα Δία, υπήρχε επίσης ένα μικρό φυλάκιο, ένα πολυάνδριο, που κατέλυε σε φυσικούς βραχώδεις σχηματισμούς, ελαφρά οχυρωμένους, περισσότερο για προφύλαξη από τα καιρικά φαινόμενα, παρά από τις επιθέσεις εχθρικών μονάδων.
Η θέση δεν είχε καμμία αμυντική δυνατότητα, αλλά, εξασφάλιζε την ροή των σημάτων προς το Κάστρο και προς την φρυκτωρία στου Πολέμου τον Κάμπο.

Ο πύργος στη Σαμάντλα, γι' άλλη μια φορά, είχε κάνει αυτό για το οποίο είχε σχεδιαστεί.
Σε λίγο κάρρα και άλογα θα 'φταναν φορτωμένα στρατιώτες που θα επάνδρωναν το φυλάκιο στα Πυργιά και όλα τα περάσματα.
Κάθε σκαλί και κάθε πεζούλα θα γινόταν γραμμή άμυνας, να σταματήσει τον ξένο, να σώσει το νησί από την επιβουλή των εχθρών.

Όλα τα χτισίματα στην βορεινή μεριά του νησιού έκλειναν μέσα τους τον φόβο για τον εισβολέα και βαρειές, πλατειές πέτρες παρεμβάλλονταν ένθετες μέσα στις μάντρες,, να προεξέχουν όσο ακριβώς χρειάζεται για να κρυφτεί ένας άντρας και να σταθεί να ρίξει, να φέρνει την αμφιβολία στο μυαλό των επιτιθέμενων, αν δηλαδή, σε κάθε πέτρα αντιστοιχούσε κι' ένας ένοπλος. Πέτρες που με μια γερή σπρωξιά θα μπορούσαν να σωριαστούν πάνω στους επιτιθέμενους...

...και που στα χρόνια που θα ακολουθούσαν, θα έμοιαζαν έργα τέχνης, μόνες στη μέση χωραφιών, έρημες από νόημα πέρα από τον άχθο που τις είχε τοποθετήσει εκεί.

Στα χρόνια που περίμεναν την σειρά τους στα βάθη του Χρόνου για να περάσουν πάνω απ' το νησί, ένα μαντρί θα φτιαχνόταν εκεί όπου πριν στρατιώτες στάλιζαν, νυσταγμένοι, βαριεστημένοι, οκνοί, μέχρι την στιγμή που η καρδιά πετάριζε στο άκουσμα της κραυγής του σκοπού.

Στα χρόνια που ήρθαν πολλές φορές από 'κει και μετά κι' έφερναν μαζί τους κάθε φορά κι' από έναν πόλεμο, οι Τηνιακοί ήταν πάντα εκεί, όρθιοι, γελαστοί, περήφανοι και στάθηκαν στον τόπο τους.
Ανάμεσά τους και ο παππούς μου Ζάννες Αρμάος του Λορέντζου, που ένα κομμάτι του κουβαλάω περήφανα μέσα μου κι' εγώ.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ !

2011-12-25T11:29:00.000+02:00

ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΜΠΑΝΙΟ..;

2011-12-22T00:28:00.001+02:00

Να κατέβουμε προς τον Άγιο Φωκά, που είναι και ρηχή η θάλασσα και μπορούν να παίζουν και τα παιδιά.

Μεγάλη παραλία, ε, θα βρουν κι' άλλα παιδάκια να παίξουν...

Έχει και αρμυρίκια να βάλουμε το αυτοκίνητο, να μην το τρώει ο ήλιος, έχει και μπαράκι να πάρουμε και φραπεδάκια, μια χαρά θα είμαστε.

Μετά, μας κάνει και κανένα τοστάκι, πίνουμε και καμμιά μπυρίτσα και χαλαρώνουμε.

Μπορεί να βρούμε και παρεούλα, να ρίξουμε και κανένα σουτάκι να θυμηθούμε τα παληά...

Όσο νάναι, δε μας πήραν και τα χρόνια, αντέχουμε... Και μετά, ξέρεις το κόλπο, ο κουρασμένος κάθεται τέρμα και αλλάζουμε και πιό συχνά, να προλαβαίνουμε να παίρνουμε καμμιά ανάσα !
Σκέψου πως εδώ ερχόμαστε εικοσάρηδες όταν ακόμη το νησί είχε μια μονάδα εφοδιασμού και χαζεύαμε τα ελικόπτερα που έρχονταν για να γεμίσουν βενζίνη... Πώς πέρασαν τα χρόνια...

Μετά, άμα κάνουμε κέφι, καθόμαστε να δούμε το ηλιοβασίλεμα, πού'ναι ήσυχη κι' η θάλασσα να το απολαύσουμε.

Μόνο που όταν περνάνε τα "γρήγορα" κάνει κύμα και άμα δεν προσέξεις μπορεί να σου πάρει την πετσέτα...

Λοιπόν, άκου να σου πω πώς θάρθεις: Κατεβαίνεις Χώρα και μόλις φτάσεις στον Παλαμάρη κάνεις αριστερά, γυρίζεις πάνω απ΄το λιμάνι και στο πλατειάκι κάνεις δεξιά.

Ή μιας και θα βρεθείς από 'κει, ανέβα τον λόφο, έχουν μείνει κάτι όμορφα νεοκλασσικά, αξίζει να τα δεις, δεν ξέρεις πότε θα τα κατεβάσει καμμιά μπουλντόζα...

Μετά θα δεις την θάλασσα, είναι η Αγκάλη, ακολουθείς τον δρόμο δίπλα απ' τη θάλασσα και μόλις δεις τον μυτερό λόφο κάνεις δεξιά, παρκάρεις κι' εκεί θάμαστε κι' εμείς...

ΠΕΡΙΣΤΕΡΑΚΙ ΘΑ ΓΙΝΟ...

2011-12-15T11:27:00.005+02:00

Όταν, λοιπόν, δεν υπήρχε το YouTube, ούτε το Google με αναζήτηση στίχων των τραγουδιών και οι άνθρωποι θέλανε να θυμούνται ένα τραγούδι, κάποιον στίχο που άκουσαν ή ένα στιχάκι που βρήκαν στην πλάτη της ημέρας ενός ημερολογίου, τί έκαναν άραγες;
Τα έγραφαν. Με το λίγα γράμματα που ήξεραν, τα έγραφαν. Βέβαια, εκείνα τα γράμματα, συγκρινόμενα με τα σημερινά μας, όχι μόνον ήτανυπεραρκετά, αλλά, περισσεύουν κιόλας σε συντακτική και νοηματική πληρότητα (εδώ ο Κος Κορίνθιος, σαν ειδήμων, θα μπορούσε να μιλάει ώρες, φαντάζομαι).

Εμείς, σήμερα, συνηθίζουμε να μένουμε στα ορθογραφικά λάθη, τα οποία είναι, κατά την γνώμη μας, άξια όλης της χλεύης μας, εκείνης, δηλαδή, που δεν έχουμε την κριτική ικανότητα να εκτοξεύσουμε προς τους παρουσιαστές των πρωινάδικων και των κουτσομπολίστικων εκπομπών, που χρησιμοποιούν την γλώσσα σαν πατσαβούρι για να εκτελέσουν υπάκουα τον ρόλο του σφογγοκωλάριου που τους έχει ανατεθεί. Ξέφυγα όμως...

Εδώ, λοιπόν, βλέπετε πώς ένας απ' τους παληούς, πήρε μια σελίδα που βρήκε μπροστά του, την έκανε εξώφυλλο και μέσα του έραψε με μαύρη κλωστή άδεια φύλλα για να φτιάξει ένα σημειωματάριο, όπου φυλάει τα στιχάκια που του αρέσουν.

Η ανάγκη κινεί τον κόσμο και δίνει το κίνητρο για όλα και αν βγαίνει από μέσα βαθειά, από ανομολόγητες ορμές και επιθυμίες, δεν βρίσκει εμπόδιο ούτε στην έλλειψη στοιχειωδών μέσων, ούτε και στα μορφωτικά κενά. Τα υπερφαλαγγίζει και ολοκληρώνει τον στόχο.

Είχα σκεφτεί να μεταγράψω μερικά από τα στιχάκια για να είναι πιό ευανάγνωστα. Μετά όμως, κατάλαβα ότι θα τα μείωνα κατά πολύ. Μεταφέροντας ένα ζωντανό κείμενο στην ψυχρή οθόνη του υπολογιστή, ουσιαστικά το γδύνεις, το απαλλοτριώνεις από την αξία του.

Γιατί όλα συμμετέχουν στην αξία του. Το κιτρινισμένο χαρτί, ο γραφικός χαρακτήρας, η στοίχιση στην σελίδα, η επανάληψη στίχων με διαφορετικές ορισμένες στροφές, η μαύρη κλωστή που φαίνεται σε μερικά σημεία, η διαφορετική μελάνη ή το μολύβι,ο γραφικός χαρακτήρας, όλα αποτυπώνουν την στιγμή κυριολεκτικά, άμεσα και σε μεγέθη απόλυτα.

Δεν ξέρω ποιανού είναι το σημειωματάριο αυτό και δεν έχει καμμία σημασία αν λεγόταν Φραγκίσκος ή Μάρκος ή Θωμάς ή Λορέντζος, Μαρίκα, Θωμαή, Λουκρητία ή Λιζαμπέτα.
Δεν γνωρίζω επίσης, αν πρόκειται για στιχάκια που άκουσε κάποιος να τραγουδιούνται στον καφενέ ή απλώς τα αντέγραψε από κάποιο ημερολόγιο.
Μερικά μπορεί να είναι και δικά του ή δικά της ή τουλάχιστον θάθελα να πιστεύω πως αυτός που κρατάει τέτοιες σημειώσεις, γράφει κιόλας. Δεν με νοιάζει τίποτε απ' όλ' αυτά στην ουσία.

Με νοιάζει πως πιάνω στα χέρια μου το μεράκι κάποιου, τόσα χρόνια μετά που ούτε και 'κείνος θα φανταζόταν, και ακόμη το μεράκι του είναι ζωντανό πάνω σ' ένα τόσο δα κομματάκι χαρτί.

ΤΟΜΠΟΛΑ ΤΟΥ 1930

2011-12-05T18:03:00.001+02:00

«Πού ώρα ελεύθερη, τί, όπως τώρα νομίζεις ήταν...Ένα απόγευμα ελεύθερο είχαν οι γυναίκες, την Κυριακή το απόγευμα. Έ, τι να κάνανε, μαζεύονταν από σπίτι σε σπίτι και παίζανε τόμπολα να περάσει η ώρα.

Ερχόταν η τσατσα-Κατερίνα, η Ιωάννα, η Λουκία, ε, δε θυμάμαι ποιά άλλη ερχόταν και παίζαν τόμπολα όλοι μαζί.
Μα δε παίζαν για λεφτά, πού να βρεθούν τα λεφτά...

Κόβανε και φυλλαράκια απ’ τις μυρτιές και άμα κλείνανε σειρά βάζαν το φυλλαράκι στην άκρη για να φαίνεται πως κλείσανε.

Και λέγαν, έκλεισα μία σειρά, έκλεισα δύο και άμα έκλεινες και τις τρεις, κέρδιζες. Κι’ όσα περισσεύαν τα βάζανε στη μεγάλη καρτέλλα. Άμα δεις στην πίσω μεριά στη μεγάλη καρτέλλα, γράφει Αντώνιος και Ζάννες Αρμάος του Λορέντζου.

Βάλε τώρα πως, στις πέντε στα Κελλιά είχε νυχτώσει. Ε, να παίζαν μέχρι τί ώρα, μήπως και θυμάμαι... Είχαν και δουλειές το πρωί, δεν αργούσαν όπως τώρα. Πίνανε ένα ρακάκι, άμα υπήρχε κι’ αυτό, τρώγανε κανένα στραγάλι κι΄αυτό ήταν...»

...............................................................................

Το σετάκι έχει ημερομηνία κτήσης 1930, έμεινε πάντα στην οικογένεια και όλα τα νούμερα είναι ανάγλυφα ξύλινα.
Για τους χαμένους αριθμούς έχει κοπεί κυλινδρικό κομμάτι ξύλου και ο αριθμός έχει γραφτεί με μελάνι.

Ο λόγος που έχω βάλει όλες τις καρτέλλες στην ανάρτηση είναι, να μπορεί, όποιος πιθανόν θελήσει, να τις τυπώσει και να παίξει τόμπολα.
Για νούμερα μπορείτε να χρησιμοποιήσετε φασόλια γραμμένα στο χέρι.

Βέβαια, δεν μπορώ να φανταστώ ποιά παρέα θα έπαιζε σήμερα τόμπολα χωρίς κίνητρο, έτσι, απλώς για την χαρά της παρέας...

Ο Πάπας Γρηγόριος ο Α' ήταν marketeer..;

2011-11-29T13:00:00.001+02:00

Μα πώς φτάσαμε ως εδώ βρε παιδί μου;

Πού τα φάγαμε τα λεφτά μας ;

Ή, θα είχαμε φτάσει ως εδώ αν δεν είχαμε τόοοοοσα πολλά καταναλωτικά αγαθά για να σπαταλήσουμε τον παρά μας;

Απλούστατα, όχι.

Πού βρεθήκανε οι ανάγκες μας; Πώς προέκυψαν ξαφνικά; Πριν μερικά χρόνια τάχαμε ανάγκη όλα αυτά που φέραμε τριγύρω μας και τα στιβάζουμε στο υπόγειο, στο πατάρι, στο εξοχικό , στα σκουπίδια;

Απλούστατα, όχι.

Και πώς βρεθήκαμε, ρε κολλητέ, να τα θέλουμε όλα αυτά, να επιθυμούμε να τα αποκτήσουμε;

Επειδή κάποιοι μας έπεισαν πως τα χρειαζόμαστε, πως είναι σημαντικό να τα κατέχουμε, και κυρίως, πως με αυτά θα ξεχωρίσουμε από τους άλλους ή θα συμμετέχουμε μαζί με άλλους σε κάτι.

Και εδώ, αρχίζει το ενδιαφέρον σημείο.

Ο άνθρωπος έχει την βασική ανάγκη να ξεχωρίζει, να στέκεται παραπάνω από τους άλλους.

Και πώς θα ξεχωρίσει;

Με το να ανήκει σε μια ομάδα, ένα clan, μια συνάθροιση και αυτή η ομάδα πρέπει ή να έχει μεγάλη ισχύ ή να αποτελεί ενός είδους άβατου για τους υπολοίπους.

Το οποίο μεταφράζεται : Ή θα παίζεις μπάλα και θα είσαι Ολυμπιακός που έχει τους περισσότερους φιλάθλους ( η ισχύς εν τη ενώσει) ή θα ασχολείσαι με Κουνγκ Φου και θα κάνεις το σπανιότερο σύστημα στον κόσμο που κάνουν σ’ ένα μοναστήρι με δύο καλογέρους (η ισχύς από την γνώση).

(Η ισχύς αυτή με την σειρά της, επιμερίζεται στην κάλυψη αρχέγονων ορμέμφυτων, που έχουν να κάνουν με το σεξ και με το χρήμα, όπως είπε και ο παππούλης Φρόυντ.

Ή, όπως καταδεικνύει η Ελληνική Μυθολογία, στα αρχέτυπα του Ουρανού και του Κρόνου. Ο πρώτος είχε ξαπλώσει επάνω στην Γη (σε διαρκή συνουσία μαζί της) και δεν την άφηνε να καρπίσει και ο δεύτερος, αφού έκοψε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του και πήρε την θέση του, έτρωγε τα παιδιά του για να μην χάσει την εξουσία..!).

Και εδώ, πριν καν το καταλάβουμε έχει μπει στη μέση η Αλαζονεία.

Αυτομάτως, όλοι οι άλλοι υστερούν, μπαίνουν χαμηλότερα από μας, δεν μετέχουν της ισχύος.

Όσο για εκείνους που δεν μπαίνουν σε αντιπαράθεση μαζί μας για να αναμετρηθούμε, δεν κάνουν για την παρέα μας, δεν επαληθεύουν την υπεροχή μας .

Και τώρα νάσου και χώνεται στη μέση και ο πάπας Γρηγόριος ο Α’.

Μα τί δουλειά έχει ο παπάς εδώ πέρα;

Χα! Ήταν ο πρώτος που προσδιόρισε τα βασικά αμαρτήματα σε επτά συγκεκριμένα, από τα οποία πηγάζουν και όλα τα υπόλοιπα. Χωρίς να θεολογώ ή να κανοναρχώ, μου φαίνονται παράξενα μερικά πράγματα.

Όπως το ότι, η καταναλωτική κοινωνία έχει καταφέρει να στηθεί ακριβώς επάνω σε αυτά και εξακολουθεί να μας πουλάει και να μας κάνει να θέλουμε τα πάντα, χρησιμοποιώντας τις εκφάνσεις τους.

Πατάει πάνω στη Λαγνεία, ακόμη και για να μας πουλήσει γιαούρτια ή δραπανοκατσάβιδα, αφού μπορεί να δημιουργεί όποιο υπονοούμενο θέλει.

Πατάει επάνω στην Απληστία μας, για να μας προτείνει όχι μόνον το καλύτερο, αλλά και το επιπλέον (ετυμολογικά κοντά με το επιπόλαιο), το περιττό, το αχρείαστο, αυτό που θα μας κάνει να ψάξουμε να βρούμε και δεύτερη δουλειά για να μπορέσουμε να τόχουμε.

Πατάει επάνω στην Λαιμαργία μας, και φτιάχνει κάθε χρόνο νέα σκατολοΐδια που πλημμυρίζουν τα ράφια των σουπερμάρκετ με κάθε είδους γεύση και με πολύχρωμες συσκευασίες τους κάδους σκουπιδιών μας.

Πατάει επάνω στην Οκνηρία μας και μας τηλεπουλάει το τραπεζάκι που δεν θέλει ξεσκόνισμα, το αυτοταϊζόμενο παιδί και το κωλόχαρτο που σκουπίζει μόνο του (η παιδική ταινία WALL-E δείχνει τέτοιους ανθρώπους στο μέλλον).

Πατάει επάνω στη ζηλοφθονία μας για να μην προλαβαίνουμε να αλλάζουμε κινητό και αυτοκίνητο.

Πατάει επάνω στην Οργή μας, για να μπουκώνει τα παιδικά μυαλά με εικόνες, σκέψεις και ενδεχόμενα βίας, μέσα από παιχνίδια υπολογιστών και παιχνιδομηχανών, μέσα από απαράδεκτες παιδικές σειρές, μέσα από εκτρωματικά παιχνίδια.

Και εμείς, χαμένοι στην άβυσσο της καθημερινής ρουτίνας, παθητικοί δέκτες των μηνυμάτων, κάνουμε όσα μας προστάζουν και μάλιστα, χωρίς να καταλαβαίνουμε πως όντας σκλάβοι, νομιζόμαστε ελεύθεροι.

Διαβάζουν οι marketeers Πάπα Γρηγόριο τον Α’..;

Εντύπωση μου κάνει...

Ο κυρ-Θύμιος ο μπακάλης (μέρος 2ο και τελευταίο)

2011-11-18T22:59:00.001+02:00

Ο κυρ Θύμιος ο μπακάλης, λοιπόν, με τον καιρό ανακάλυψε πως και σε άλλα χωριά υπήρχαν κι' άλλοι μεγαλέμποροι, που είχαν φέρει με παρόμοιους τρόπους το χωριό στα μέτρα τους και διαφεντεύανε τις τύχες ολωνών των υποταχτικών τους.

Και ο κυρ-Θύμιος στο μεταξύ, είχε αρχίσει να ψάχνεται, γιατί οι χωρικοί είχαν σταματήσει πιά να καταναλώνουν τα αγαθά του, τα χρήσιμα δηλαδή, γιατί τα άλλα, μόνον αγαθά δεν ήτανε...

Μαζεύει λοιπόν, ο Θύμιος τους εμπόρους του δίπλα χωριού και τους λέει:

«Τί θα λέγατε να τους δανείζαμε εμείς λεφτά για να συνεχίσουν νάχουν και να χαλάνε;»

«Ναι» απάντησαν οι άλλοι, «Μα πώς να τους δανείσουμε άμα δεν έχουν τίποτα πια στην κατοχή τους για να πάρουμε, εξόν απ΄τα λεφτά που κρατούν στα χέρια τους;»

«Α! απλό...», είπε ο κυρ-Θύμιος. «Θα αγοράζουν όσα θένε και θα μας τα πληρώνουν σε βάθος χρόνου, με το αζημίωτο φυσικά. Κάνει η αξίνα δέκα δραχμές; Πάρε τη και κάμε τη δουλειά σου και μου την πληρώνεις μια δραχμή το μήνα, αλλά, όχι για δέκα μήνες μα για δεκατρείς.
Ποιός θα πει όχι...

Και άμα χρειάζονται κι΄άλλα λεφτά, τότες, έρχομαι εγώ στο δικό σας το χωριό να κάμω τον καλό και ‘σεις στο δικό μου για να τους δώσουμε λεφτά νάχουν να χαλάνε. Θα βρεθούμε το λοιπό, νάχω εγώ λεφτά δανεισμένα στο δικό σας το χωριό και ‘σεις στο δικό μου. Μεταξύ μας, άμα θέλουμε, θα μπορούμε να ανταλλάσουμε τα χρέη και νάχει ο καθένας του χωριού του στα χέρια του, χωρίς όμως να το γνωρίζουν οι χωριάτες. Πρέπει όμως να δανείζουμε εσείς κι΄εγώ τα ίδια περίπου ποσά στα χωριά μας.»

«Να , αυτό είναι το δύσκολο» είπαν οι άλλοι, «πώς θα τους πείσουμε να ζητήσουν λεφτά, δεν θα θέλουν.»

«Θα θελήσουν. Θα τους κάμωμε εμείς να θελήσουν», είπε ο Θύμιος.

«Κοιτάτε τί θα κάμω εγώ. Θα δώσω σ’ όσους δουλεύουν για μένα μεγαλύτερους μισθούς για νάχουν διαθέσιμα και να ξανοιχτούν και κάθε λίγο θα δίνω και κατιτίς σα δώρο να πούμε, να νιώθουν ασφάλεια. Τότε λοιπόν, θα ξοδεύουν όσα με τον τρόπο μας θα τους λέμε. Αυτοί, να δείτε τότε, θα ξανοιχτούν και θ΄αρχίσουν ν’ αγοράζουν, με δανεικά βέβαια, όσα χωράφια έχουμε και κάθονται ακαλλιέργητα και χωρίς αξία στα δικά σας τα μέρη, να τα χτίζουν και να τα μεγαλώνουν, όλα βέβαια με δανεικά. Το ίδιο και οι δικοί σας στο δικό μου το χωριό.»

«Μα άμα θ΄αρχίσουν νάχουν λεφτά δε θάρχονται πιά για το καθημερινό το μεροκάματο, για τις χοντροδουλειές», αντιγυρίσαν οι άλλοι εμπόροι.

«Όσο γι’ αυτό, μη φοβάστε. Άμα κάνουν πως λιγοστεύουν τα χέρια, έχει κάτι πεινασμένους από τα παραδίπλα, τα ήδη φτωχά χωριά και κάνουν ό,τι τους πούμε για ένα κομμάτι ψωμί.

Και πάλι θα πουλάμε όσα παράγουν αυτοί για ’μάς στους δικούς μας, σε όποια τιμή θα θέλουμε μεις. Και ποιός θα νοιάζεται για τις τιμές άμα έχει και χαλάει... Και μετά, άμα τελειώσουν τα χωράφια πούχαμε όλοι μας και κάθονταν άχρηστα και ετοιμάστηκαν για πούλημα, σταματάμε τους μεγάλους μισθούς και τα δώρα και λέμε τους:

Πληρώστε τώρα 'τά που χρωστάτε!

Μα δε θα μπορούν να πληρώσουν αφού τους μισθούς τους τούς κανονίζουμε εμείς, το πόσα θα παίρνουν και αν θα τα παίρνουν κιόλας.

Και σιγά-σιγά, αν είχαν βάλει και καμιά δεκάρα στην μπάντα με όλα όσα πέρασαν απ΄τα χέρια τους, θα τους τα πάρουμε κι΄αυτά και θα γυρίσουν στην προηγούμενη κατάσταση κι΄ακόμη χειρότερα.

Κι΄όταν πάρετε εσείς στα χέρια σας τα χωράφια του δικού μου χωριού και ‘γω του δικού σας, και μάλιστα αξιοποιημένα και έτοιμα για εκμετάλλευση ή για πώληση σε αληθινούς λεφτάδες, κάνουμε μια σκάντζα και αλλάζουμε τα χωράφια και βρισκόμαστε, με την περιουσία μας φτιαγμένη όπως δεν είχαμε ποτές φανταστεί, ο καθένας βασιλιάς στον τόπο του!!!

Κι’ από πάνω, με όλους τους χωριάτες χωμένους ως τον λαιμό στα χρέη να τους μεταχειριστεί ο καθείς όπως θέλει, να μπορεί πλέον να απλώσει χέρι και σε όσα δεν είναι δικά του, μα δημόσια, χωρίς κανείς να μπορεί να μιλήσει ή να απαιτήσει το δίκιο του.

Γιατί άμα είναι κανείς εξαθλιωμένος τί θα τονε νοιάξει, η φτώχεια του ή τό τι θα κάμω εγώ με τα νταμάρια, τα δέντρα και το νερό..;

Αυτά είχα να σας ειπώ και να μου συχωράτε την ταλαιπωρία, να σας κουβαλάω βραδιάτικο και μεσ' το κρύο, μακρυά απ΄τα σπιτικά σας....»

Συλλογισμένοι τον ακούγαν οι άλλοι, όμως το χαμόγελο, ίσως και μοχθηρό, μα δε πολυφαινόταν μέσα στο μισοσκόταδο του υποφωτισμένου μπακάλικου, είχε αρχίσει να πλαταίνει στα πρόσωπά τους και μόνον ο εγωισμός τους το περιόριζε σ’ ένα αχνό μειδίαμα...

Μετά από πολύ σιωπή, η πόρτα άνοιξε κι΄έκλεισε πολλές φορές και μουρμουριστές καληνύχτες ακούστηκαν, μέχρι που ο κυρ-Θύμιος έμεινε μόνος του ξανά.

Έρριξε μια ματιά στον μεγάλο καθρέφτη της σάλας, που μαζί με τα εμπορεύματα αντανακλούσε και το γεμάτο ανυπομονησία πρόσωπό του με τα γυαλιστερά, μοχθηρά μάτια.

«Υπομονή Θύμιο», είπε στον εαυτό του, «το καλό πράμα αργεί να γίνει...»

Μια σκέψη σαν αστραπή πέρασε απ΄το μυαλό του σαν έστρεψε να βγει απ' το μαγαζί:

«Βρε, εγώ αν είχα τρόπο θα πούλαγα και την Ελλάδα ούλη...».

Γέλασε άγρια με την αναίδεια του και βγήκε στο σκοτάδι, που τον αγκάλιασε μέσα του πριν πεις κιχ...

Το παραπάνω χειρόγραφο, που έχει τίτλο «ΕΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΥΡ-ΘΥΜΙΟΥ ΤΟΥ ΜΠΑΚΑΛΗ» είναι σκισμένο από ‘δω και κάτω και δεν διαβάζεται καλά και ως εκ τούτου, δεν μπορώ να σας πω την συνέχεια και θα πρέπει, πρώτα να σας ζητήσω τη συγγνώμη και μετά, να σας βάλω στην δυσχερή θέση να πρέπει να την φανταστείτε μόνοι σας...

Η ΑΛΙΚΗ ΣΤΗΝ ΝΗΣΟ ΤΩΝ ΘΑΥΜΑΤΩΝ

2011-11-15T23:27:00.001+02:00

Το μεγάλο κήτος μας άφησε να μπούμε στην σκοτεινή κοιλιά του...

Ένα σκοτεινό πέπλο καλύπτει τις ώρες μέχρι το επόμενο πρωί οπότε, ο ύπουλος γάτος υπάκουσε στις νοερές μου οδηγίες και στις επτά και δέκα ακριβώς προσέγγισε την εξώπορτα.

Ξύπνησε το ανυποψίαστο παιδί της πόλης νούμερο ένα και προσποιήθηκε τον πεινασμένο.

Παράλληλα, η καφετιέρα ολοκλήρωσε τον συνωμοτικό κύκλο: με αργές, υπό άλλες συνθήκες βασανιστικές, σταγόνες, εκχύλισε ποσότητα καφέ ικανή για να ξυπνήσει το παιδί της πόλης νούμερο δύο.

Ανεβήκαμε στο αυτοκίνητο, που είχαμε στα χέρια μας από το προηγούμενο βράδυ. Κρεμ. Το χρώμα του αυτοκινήτου ήταν Κρεμ. Το λέγανε Αλίκη.

Κυλίσαμε στον άδειο δρόμο.

Αριστερά μας το λιβάδι παρέμενε και περίμενε, αν και για μια στιγμή μου φάνηκε πως ανέμενε και απόμενε...μα προσπαθώντας να φτάσω στην άκρη του νήματος μ΄έπιασε φτάρνισμα από τα χνούδια και σταμάτησα δεξιά.

Στο μεταξύ ο ήλιος είχε βγει και μάλιστα, κατέβηκε λίγο πιό χαμηλά για να μπορέσουμε να τον φωτογραφήσουμε.

Μια περαστική μέλισσα άρπαξε την ευκαιρία και τού σκασε ένα φιλί στο μάγουλο.

Παρακάτω, παρακάτω και λίγο πιό παρακάτω και ενώ όλα πήγαιναν απρόσμενα καλά, ο καθρέφτης της Αλίκης κατέστησε σαφές πως, θα επενέβαινε σε όλη την βόλτα και ενώ προσπαθούσαμε να θαυμάσουμε τον μεγάλο Δράκο που φυλάει το νησί από Βορρά, ο καθρέφτης επέμενε να μας θυμίζει την έρημη Αγαπιανή άμμο.

Πήραμε να ανηφορίζουμε πάνω από την κολυμπήθρα όπου έχουν βαφτιστεί σχεδόν όλοι οι Τηνιακοί.

Τα σύννεφα ενοχλημένα μαζεύτηκαν πάνω μας να δουν τους παράξενους, εκτός ορθού χρόνου επισκέπτες.

Πείσμωσα.

Έσυρα με τα δυό μου χέρια λίγο, μα τόσο δα μόνον, πιό μπροστά το κοντινό βουνό και κράτησα τα άλλα στον ίσκιο του σύννεφου.

Η φωτογραφία βγήκε όπως την ήθελα.

Τώρα, στο φωτεινό της κομμάτι χώραγαν οι υπότιτλοι, που θα περιέγραφαν την θέα στο χαζό μυαλό μου.

Ο δρομος ανηφόρισε. Ο καθρέφτης εξακολουθεί να χώνεται εκεί που δεν τον σπέρνουν: ενώ ένα θορυβώδες πράσινο μας είχε τραβήξει την προσοχή, εκείνος επέμενε να μας δέιχνει τον πίσω μας δρόμο.

"Είναι το ψόφιο αρνί που είδαμε και αφήσαμε ασχολίαστο”, ερμήνευσε το παιδί νούμερο ένα. Ο καθρέφτης ηρέμησε. "Είδατε που σας τόπα", είπε θριαμβευτικά.

Συνεχίσαμε στον δρόμο για το "Χωριό-ανάμεσα-στις-στρογγυλές πέτρες".

Δίχως να καταλάβουμε πώς, βρεθήκαμε σ' ένα κάστρο όπου ο αγρότης/αυλικός μας κέρασε ρακί.

Ο βασιλιάς, ανήσυχος για την τόσο πρωινή επίσκεψη, ήρθε κοντά στην πόρτα με ορισμένες από τις παλλακίδες του, δεν ήξερε αν έπρεπε να μας καλωσορίσει ή να μας διώξει με τρόπο.

Περπατήσαμε στο βασίλειο. Από δω φάγαμε ψωμάκι, είπε ο αγρότης και μας έστειλε στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων να ψάξουμε να βρούμε πότε ήταν η τελευταία φορά, που τα αμπελοφάσουλα έγιναν πρώτο θέμα. Του χρόνου θα βάλουμε πάλι την μπουλντόζα και θα ξαναφυτέψουμε. Πότε ακριβώς είναι αυτό, με τί συμπίπτει για να έχω μια καλή δικαιολογία, που δεν θα παραβρεθώ στο φύτεμα, σκέφτηκα...

Φτάσαμε.

Στην παιδική χαρά του χωριού έπαιζαν γελούδες και ζούδια, που μόλις μας είδαν μας καλωσόρισαν και μας κάλεσαν να παίξουμε μαζί τους, μα είναι γνωστό πως δεν μπορείς να παίζεις με τα ξωτικά γιατί θα σε κρατήσουνε για περισσότερο απ΄όσο λογαριάζεις και θα κρυώσει στο μεταξύ ο καφές σου στου Νατάλε.

Στην φωτογραφία τα ξωτικά δεν φαίνονται γιατί έχω προνοήσει να χρησιμοποιήσω φίλμ ειδικό να εξαιρεί τρομακτικές για μερικούς φυσιογνωμίες.

Σκέφτηκα: πρώτη φορά που ήρθα χειμώνα στην Βωλάξ ήταν το 1990.

Μα πόσων χρονών ήμουν τότε; η απάντηση ζωγραφίστηκε αυτομάτως στον τοίχο...

Το χωριό ήταν έρημο, μόνο κάποιες ομιλίες εκφωνητών ραδιοφώνου (ευτυχώς όχι τηλεόρασης, την τρέμω την τηλεόραση) ακούγονταν από ανοιχτά παράθυρα.

Ευτυχώς, που οι εκφωνητές δεν πεινάνε ποτέ όπου φιλοξενούνται, αλλιώς, πρώτον θα ήθελαν του κόσμου το φαί και δεύτερον θα πάχαιναν απίστευτα γρήγορα.

Για μια στιγμή με πάγωσε το άδειο χωριό.

Ούτε άνθρωπος τριγύρω...

Το παιδί της πόλης νούμερο δύο με σκούντηξε στον ώμο δείχνοντάς μου τον τοίχο.

Ησύχασα, ο Αλέκος ήταν επάνω για την περίπτωση που χρειαζόμασταν κάτι...

Κατεβήκαμε στην βρύση του χωριού.

Δυστυχώς, για μένα που δεν είχα πιεί καφέ και έπρεπε να γκρινιάξω, εδώ όλα ταίριαζαν .

Τα εφήμερα πλαστικά δίπλα στις πέτρες και το νερό. Τα σκουπόξυλα και ο ανινιγματικός λευκός σκουπιδοτενεκές, που αναιρούσε τον εαυτό του χωρίς να το ξέρει, μιας και πλαστικός και τενεκές δεν γίνεται.

Η ώρα πέρναγε ανελέητη.

Χρειαζόμασταν επειγόντως ένα ξόρκι χρόνου. Πλησιάσαμε με δέος στην μπλε πόρτα του μεγάλου μπλέ νάνου, χτυπήσαμε απαλά, μα η πόρτα παρέμεινε κλειστή, ο μεγάλος νάνος δεν βγήκε ποτέ.

Ο χρόνος μας θα τελείωνε στην προαγορασμένη ποσότητα: ένα Σαββατοκύριακο και μόνον αυτό...

Η στενοχώρια δεν κράτησε για πολύ.

Ένα παράξενο πλάσμα στεκόταν εμπρός μας.

"Τί είσαι εσύ;" ρώτησα και μεμιάς δυό φωνές μαζί ακούστηκαν: "Κιούπι", "Κιούπι".

"Και γιατί στέκεστε κώλο με κώλο;"

"Για να στεκόμαστε", μου απάντησαν.

"Και γιατί βάλατε το χερούλι κάτω;"

"Για να μπορούν να πιάνονται τα ξωτικά του κάτω κόσμου και να βγαίνουν", μου απάντησαν.

Αμέσως σκεφτήκαμε πως ήταν ώρα να πηγαίνουμε.

Επόμενη στάση, στο κάστρο του Λεοντόκαρδου, εκείνου που μιλάει με το σίδερο κι΄ έχει στημένο το εργαστήρι του ψηλά στο βουνό.

Φτάσαμε.

Στάθηκα έκπληκτος δίπλα στο παράθυρο, η θέα με κοκκάλωσε κυριολεκτικά, όπως μπορείτε να δείτε καθαρά και στην φωτογραφία.

Το κυκλαδίτικο φως με τύφλωσε, ενώ το τελευταίο πράγμα που πρόλαβα να δω πριν σωριαστώ στο χώμα, ήταν το μέτρο στο πεζούλι...

Το μήνυμα ήταν σαφές: μετρείστε κάτι...

Μετά από πέντε ή έξι ρακιά καταφέραμε να μετρήσουμε τελικώς τον ουρανό. Είναι απλό: ξεκινάς από ένα μικρό κομμάτι, το οποίο μετράς με ακρίβεια και μετά, πολλαπλασιάζεις με τον ημερήσιο αριθμό ηλιαχτίδων που είναι απαραίτητες για να παραμείνεις άνθρωπος.

Μόλις τελειώσαμε με αυτό, ο Λεοντόκαρδος μας είπε πως περίμενε κι' άλλον έναν φίλο: τον Κάπτεν Νέμο, που αυτήν την εποχή αφήνει τις ανοιχτές θάλασσες και περνάει που και που για καμμιά κουβεντούλα. Το υποβρύχιο αναδύθηκε αργά-αργά προσέχοντας μην χτυπήσει στο νεοφυτεμένο δέντρο.

Δεν προλάβαμε να αλλάξουμε δυό κουβέντες κι' ένα σύννεφο ήρθε και κάθησε εμπρός στον ήλιο και, παρά τις παρακλήσεις μας, δεν έλεγε να κουνηθεί. Αποφασίσαμε να δράσουμε.

Φορτώσαμε στο καροτσάκι το νησί και ξεκινήσαμε. Μόλις φύγαμε από το σύννεφο που μας είχε θέσει υπό τον έλεγχό του και μας κρατούσε στον ίσκιο, εκείνο δικαιολογήθηκε πως, το έκανε για να μην ζαρώνουμε τα μάτια μας και κάνουμε πρόωρες ρυτίδες.

Δεν πείστηκε κανείς.

Ξεφορτώσαμε στον ήλιο το νησί και συνεχίσαμε την κουβέντα μας για τον σύγχρονο κινηματογράφο.

Ο Πήτερ Γκρίναγουεη έμενε δύο σκαλιά παρακάτω, πράγμα που αρχικώς δυσκολεύτηκα να το πιστέψω, αλλά, η κοιλιά του αρχιτέκτονα ήταν εμφανέστατη, ξεπρόβαλε εμβληματικά μέσα από την εκκλησία.

Στην πρόσοψη της εκκλησίας υπήρχε και σαφής εξήγηση για το τί απέγιναν οι δράκοι του νησιού. Ο Αγηος Δεμιτριος είχε σκοτώσει τον τελευταίο, άτυχο δράκο.

Η ώρα πέρναγε...

Όσο και αν φλυαρούσαμε επιτηδευμένα άσκοπα για να μείνουμε για λίγο ακόμη μαζί, ο ενοχλητικός καθρέφτης εξακολουθούσε να μας πιέζει.

Τώρα προσπαθούσε, και αποτύγχανε, να αντιληφθεί το άπειρο μετά από εσφαλμένη κατανόηση των οδηγιών τού Λεοντόκαρδου, αντί μέσα από καθρέφτες, μέσα από υαλοπίνακες αυτοκινήτων.

Το μόνο που κατάφερε να εντοπίσει, ήταν ο Λεοντόκαρδος που επέστρεφε στο κάστρο του...

Γυρίσαμε σπίτι.

Νύσταξα, έγειρα στον καναπέ κι' έβαλα όλη μου την προσοχή στα λόγια του επίμονου αέρα.

Ώρα πέρασε.

Τόση, ώστε να χωρέσει στο διάστημα ανάμεσα σε δύο βλεφαρίσματα γριππιασμένου πενηντάχρονου.

Ένα κούνημα με ξύπνησε.

Κύτταξα έξω απ΄το παράθυρο:

το βουνό είχε αντικατασταθεί από θάλασσα και ένα καράβι με περιέβαλε σε κάθε μου βήμα.

Ευχήθηκα να μας έκλεινε ο καιρός καταμεσίς στην θάλασσα και να έπρεπε να χτιστεί επι τόπου ένα λιμάνι για να μας προστατεύσει και τριγύρω του ένα νησί, αλλά αυτό θα έπαιρνε απίστευτα πολύ χρόνο και την Δευτέρα είχαμε δουλειά.

Σκέφτηκα την Αλίκη.

Παρέμενε στο λιμάνι παρκαρισμένη με τα κλειδιά επάνω περιμένοντας τον επόμενο μισθωτή, που δεν θα ήξερε πως την λένε Αλίκη.

ΘΕΑΤΡΟΝ ΡΕΞ - 9 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ 1941

2011-11-08T23:41:00.001+02:00

"Και πού να πάμε, βρε συ μάτια μου, πού θα με τραβήξεις Κυριακάτικα πρωί-πρωί, να γίνει κανένα μπλόκο, να μας πιάσουν, να μας τραβάνε στα υπόγεια της οδού Μάγερ κι' ύστερα ποιός ξέρει τί σόϊ δοσίλογους θάχουν μαζέψει για να μας δείξουν με το δάχτυλο, να βρεθούμε στο Χαϊδάρι και να μη το πιστεύουμε που θ' αντικρύζουμε τις κάννες των γερμαναράδων..."

"Μα δέκα η ώρα το πρωί δεν γίνονται τέτοια πράματα! Πάμε σου λέω, Μιχάλη μου, πάμε... Θάναι και μια καινούργια, που τραγουδάει και χορεύει, άλλο πράμα το κέφι και το μπρίο της, μου τόπε κι' η κυρία Κούλα που πήγε και την είδε, Βλαχοπούλου την λένε, θάναι κι' ο Οικονομίδης που σ΄αρέσει, κι' ο Σταυρίδης κι' ο Μητσάρας, θα γελάσει λίγο το χειλάκι μας! Πάμε σε παρακαλώ, ποιός ξέρει αύριο τί μας ξημερώνει..."

"Μα δε μας περισσεύουν, βρε Ματίνα μου, δε μας περισσεύουν... Λες εγώ δεν θέλω να πάω, μα αύριο αν..."

"Δεν έχει αύριο, Μιχάλη μου, δεν έχει αύριο... Αύριο θα μας τα τρώνε οι μαυραγορίτες και δεν θάχουμε ούτε για το καφεδάκι μας. Να, τούτο 'δω το σακκουλάκι καφέ απ' του Ταβλαδωράκη που πήρα σήμερα απ΄τη Γούναρη στο σχόλασμα απ' τη φάμπρικα, κάτι μου λέει πως θάναι το τελευταίο, έρχεται πείνα και στέρηση, Μιχάλη μου, πάμε να σε χαρώ..."

"Σάματις ξέρω και 'γω βρε Ματίνα, ξέρω και 'γω... Σα χτες μου φαίνεται που σού 'στελνα τα νέα νικητής απ' το μέτωπο, και τώρα για μιάς, όλα κυλιούνται κάτω... Τρομάζω, Ματίνα μου, τρομάζω πιότερο κι' από σένα..."

"Άσε με και μένα να κάμω κουμάντο μια φορά, βρε συ Μιχάλη, να, έχω εδώ φυλαγμένες εννιά δραχμούλες που κάνουν και τα δυό εισιτήρια, κάλλιο να μην πάρω άλλο ζεύγος κάλτσες, μα να πάω μιά τελευταία φορά ένα θεατράκι πριν μας βάλουν τα δυό ποδάρια σ' ένα παπούτσι... "

"Ώπα! Ώπα! Για στάσου, βρε Ματίνα, σα να τα παραλές τώρα... Δε λέω , να πάμε το θεατράκι σου, μα μη μου τα παρουσιάζεις κ' έτσι... Σε λίγο θα μου πεις πως και για ν' αλωνέψει ο πατέρας μου στην Τήνο θα πρέπει να πάρει την άδεια από τον Ιταλό... Όχι δα... Είπαμε, πολιτισμένοι άνθρωποι είναι κι' αυτοί, δεν είναι τίποτις ζωντανά..."

"ΔΙΟΙΚΗΣΙΣ ΝΗΣΟΥ ΤΗΝΟΥ

Ο Κος..............

που κατοικεί στα Κελλιά

είναι εξουσιοδοτημένος να αλωνέψει την ημέρα 12/5/42

και ώρα .... στα Κελλιά.

Τήνος, 11/5/1942-ΧΧ

Ο στρατιωτικός διοικητής....."

Ο ΦΑΡΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

2011-11-05T00:20:00.001+02:00

Εκεί γύρω στο 1932 λοιπόν, τα παιδιά που πήγαιναν στην πέμπτη τάξη του Δημοτικού Σχολείου, θα πρέπει να ήταν κοντά έντεκα χρονών, αν όχι περισσότερο, αν λάβουμε υπ΄όψιν μας πως μένανε και στην ίδια τάξη και χάνανε την χρονιά αρκετά συχνά.
Με αυτήν την υπόθεση, τα παιδιά που το 1932 παρακολουθούν την πέμπτη τάξη, είναι γεννημένα γύρω στο 1920, λίγο πιό πάνω, λίγο πιό κάτω, μαζί τους και ο θείος μου ο Τζώρτζης.

Το αναγνωστικό που κάνουν, είναι "Ο ΦΑΡΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ".

Το βιβλίο στην τελευταία σελίδα έχει την έγκριση του τότε Υπουργού Π. Πετρίδη και αναφέρει την τιμή:

ΤΙΜΗ ΑΔΕΤΟΥ 17,20 και ΔΕΤΙΚΑ ΔΡΧ. 3

Τί νάναι όμως, Ο ΦΑΡΟΣ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ...

Ας θυμηθούμε ότι, στις 18 Απριλίου του 1932, η ελληνική κυβέρνηση υπό τον Ελευθέριο Βενιζέλο αποφασίζει να κηρύξει προσωρινό χρεοστάσιο, δηλαδή αναστέλλει την εξυπηρέτηση των εξωτερικών της δανείων.
Η αναστολή ξεκινάει από την 1η Μαΐου του ίδιου έτους. Με αυτό τον τρόπο επισημοποιείται ουσιαστικά η δεύτερη πτώχευση του Ελληνικού κράτους.
Λίγο πριν, στις 25 Φεβρουαρίου του ιδίου έτους, ο Χίτλερ αποκτά γερμανική υπηκοότητα και έτσι, μπορεί να κατέβει σαν υποψήφιος στις εκλογές, τις οποίες κερδίζει τον Ιανουάριο του 1933.
Επίσης, την χρονιά αυτή στις ανασκαφές τής Αρχαίας Αγοράς ανακαλύπτονται τα ψηφοδέλτια εξοστρακισμού του Αριστείδη, του επονομαζόμενου και Δίκαιου.

Σε αυτό περίπου το (ολότελα συμβολικό για σήμερα) πλαίσιο, οι μαθητές καλούνται να παρακολουθήσουν στην διάρκεια της χρονιάς, την πορεία του δασκάλου Πέτρου Ανέζη που διορίζεται στο Κακορίζικο χωριό και ανεβαίνοντας προς τα εκεί στην ράχη του ζώου, κάνει την πρώτη του κουβέντα με τον αγωγιάτη, όπου μαθαίνει (ξεκινώντας στην σελίδα 12) τα αίτια του κακού ριζικού του χωριού.
Η τοποθέτηση του ποιήματος του Δροσίνη "Το Χωριό μου", που προηγείται του πρώτου κεφαλαίου, απαύγασμα μιας λεπτότατης ειρωνείας, φαντάζει τραγικά καυστική σε σχέση με όσα θα επακολουθήσουν τόσο μέσα στο βιβλίο, αλλά και τα επελθόντα χρόνια, έως και σήμερα, που θα διαψεύσουν αδιάντροπα τις κρυφές ελπίδες των συγγραφεών Ανδρεάδη και Παπαχριστοδούλου.

Ο δάσκαλος φτάνει σε ένα χωριό/χώρα, όπου καλείται να δώσει έναν αγώνα απέναντι σε τοπικά συμφέροντα, προκαταλήψεις, μαγαζάτορες, παρέδρους (έτσι λέγονταν τότε οι διαπλεκόμενοι...), μοιρολατρίες, φόβο, αυτοεγκατάλειψη και, απ' ό,τι φαίνεται στα λιτά σκίτσα του βιβλίου, με την φτώχεια, που αποτυπώνει ο σκιτσογράφος στα ξυπόλυτα παιδιά με τα κουρελιασμένα ρούχα, που πάνε την πρώτη μέρα στο σχολείο.
Ο δάσκαλος έρχεται αντιμέτωπος με παιδιά που δεν γνωρίζουν ελληνικά (περίπου σαν σημερινά παιδιά μεταναστών...) παρά το ότι, τα ονόματά τους, αλλά και τα παρατσούκλια τους, είναι ελληνικότατα !
Αφού φτάνει μέχρι και στο σημείο να τα κουρέψει (εντελώς συμπτωματική η αναφορά στο κούρεμα, πιστέψτε με...) για να τα γλυτώσει από τις ψείρες και τη βρωμιά, ο Πέτρος Ανέζης μαθαίνει τα παιδιά πως "και τα παιχνίδια είναι γράμματα"... Σ' αυτό το σημείο, δεν μπορώ να μην έρθω αντιμέτωπος με την σκέψη του ότι, ο γιός μου πέρυσι έκανε περίπου μία φορά τον μήνα γυμναστική, ενώ στο προαύλιο του σχολείου του δεν υπάρχει κανενός είδους όργανο γυμναστικής, πέραν της πατροπαράδοτης μπασκέτας (τί φενάκη κι' αυτή...)

Προσέξτε στην σελίδα 47 σε ποιά γλώσσα απευθύνονται τα παιδιά στον δάσκαλο.

Το βιβλίο συνεχίζει, ο δάσκαλος των Κελλιών μιλάει προς τα παιδιά της πέμπτης δημοτικού μέσα από τα λόγια του χάρτινου Πέτρου Ανέζη, τα διαπαιδαγωγεί με παραδείγματα, με παράλληλους βίους κάποιων παιδιών που μοιάζουν, τουλάχιστον σε ένα μέρος της καθημερινότητάς τους, με τα παιδιά των Κελλιών, που αν ταυτιστούν θα μπορέσουν να πάρουν το μήνυμα έστω και έμμεσα. Τι πρέπει να τρώνε, γιατί να είναι καθαρά, πώς να μιλάνε.

Αλλά, υπάρχουν μηνύματα και για τους γονείς.

Ο Πέτρος Ανέζης εργάζεται πυρετωδώς για να φτιαχτεί ο πρώτος συνεταιρισμός...

Θυμάμαι αυτομάτως την ανησυχία Τηνιακού φίλου που μου εξέφρασε το καλοκαίρι, πως σε λίγα χρόνια το τυροκομείο δεν θάχει γάλα για να δουλέψει, γιατί "άμα φεύγουν οι μεγαλύτεροι, οι πιό νέοι δεν συνεχίζουν..."

Διαβάζω στην "ΤΗΝΙΑΚΗ" για τα εγκαίνια του ελαιοτριβείου. Το ημερολόγιο, την ημέρα που η Τήνος θα αποκτήσει ελαιοτριβείο, θα δείχνει 6 Νοεμβρίου του ελαιοσωτηρίου έτους 2011...

Πάμε παρακάτω, όπου στην δύναμη του σχολείου προστίθεται και μια δασκάλισσα, ξαδέρφη του Πέτρου, η Δέσποινα Ανέζη, που αναλαμβάνει τα κορίτσια. Παράλληλα, η ελληνοφωνία προοδεύει, τα παιδιά μαθαίνουν την γλώσσα τους.

Η φτώχεια όμως παραμένει και ο δάσκαλος επιμένει: "Χρειάζονται συνεταιρισμοί".
Στην συνέχεια, αποφασίζουν να κάνουν ένα μεγάλο βήμα: να μεταφέρουν το χωριό σε άλλο τόπο.
Ο δάσκαλος επισημαίνει, πως ο καλύτερος εγγυητής για να πάει μπροστά το χωριό είναι οι ίδιοι οι Κακοριζικιώτες: "Να δεθούν ο ένας με τον άλλον".
Το εγχείρημα (project, στα σύγχρονα ελληνικά...) πετυχαίνει και το χωριό αλλάζει και όνομα. Στην σελίδα 225, επιτέλους, αποκαλύπτεται σε ποιόν αναφέρεται ο τίτλος του βιβλίου.

Στην συνέχεια, ο δάσκαλος, ηγέτης και οδηγός του χωριού , με την επιστράτευση του 1912, πολεμάει πλάι-πλάι με τα παιδιά του χωριού και επιστρέφει νικητής στο χωριό, που καμαρώνει ότι, κάτι πρόσφερε κι΄αυτό στην πατρίδα.

Το παιδί που είχε αυτό το βιβλίο, δεν έχει αφήσει ούτε το όνομά του, ούτε κανένα άλλο σημάδι στις σελίδες που θα μαρτυρούσε την ταυτότητά του, εκτός από δύο μικρά χαρτάκια σαν σελιδοδείκτες, που μάλλον, σκιαγραφούν, κορίτσι.
Το ένα είναι ένα πουλάκι, που θα έλεγε κανείς πως τόχει φτιάξει ο Φασιανός. Το άλλο, είναι ένα κορίτσι. Και ενώ το πουλί είναι κομμένο με ψαλίδι, το κορίτσι είναι κομμένο με το νύχι...

Αποθηκεύστε την εικόνα κάπου, είναι καταλυτικό δείγμα πηγαίου, ουσιαστικού ταλέντου.

Το ίδιο παιδί, είχε και αυτό το τετράδιο γραμματικής:

Θα μπορούσα να καθήσω και να γράψω όλα όσα πέρασαν απ' το μυαλό μου (και το μυαλό σας) όσην ώρα ξεφύλλιζα το βιβλίο και το τετράδιο.
Δεν είναι αυτός ο σκοπός.
Τα υψωμένα επιτιμητικά δάχτυλα και τα βαθειά ξεφυσήματα απελπισίας δεν είναι μέσα 'δω.
Αυτό που μένει, είναι πάνω απ΄όλους μας, ενόσω τα χρόνια περνάνε και παίρνουν μαζί τους δασκάλους και παιδιά.

Και τώρα που έβαλα μαζί στην ίδια φράση το "παίρνω" και το "περνώ" ας μνημονέψω έναν δάσκαλό μου, τον αντιπαθέστερο όλων, που μας είχε μάθει πώς να θυμόμαστε ποιό από τα δύο ρήματα χρειάζεται έψιλον και ποιό άλφα γιώτα: το "περνώ" για να χωρέσει να περάσει έχει μέσα του μόνον το έψιλον, ενώ το "παίρνω" είναι άπληστο και θέλει και άλφα και γιώτα !

Καλό, διαρκές σχολείο σε όλους μας.

ΜΠΑΛΑΚΙΑ: μια σεμνή ιστορία...

2011-11-01T23:53:00.003+02:00

Γενικώς στην Ελλάδα την έχουμε μια μανία με τα μπαλάκια.

Θυμάμαι τον δάσκαλο στο σχολείο: "Δεν ξέρω πού θα ψάξεις... Θέλω ως αύριο μια απάντηση στο θέμα...", κοινώς πάρε το μπαλάκι και βάλε τον μπαμπά να σου πάρει εκείνο το βιβλίο που έχει την απάντηση και που πουλάει το βιβλιοπωλείο, που συμπτωματικά, είναι τής γυναίκας μου...

Μετά στο πανεπιστήμιο: "Δεν μπορώ να κάνω εργαστήριο, κύριοι, δεν υπάρχουν αντιδραστήρια, όμως στις εξετάσεις θα κληθείτε να ετοιμάσετε το ρυθμιστικό διάλυμα κανονικά...", ξανατσίμπα το μπαλάκι και μαζέψτε οι φοιτητές λεφτά και πεταχτείτε μέχρι του Μπακάκου να πάρετε αντιδραστήρια γιατί μας βλέπω παρέα μέχρι τα βαθειά γεράματα ...

Μετά στην δουλειά: "Κόψτε το λαιμό σας! Θέλω μια λύση εδώ και τώρα!", δηλαδή, πάρτε το μπαλάκι για να μεταφερθούν έξι τόνοι προϊόντων που θέλουν ψυγείο, με δυομισάτονο φορτηγό με μουσαμά...

Μετά στο ΙΚΑ: "Ο γιατρός θα απουσιάσει για έναν μήνα, δεν μπορώ εγώ να σας πω τί θα κάνετε..." πάρτε ένα μπαλάκι και πηγαίντε σε ιδιωτικό θεραπευτήριο κι αφήστε με να διαβάσω το CIAO μου....

Μετά στο καράβι: "Ε, τέτοια εποχή υπάρχουν υπεράριθμοι, καθήστε όπου βρείτε...", αρπάχτε το μπαλάκι και σαλτάρετε κατάστρωμα κι΄άμα βουλιάξουμε προσοχή, μακρυά απ' την προπέλα...

Μετά στο δρόμο, το delivery που κινείται ανάποδα στον δρόμο: "Πρόσεχε, ρε μεγάλε, μεροκαματάκι πάμε να βγάλουμε", που πα να πει, πάρε το μπαλάκι και παραμέρισε γιατί θα σου πάρω μαζί τον καθρέφτη...

Μετά ο ηλίθιος, που θέλει να περάσει με κόκκινο: "Μπιιιπ!! Πέρνα το, ρε μεγάλε,πορτοκαλί είναι!" και πάρε το μπαλάκι γιατί εγώ προλαβαίνω να σταματήσω άμα δω κανένα περιπολικό στο μεταξύ...

Μετά ο ελεγκτής τρεις η ώρα τα μεσάνυχτα στο λεωφορείο: "Και τι με νοιάζει εμένα που είναι όλα τα εκδοτήρια κλειστά...", πάρε το μπαλάκι και τσίμπα το προστιμάκι σου, να δείξω και' γω πως δουλεύω και εντοπίζω επιτυχώς τους εχθρούς του λαού...

Μετά ο Δήμος: "Και τί με νοιάζει εμένα πού θα παρκάρεις, αρκεί να μην κλείνεις το πέρασμα για τη σκουπιδιάρα", πάρε τη μπάλα και κάνε τριανταεφτά γύρους στο τετράγωνο κι΄άμα βρεις να παρκάρεις να με χέσεις, που ήδη χέστηκα δηλαδή για το που θα το βάλεις εσύ...

Και προσφάτως, το Κράτος: "Και τί θες να σου κάνω, χρειάζομαι την συγκατάθεσή σου για να συνεχίσω να σε ληστεύω", πάρε το μπαλάκι και τρέχα στο δημοψήφισμα, τραμπαρίφα μου...

Εορτασμός 28ης Οκτωβρίου το 1944

2011-10-27T22:11:00.002+03:00

Το παρακάτω ποίημα έγραψε ο Αντώνιος Λορέντζου Αρμάος (1913-1997), αδερφός τού παππού μου Ζάννε Αρμάου και το απήγγειλε η Αντέλα Αρμάου στον εορτασμό της επετείου της 28ης Οκτωβρίου το 1944 ή το 1945.

Το μεταφέρω όπως ακριβώς το θυμάται η μητέρα μου, χωρίς καμμία αλλαγή στο συντακτικό ή την γραμματική του.

Αξίζει περισσότερο αν προσπαθήσετε να φανταστείτε την απαγγελία στον χώρο και τον χρόνο εκείνο, αμέσως μετά την Κατοχή.
Το σχολείο είναι στολισμένο με ό,τι μπορούσαν να φτιάξουν γονείς και παιδιά από τα ελάχιστα διαθέσιμα υλικά, από κόλλες χαρτί μπλέ και άσπρες, δαντελίτσες κομμένες στο χέρι, λουλούδια και στεφάνια γύρω στα κάδρα που κρέμονται στην μεγάλη αίθουσα του εξαταξίου σχολείου της Καλλονής, που είναι γεμάτο κόσμο, έχει πάει όλο το χωριό για τον εορτασμό.
Ο δάσκαλος λέγεται Τριανταφυλλίδης, η γυναίκα του είναι η Βασιλική κι' έχουν κι' ένα κοριτσάκι.
Η σημαία δεν είναι ούτε πλαστική, ούτε συνθετική.

Η δεκάχρονη Αντέλα ανεβαίνει στην έδρα:

Έκτη η ώρα πρωινή

εικοσιοκτώ Οκτωβρίου,

μας ήρθε τελεσίγραφο

εξ' Ιταλού πρεσβείου.

Θέλανε την Ελλάδα μας

να την υποδουλώσουν,

ο Βασιλιάς και ο υπουργός

αρνήθηκαν να δώσουν.

Ακούς φωνές εδώ κι' εκεί

αλλού χτυπούν καμπάνες

τρέχουν παιδιά εδώ και 'κει

γέροι, κορίτσια, μάνες.

Στον κάθε ένα τρέχανε

την είδηση να πούνε,

στο σπίτι αν δεν ήτανε

ψάχνανε να τον βρούνε.

Να παρατήσει τον αγρό

την κάθε εργασία,

γιατί εισβάλλαν στην Ελλάς

ολόκληρη Ιταλία.

Εκείνοι ήρθανε με τανκς,

όλμους και πολυβόλα,

αλλά εμείς τα πήραμε

μ' ένα "ΑΕΡΑ" όλα.

Εδώ και καιρό ήθελα να παραθέσω ένα απόσπασμα από τα "ΑΛΑΜΠΟΥΡΝΕΖΙΚΑ" του ποιητή Ντίνου Χριστιανίδη σχετικά με την γλώσσα. Εκμεταλλεύομαι, λοιπόν, την ευκαιρία:

"Η λύση, λοιπόν, είναι μία: Να προσέχουμε πολύ τα λόγια μας, να προσέχουμε ακόμα περισσότερο τα γραφτά μας. Κάθε τί που λέμε να το σκεφτόμαστε, και προπαντών σωστά, πρέπει να γράφουμε προπάντων κατανοητά. Και για να γίνει αυτό, πρέπει να διαβάζουμε κλασικά κείμενα της λογοτεχνίας μας που έχουν σωστή και ζωντανή γλώσσα και επίσης να στήνουμε αυτί στις κουβέντες του λαού. Ο Σολωμός πήγαινε στις ταβέρνες της Κέρκυρας για ν' ακούσει τους πρόσφυγες από την Κρήτη που τραγουδούσαν μαντινάδες. Κι' ο Καβάφης πήγαινε στα καφενεία και τα φαρμακεία της ελληνικής παροικίας της Αλεξάνδρειας κι' έστηνε αυτί για να τσακώσει καμιά ζωντανή ελληνική φράση. Ενώ εμείς σήμερα διαμορφώνουμε τη γλώσσα μας από τις εφημερίδες, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, και χώρια που δε μας μένει καιρός ούτε να σκεφτούμε ούτε να χωνέψουμε αυτά που βλέπουμε και ακούμε."

Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

ΜΟΥ ΛΕΙΠΟΥΝ ΤΑ ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ...

2011-10-27T10:31:00.001+03:00

Μου λείπουν τα σκουπίδια...

Ήταν μια διαρκής υπενθύμιση, μια αφορμή αυτογνωσίας και κοινωνιολογικών προσεγγίσεων στον κόσμο των γειτόνων μου και τον δικό μου...

Τους είχα βάλει και τίτλο: "Δώδεκα μέρες σημειολογίας απορριμάτων" .
Μετά τον άλλαξα: "Εικοσι μέρες απορριματικής σημειολογίας",
για να καταλήξω στο: "Η σημειολογία", που περιείχε την μόνη λέξη που ήθελα πραγματικά να χρησιμοποιήσω εξαρχής, μιάς και δείχνει μορφωσιακό επίπεδο.

Ατενίζοντας, λοιπόν, τα σκουπίδια...

Πρώτα-πρώτα, θυμήθηκα πόσο μακρυά βρισκόμαστε από την αγροτική παραγωγή και πόσες συσκευασίες χρειάζονται πλέον για να φτάσουν τα τρόφιμα μέχρις εμάς με ασφάλεια...
Αμέσως μετά, ήρθε στο μυαλό μου εκείνος ο κανόνας του μάρκετινγκ που λέει πως το περιεχόμενο είναι το χαμηλότερο κόστος απ΄όσα συνθέτουν την τιμή οποιουδήποτε αναλώσιμου αγαθού, με το 35% να ανήκει διακιωματικά στο μάρκετινγκ, στην διαφήμιση δηλαδή και τουςμηχανισμούς της, για να πειστούμε να αγοράσουμε αυτό το προϊόν και όχι το άλλο, όταν σταθούμε σαν κουκουλοφόροι δοσίλογοι εμπρός από το ράφι του σουπερμάρκετ και απλώσουμε το χέρι να διαλέξουμε...

Μετά είδα πόσο λίγα από αυτά τα τρόφιμα που καταλήγουμε να αγοράζουμε, χρειαζόμαστε πραγματικά και τα υπόλοιπα τα πετάμε στα σκουπίδια χωρίς οίκτο και πάλι σαν δοσίλογοι...
Άρα, αγοράζουμε πλεονασματικές ποσότητες, άρα, ακόμη και τώρα παρασυρόμαστε, άρα, το 35% του κόστους του μάρκετινγκ που προσπαθεί να μας πείσει να καταναλώσουμε, τ' αξίζει τα λεφτά του...

Μετά είδα όλα τα gadgetάκια που έχουμε αφήσει να πειστούμε πως μας είναι απαραίτητα:
το τηλεσκοπικό βασταχτήρι κινητού για το αυτοκίνητο/σκάφος/ποδήλατο/skateboard/περπάτημα,
το ειδικό ράφι για το μπάνιο που κρατάει αφράτα τα κωλόχαρτα,
την σφουγγαρίστρα με ανιχνευτή σκόνης στο ρύγχος,
τον ειδικό βραστήρα/βαφέα αυγών για το Πάσχα.
Κάποιοι αποφάσισαν να πορευτούν στην ζωή τους από 'δω και πέρα χωρίς τα πολύτιμα αυτά αντικείμενα, έρμαια της απόλυτης gadgetικής μοναξιάς τους...

Μετά παρατήρησα πόσοι από μας αποφάσισαν, σαν κάτοικοι μιας νέας Πομπηίας λίγο πριν την μεγάλη έκρηξη του ηφαιστείου, πως αφού είναι να πτωχεύσουμε, να μας τα πάρουνε οι τράπεζες και το κράτος και να τα χάσουμε όλα, τουλάχιστον, ας εξαϋλωθούμε οικονομικώς με στύλ.
Ας πάρουμε πρώτα την 42άρα high definition με 2 HDMI , τετραπλό scart και ενσωματωμένο αποφλοιωτή μελάτων αυγών, που τόσο καιρό δεν βρίσκαμε τρόπο να πείσουμε το έτερον ήμισυ για την αναγκαιότητά της και από δίπλα ας κοτσάρουμε και το designάτο επιπλάκι για την τηλεόραση, ά, και πού' σαι παιδί, πιάσε κι' ένα blue ray DVD player μιάς κι' είσαι δίπλα να μην δείχνει άδειο το κάτω ραφάκι...

Είδα επίσης, πόσοι έχουμε πειστεί από τα μεγαλοεπιπλάδικα τύπου ΙΚΕΑ πως, για να αλλάξει η ζωή μας και να γίνουμε καλύτεροι άνθωποι, χρειαζόμαστε όντως εκείνο το τραπεζάκι από οικολογικό mdf, που δίνει δώρο βιολογική βενζινόκολλα και καβίλιες από ανακυκλωμένο πάτωμα ψαρόβαρκας του Αμαζονίου και που έχει σχεδιάσει αποκλειστικά για εμάς ο Σουηδός σχεδιαστής Haanee Jorgensenbagnye, που με κυττάει χαμογελαστός από τον τελευταίο κατάλογο του καταστήματος, που βρήκα κρεμασμένο στο χερούλι της εξώπορτας μόλις σήμερα το πρωί και πέρασα μ' αυτό ένα υπέροχο σαρανταπεντάλεπτιο στην τουαλέττα χαζεύοντας καρέκλες, πουά πουφ (μελωδικότατος συνδυασμός...), πτυσσόμενα μαχαιροπήρουνα και μπουρνουζοπετσέτες, που τα απολαμβάνουν οικογένειες με πέντε, τουλάχιστον, υιοθετημένα παιδιά, αλλιώς, δεν εξηγείται πώς το κάθε παιδάκι στην φωτογραφία του breakfast είναι και από διαφορετική φυλή...

Είδα, θυσία στον βωμό των νέων επίπλων-transformers, τον παλιό κομό, τις πλεκτές πολυθρόνες απ΄το καθιστικό και το παληό σεκρετέρ, που παναθεμά το 'γιο πράμα τί στην ευχή το κάνανε, που δεν χωράει τίποτα 'κει μέσα.

Χάρηκα όταν είδα τον γείτονα που είχε κατεβάσει στα σκουπίδια ένα καναπεδάκι μαζί με τα τεράστια χαρτόνια του νέου καναπέ, να το κυττάει με κατήφεια αφού είχε διαπιστώσει πως ούτε ο νέος καναπές κατάφερε να τον αλλάξει σαν άνθρωπο.

Δεν είδα παπούτσια. Ή μάλλον τα έβλεπα και μέχρι να ξαναπεράσω είχαν φύγει. Όχι μόνα τους. Καμμία μεταφυσική. Απλώς, είναι τα πρώτα που μαζεύουν οι πτωχοί των ημερών.

Δεν είδα ρούχα.

Είδα βιβλία και μάλιστα σχολικά, τα οποία και θα μάζευα αν δεν είχαν γραμμένα στις σελίδες τους τόσα τηλέφωνα χωρίς επώνυμο.
Φοβήθηκα τον πειρασμό που θα έμπαινα, αν ήθελα να εξακριβώσω αν η Ρούλα αντιστοιχεί ακόμη σε αυτόν τον αριθμό, αν πέρασε τελικώς σε καμμιά σχολή, αν ακόμη αγαπάει για πάντα τον Αντώνη και αν άξιζε τελικώς ο τόσος κόπος και η κούραση για να μπει κανείς στα ΤΕΙ Εφαρμοσμένης Μυγοκτονίας της Πέρα Μπουχεσίνας...

Είδα τις γάτες για πρώτη φορά αδιάφορες, πανομοιότυπες με τον χοντρο-Γκάρφιλντ, βαριεστημένες και άτονες από την έλλειψη καυγά για το καλό κομμάτι του κάδου.

Είδα τους σκουπιδιάρηδες να κυττάνε με υστεροβουλία τους όγκους των σκουπιδιών να θεριεύουν μέρα με την ημέρα και να μεταφράζουν νοερά σε υπερωρίες το αναμενόμενο τονάζ της "κινητοποίησης".

Είδα όλους μας αντιμέτωπους με το τέρας που έχουμε φτιάξει και συμμετέχουμε στην διαρκή ανανέωσή του, στο καθημερινό του λιφτινγκ.

Και ξαφνικά, σήμερα το πρωί, το κενό...
Ένας τεράστιος λεκές μόνον, έμενε στον περιβάλλοντα χώρο γύρω από τον κάδο να θυμίζει πως "Κάποτε Ήταν Τα Σκουπίδια..."

Ο ΔΙΚΟΣ ΜΟΥ STEVE JOBS.

2011-10-24T12:07:00.004+03:00

Δεν τον παράτησε η μάνα του , παρά το ότι , ξημεροβραδιαζόταν στα χωράφια και τον άφηνε να μεγαλώνει μόνος μέσα στο χωριό, μ’ ένα ποτήρι κρύο γάλα με πέτσα πάνω-πάνω και μια φέτα ψωμί στο χέρι και τον ξανάβλεπε το μεσημέρι όταν γύρναγε για να μαγειρέψει για την φαμίλια. Το βράδυ τις πιό πολλές φορές τον έβρισκε φαγωμένο στης γιαγιάς του και ήδη κοιμισμένο, ούτε παραμύθι, ούτε χάδι πριν τον ύπνο.

Στα έξι του τον έστειλε πρώτη φορά να πάει το καρίκι με το γάλα στην γιαγιά του στ’ απάνω χωριό. Στα εφτά είχε μάθει να αρμέγει και την έβγαζε στο λιβάδι απ΄το πρωί μέχρι το βράδυ που πάντα κάτι θάβρισκε να κάνει από δουλειά.

Στα δώδεκα ξεκίνησε το γυμνάσιο αν και κανείς στο σπίτι δεν πίστευε πως ηταν κάτι χρησιμο, παρά μονον για τα κορίτσια. Στα δεκατέσσερα απέκτησε το πρώτο του μηχανάκι και πηγαινοερχόταν με αυτό στο λιβάδι, στο πότισμα, στο τάισμα, στα άρμεγμα.

Στα δεκαοχτώ, αφού κινδύνεψε να μείνει τρεις φορές στην ίδια τάξη, πήγε φαντάρος και στις άδειες κατέβαινε στο νησί για να βοηθάει στα χωράφια, η τέχνη δεν ξεχνιέται ποτέ, μα δεν την αφήνει και η ανάγκη να ξεχαστεί.

Μόλις απολύθηκε πήγε στην Αθήνα, όπως κάνανε κι΄οι υπόλοιποι απ΄το χωριό, που δεν άντεξαν το χωράφι, τη λειψυδρία, την απούλητη παραγωγή, τους ξεπουλημένους στα κόμματα συνεταιρισμούς, το απόν σύστημα υγείας, την ανύπαρκτη συγκοινωνία με το κέντρο, την εγκατάλειψη, την ερήμωση.

Αλλά και για νάναι, όπως και οι άλλοι, κοντά στον Ρέμο και στη Βανδή, στο Alcatraz και στο Club Tessera, στις καφετέριες της Γλυφάδας και του Γαλατσίου, στα μεζεδάδικα του Ψυρρή και του Θησείου. Βλέπεις, ήταν και η επιβαλλόμενη διασκέδαση, το να νιώθει πως συμμετέχει κι’ αυτός στο κοινό των πρωινάδικων και των ειδήσεων του ΣΤΑΡ, να κάνει όσα του πιπιλάνε πως είναι απαραίτητα,

Στο μεταξύ, αρραβωνιάστηκε κι΄έφερνε την κοπέλα σε κάθε ευκαιρία στο νησί.

Δούλευε οικοδομή, μέχρι που ήρθε η κρίση. Στην αρχή ξεγελάστηκε, είχε ακόμη και δουλειές, δεν πίστεψε πως θα έπαυε το μεροκάματο. Μα ύστερα, έγινε κι΄αυτό. Κατέβαινε στο χωριό πιό συχνά, βοήθαγε πάλι στα χωράφια, γλυκαινόταν και πικραινόταν μαζί. Γλυκαινόταν που ξανάβρισκε τον εαυτό που ήξερε να βγάζει απ’ το χώμα ζωή, πικραινόταν που είχε αφήσει να παρασυρθεί από τους ίδιους που είχαν παρασύρει ολόκληρο λαό και που είχε χάσει τόσον χρόνο από τα πιό δημιουργικά του χρόνια.

Γυρνώντας στην Αθήνα, δούλεψε οδηγός για είκοσι ευρώ την ημέρα όπου εύρισκε, άμα εύρισκε. Δεν το φανταζόταν αυτό πριν δυό χρόνια, που τα είκοσι ευρώ τα είχε για τσιγάρα, καφέδες και σάντουιτς καθημερινά.

Τώρα που μιλάμε είναι μετέωρος, με τόνα πόδι στη βάρκα και με τ’ άλλο στο μώλο.

Δεν ξέρει αν το να γυρίσει στο χωριό να δουλέψει τα κτήματα είναι ήττα ή νίκη. Δεν ξέρει αν τώρα που τον έχουν αφήσει δίχως δουλειά τού στήνουν άλλη μια παγίδα ή αν έφτασε ο κόμπος στο χτένι πραγματικά.

Ο καιρός περνάει και δεν έχει ποιόν να ρωτήσει, ποιόν να συμβουλευτεί. Ακούει στην τηλεόραση για κάποιον Στηβ Τζομπς που πέθανε και που όλοι τον θαυμάζουν για όσα είχε πετύχει. Αναρωτιέται, σε ποιά χώρα του κόσμου μπορούν και γίνονται αυτά όλα, ποιά είναι η γή και ποιά η συνταγή της επιτυχίας, με ποιό μέτρο μετριέται αυτή και γιατί αυτά όλα του φαίνονται σαν να μην τον αφορούν. Αύριο, πρέπει να πάει πρωί-πρωί να δει το θα κάνει για μεροκάματο, έχουν αρχίσει και σώνονται τα έτοιμα και δεν υπάρχει χειρότερο απ΄το πρωινό της Δευτέρας που, άμα δεν έχεις δουλειά, νιώθεις πως το Σαββατοκύριακο ούτε ξεκίνησε και ούτε και πέρασε ποτέ και δεν είναι στον κόσμο μεγαλύτερο άδικο απ΄ το να θές να δουλέψεις και να μην μπορείς.

ΤΑ ΙΧΝΗ ΣΤΗΝ ΛΑΣΠΗ

2011-10-19T01:39:00.000+03:00

Ο Αρχάγγελος κάθησε στην άκρη της μάντρας δίπλα σ’ ένα σχίνο.

Ακούμπησε το σπαθί στο πλάι, οι άκρες των φτερών του ακούμπησαν στο υγρό χώμα, λύγισαν ελαφρά και μπορούσες να δεις τη λάσπη που άρχιζε να τα λερώνει. Ήταν ξεκάθαρο ότι τόξερε και δεν έδινε σημασία. Έβρεχε για μέρες και το χώμα ήταν ευχάριστα νοτισμένο, ειδικά στα σημεία που το έβλεπε για λιγώτερη ώρα ο ήλιος. Πέρασε το χέρι πάνω απ'τα μακρυά μαλλιά του και χωρίς να γυρίσει ρώτησε τον μοναχό:

«Πώς είπες πως το λένε το εκκλησάκι; » Στην φωνή του φάνηκε η κούραση μαζί με μια αίσθηση ρουτίνας. σα νάταν κάτι που τόχε κάνει δεκάδες φορές, σαν ενωμοτάρχης που έκανε την ίδια κουβέντα για χιλιοστή φορά με θύμα ή με θύτη.

«Άγιο Μικαέλ το λένε, Άγιο Μικαέλ», ψιθύρισε ο μοναχός αφήνοντας το βλέμμα χαμηλά.

«Χα! έπεσα σε ξωκκλήσι που έχει τ’ όνομά μου! Πού να το φανταστώ...».

Γύρισε και κύτταξε πίσω του το εκκλησάκι στην μέση του χωραφιού που δέσποζε πάνω απ΄το λαγκάδι. «Μα έτσι κι΄αλλιώς είναι σε κακό χάλι, δεν θα λείψει σε κανέναν...» είπε χωρίς κανένα ίχνος θλίψης. «Αλήθεια, γιατί του δώσατε τ’ όνομά μου;»

«Δεν το ξέρω αυτό άρχοντά μου» αποκρίθηκε ο μοναχός ανεβάζοντας λίγο τη φωνή του. Ήταν η απάντηση που μπορούσε να δώσει χωρίς φόβο. Εξ’ άλλου, ήτανε νέος ακόμη, δεν ήξερε την ιστορία του τόπου, τα χούγια των ανθρώπων, τις παραξενιές ή τις συνήθειές τους. «Δεν ξέρω με ποιόν τρόπο διαλέγουν ονόματα για τα ξωκκλήσια τους, μα θαρρώ πως δεν υπάρχει κανόνας. Ανάλογα πώς νιώθει κανείς, κάμνει και ανάλογα.»
Σταμάτησε. Ένιωσε να ιδρώνει κάτω από το κουκούλιο, που του φάνηκε περισσότερο στενό από κάθε άλλη φορά. Έκανε πως εξετάζει το τοπίο που είχε δει δεκάδες φορές μέχρι εκείνη την ημέρα που είχε πρωτοπατήσει στο νησί και είχε τύχει να βρεθεί μπορστά στο εξωκκλήσι σε μια απο΄τις περιπλανήσεις του.

«Θάλεγα, πάντως, πως από 'δω ψηλά η εκκλησία δείχνει να ελέγχει τον χώρο. Μάλλον λοιπόν διαλέξανε τ' όνομα για νάναι το ξωκκλήσι ο φύλακας της περιοχής.»

«Ναι, μα αλλού υπάρχουν ονόματα αγίων, όχι αρχαγγέλων» αντιγύρισε ο Αρχάγγελος χωρίς ν΄αφήσει ούτε ένα δευτερόλεπτοι να περάσει.

Ο μοναχός ξεροκατάπιε. «Να σου πω άρχοντά μου τί έχω καταλάβει εγώ. Εδώ στα βορινά του νησιού έσκαγαν όλα τα κύματα των επιδρομέων, όποιος κατέβαινε το Αιγαίο, εδώ θα έπεφτε, με όλη του την ορμή.

Βλέπεις που έχουν οχυρώσει και το μέρος όλο με πλάκες, ψηλά ντουβάρια, μονοπάτια που περπατάνε κάτω από καυκάλες και ψηλά σχίνα για να μπορούν οι στρατιώτες να κινούνται ανενόχλητοι ανεξάρτητα από τον καιρό.
Φρούριο πρέπει νάταν εδώ πάνω, πύργος μικρός, φρυκτωρία ίσως.

Να, δες τα σημάδια εκεί πέρα» είπε και του 'δειξε ένα αλώνι και παραδίπλα μια μικρή γούρνα με δύο παράξενες εσοχές από ΄πάνω της. Δεν θα διάλεγαν έναν απλό άγιο να φυλάει το μέρος, κι' ο θεός να με συχωρέσει για το ολίσθημα της γλώσσας μου, μα δεν είναι όλοι οι άγιοι ίδιοι. που να μπορούν να φυλάξουν τον τόπο με τον ίδιο τρόπο.»

Όπως τα είπε αυτά μεμιάς, του φάνηκε παράξενο που ο Αρχάγγελος δεν γνώριζε τα απλά πράγματα των ανθρώπων και ασυναίσθητα έψαξε να εντοπίσει το φωτοστέφανο που κανονικά θάπρεπε να βρίσκεται πάνω απ΄το κεφάλι του, μα δεν κατάφερε να ξεχωρίσει κάτι. Από μακρυά, σκέφτηκε, θα έμοιαζαν σαν δύο περαστικοί, που ξαποσταίνουν στην ράχη της μάντρας και ο ένας κουβαλάει κάτι λευκό στην πλάτη του και μ' αυτήν την σκέψη καθησύχασε τον εαυτό του, μη και τους διέκοπτε κανένας απρόσμενος επισκέπτης.

Ο Αρχάγγελος γύρισε κι΄έριξε μια ματιά στον ουρανό:

“Θα βρέξει μάλλον. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί λέτε καλό τον καιρό με τον ήλιο και κακό όταν βρέχει...Τέλος πάντων. Η βροχή είναι ευλογία Κυρίου”.

Ο μοναχός έκανε τον σταυρό του.

“Μα τί κάνεις;” ρώτησε ο Αρχάγγελος, “Σταυρώνεσαι;”.

Ο μοναχός έμεινε μ' ανοικτό στόμα: “Άρχοντα μου, είπες τό όνομα του Κυρίου μας και έσπευσα να του αποδώσω τιμή, έτσι συνηθίζουμε εδώ...”

“Εδώ; Τί εννοείς εδώ;” τον κύτταξε με απορία και γυρίζοντας όλο το σώμα του προς το μέρος του έσυρε τις άκρες των φτερών του μεσα στην λάσπη λεκιάζοντάς τα ακόμη περισσότερο. Το βλέμμα του μοναχού πέρασε φευγαλέα από τα ακρόφτερα και με αγωνία κρυμμένη στη φωνή απάντησε: “Εννοώ εδώ, στον τόπο αυτόν, μη το πάρεις στραβά, άρχοντά μου...”

“Α! Πάει καιρός που δεν έρχομαι 'δω πέρα και τάχω ξεχάσει τα περισσότερα.."
Σταμάτησε και κύτταξε πάλι τον ουρανό.

“Δε με χρειάζονται πιά.” συμπλήρωσε σαν να είχε ακούσει την ερώτηση να γεννιέται μέσα στον νου του μοναχού.
“Εσύ πώς και γυρνάς εδώ;” ρώτησε κυττάζοντας στα μάτια τον μοναχό.

Το βλέμμα του ήταν σαν καποιανού με πραγματική άγνοια και αυτό σάστισε τον Νικόδημο, που αυτό ήτανε το όνομά του. Μα κανονικά δεν θάπρεπε αυτός, ένας αρχάγγελος να γνωρίζει τα πάντα..;

“Εδώ; Τί εννοείς εδώ;” ρώτησε ο Νικόδημος και αμέσως δαγκώθηκε γιατι κατάλαβε πως είχε επιστρεψει τα ίδια τα λόγια του αρχαγγέλου πίσω και τρόμαξε, μήπως και ήταν κάποια αμαρτία άγνωστη ακόμη σ' αυτόν, που περίμενε την κατάλληλη στιγμή να εκδηλωθεί και να τον πιάσει στον ύπνο.

“Χα! Είπες το ίδιο που είπα και γω πριν από λίγο !” είπε και τον έσπρωξε στον ώμο. Μα ο μοναχός δεν κατάλαβε τίποτε, σαν να ήταν αυτός αέρινος και να τον είχε περάσει σάρκινο χέρι δίχως να τον αγγίξει. “Δεν έχεις φίλους και γυρνάς στις ερημιές;” τον ρώτησε σκύβοντας προς το μέρος του με έννοια.

“Τι φίλους νάχω... Οι μοναχοί έχουμε φίλο τον Θεό...” είπε ο Νικόδημος σα να προσπαθούσε να το πιστέψει και ο ίδιος και να επαληθεύσει συνάμα τον εαυτό του.

Ο αρχάγγελος όρθωσε το κορμί του και τον κύτταξε με απορία: “Λέει τέτοιο πράγμα ο θεός; Να μην έχετε φίλον άλλον εξόν από 'κείνον; Δεν το ξέρω, μα ούτε και το νομίζω...” είπε συνοφρυωμένος σα να μονολογούσε. “Αλλά πάλι και πού να το μάθω αυτό που λες... Δεν τον έχω συναντήσει ποτέ μου...”

Ο Νικόδημος πετάχτηκε όρθιος και με γουρλωμένα μάτια κύτταξε τον Αρχάγγελο καταπρόσωπο: “Άρχοντά μου, τί είναι αυτά που λες! Ρώτησε απλώνοντας τα χέρια του στο πλάι σα χαμηλωμένα φτερά “Εσυ δεν έχεις συναντήσει τον Κύριό μας, Εσύ;” είπε και η καρδιά του έμοιαζε να σταμάτησε απ' την έκπληξη.

Και τότε ο Αρχάγγελος σηκώθηκε όρθιος και του φάνηκε στην αρχή του Νικόδημου πως ήταν θεόρατος, μα ήταν απλώς ψηλότερος από εκείνον και ησύχασε ο Νικόδημος, μα αμέσως ένιωσε την απογοήτευση να γεννιέται μέσα του. Ένας αρχάγγελος έπρεπε νάναι ως τον ουρανό ψηλός, φοβερός, γεμάτος οργή και θάνατο, πλήρης ισχύος για να συντρίψει το κακό.... Μα τούτος 'δω δεν έμοιαζε έτσι.

“Νικόδημε, κύττα γύρω σου και δες αυτό που βλέπω. Ο θεός είναι 'δω, δεν είναι κει πάνω που θες να νομίζεις για να μπορεί η ψυχούλα σου να νιώθει πως δικαιούται να ζητάει χάρες από κάποιον μεγαλύτερόν της”. Έπαψε για λίγο, οσμίστηκε βαθειά τον αέρα και συνέχισε: “Είναι όλα όσα ΄έχεις δικά σου αυτήν την στιγμή και μπορείς να τάχεις και αύριο χωρίς κανέναν κόπο. Ο αέρας, ο ήλιος, η μέρα και η νύχτα, το κρυο και ζέστη, η αγάπη και ο φθόνος. Και ο θεός είναι πάλι, το να τάχεις και να τα χάνεις απ' τη βλακεία σου. Κι' απο βλακεία, να με συγχωρέσεις, αλλά το γένος σας, διαθέτει καντάρια!” είπε και γέλασε.

Το αεράκι φύσηξε χλιαρό για Οκτώβρη μήνα. Ο Νικόδημος έσκυψε κάτω, κύτταξε τα χοντροπάπουτσά του. “Μήπως φταίει που δεν είμαι καθολικός;” ρώτησε με σταθερή φωνή.

“Καθολικός; Τί είναι καθολικός; Α, αυτό το ξέρω!", φώναξε ο Αρχάγγελος και τινάχτηκε ορθός, "Καθολικός είναι αυτός, που δεν είναι Μερικός!” είπε δυνατά ο Αρχάγγελος και στράφηκε προς τον μοναχό που δεν αντέδρασε καθόλου, μόνον έπλεξε τα χέρια στο στήθος σαν να γύρευε να προστατευτεί από κάτι που δεν πίστευε πως τον απειλούσε. “Και Ορθόδοξος είναι αυτός που δεν είναι Ξαπλόδοξος! Κι' αυτό το ξέρω !” φώναξε και χτύπησε τα χέρια του δυνατά.
Ο Νικόδημος μπόρεσε να διακρίνει μια ειρωμεία και πλάι της μιαν αγανάκτηση, που δεν θάπρεπε νάναι εκεί, μα δεν είπε τίποτε...
"Σας έχω βαρεθεί να προσπαθείτε να βάλετε ταμπέλες εκεί, που θάπρεπε να υπάρχει μόνο σιωπή για ν'ακούσετε τη ζωή να ρέει!" Περπάτησε πάνω κάτω αλαφιασμένος. "Τι στο διάολο καταλαβαίνετε με τις μάντρες που βάζετε ανάμεσά σας, τί στο διάολο καταλαβαίνετε, μου λές;!"
Ο Νικόδημος ταράχτηκε: "Άρχοντά μου, τί κουβέντα ξεστόμισες..!"
"Καλόγερε, τί νόμισες! Αυτός είναι ο διάβολος, ο εαυτός που μπαίνει πάνω απ' όλα... Και δεν είναι ούτε οι λέξεις, ούτε οι πράξεις αν δεν έχεις αφήσει πρώτα να σε καβαλήσει ο εαυτός σου..."
Έπειτα απότομα σταμάτησε.
Χαμήλωσε το κεφάλι του, άφησε την ανάσα του να ηρεμήσει και πέρασε την παλάμη του αριστερού του χεριού στα χνούδια του φτερού του, που το ανάδευε απαλά το αεράκι.
"Δεν έχω γλυκές κουβέντες κι' ευλογίες σαν αυτές που διαβάζεις στα βιβλία... Οργή έχω τώρα πιά... Οργή σιγανή, που δεν μπορείς να την δεις κι' ούτε να την ακούσεις..."

Για μερικά ατέλειωτα δευτερόλεπτα το μόνο που ακουγόταν ηταν ο αέρας, που είχε δυναμώσει ελαφρά.

Τα σύρματα σε μια κολώνα της ΔΕΗ παίζαν σ' έναν αλλόκοτο ρυθμό μιαν ακατανόητη μελωδία.

Ψηλά, πάνω από δύο κατοικιά μια μπουλντόζα είχε μείνει με το χέρι μετέωρο να περιμένει την συνέχεια στον διάλογο.

Ένα μουκανητό ακούστηκε κι΄έσβησε γρήγορα..

“Πώς την λένε την περιοχή εδω;” ρώτησε ο αρχάγγελος που είχε στραφεί και κύτταζε το πέλαγος.

“Σκούρια, στα Σκούρια, το λένε. Δεν το γράφει κανένας χάρτης μα έχω έναν φίλο, τον Ζαχαρία, που ξέρει και θυμάται όλες τις ονομασίες και κάθομαι και' γω και τα σημειώνω να μην ξεχαστούν, τί να κάμω” απολογήθηκε ο μοναχός. “Χωρίς να ξέρω γιατί, μ' αρέσει αυτός ο τόπος πιότερο απ΄τον δικόν μου...”
Γύρισε προς το εξωκκλήσι κι΄έγνεψε με το γένι του: "Τούτο το εκκλλησάκι σου είναι μέσ' την ψυχή μου κατάβαθα. Μια που το είδα και μια που δεν μπορώ να το ξεχάσω. Μη το κυττάς που είναι παρατημένο κι'άβαφο. Εμένα μου γεννάει το θαυμασμό αυτή η λαβωματιά πούχει εδώ στο πλάι σαν να την επήρε στη μάχη με τον εχτρό, να! εδώ! βλέπεις; Απ' αυτήν τη μεριά έρχομαι πάντα και καθίζω και μόνη έννοια έχω το εκκλησάκι που δεν το θυμάται κανείς πιά..."

Ο Αρχάγγελος ξανακάθισε στην πέτρα και στήλωσε τα χέρια στα γόνατα: "Όσα ήξερα τάχει πάρει ο γερο-Χρόνος... Άνθρωποι μέναν εδώ πέρα και σπίτια κατοικούσανε, χωράφια σπέρνανε και παιδιά κάνανε, αίμα χύνανε και αίμα παίρνανε. Μα ύστερα ήρθε ο πατέρας-Χρόνος και τα πήρε όλα και τώρα δυσκολεύομαι να θυμηθώ... Είναι μια ανακούφιση να μη θυμάσαι...”, είπε και σταμάτησε.
Κύτταξε τον μοναχό στα μάτια: "Φοβάσαι, Νικόδημε; "
"Φοβάμαι, Άρχοντά μου, μα δεν ξέρω τί..."

"Δεν έχει άλλη σκάλα ν' ανεβείς στον ουρανό, Νικόδημε, εξόν απ΄αυτήν που περνάς για να διαβείς την πλαγιά του βουνού σου. Τόξερες πως αυτή είναι μία μόνον αλήθεια απ' όλες όσες πλανιώνται πάνω στον κόσμο;"

Ο μοναχός τότε, ένιωσε μοναχός στ' αλήθεια κι' ανατρίχιασε μέχρι τις πατούσες των ποδιών του.

Μια σκέψη σκίασε το νου του, πως προτιμούσε, δηλαδή, τον άλλον, τον ζωγραφιστό Αρχάγγελο Μιχαήλ, εκείνον που μπορούσε να δει στην εικόνα μέσα στην εκκλησία, εκείνον με το ατέλειωτα μετέωρο χέρι, σα να θέλει να διαλύσει το κακό μα να μην τελειώνει ποτέ την πράξη του και το κακό να του γλυτώνει, με το φωτοστέφανο που ξεκαθαρίζει απ΄την αρχή ποιός είναι ο καλός και ποιός είναι ο κακός, με τα πεντακάθαρα φτερά και τον βαθύχρωμο χιτώνα, εκείνον, που τον έκανε εύκολα φίλο με δυό λουλουδάκια ακουμπισμένα πάνω του.

"Άμα θα φύγω, Νικόδημε, θα μείνουν μόνο αυτά τα ίχνη που αφήσαν στη λάσπη τα φτερά μου και θα θυμάσαι για λίγο πως ήμουν εδώ, μα άμα σβηστούν κι΄αυτά, νάσαι σίγουρος πως θα αμφιβάλλεις και για τον ίδιο σου τον εαυτό αν με συνάντησες ποτέ..."
Ο μοναχός σάλεψε βιαστικά, σήκωσε τα χέρια του προς το μέρος του Μιχαήλ, το ράσο του έπεσε πίσω ως τους αγκώνες και ο δροσερός αέρας που έφτασε ως μέσα στο στήθος του, τον πάγωσε ακόμη περισσότερο: "Άρχοντά μου..." ψέλλισε..
Το σκοτάδι είχε έρθει απαλά, σαν ύπνος κουρασμένου ξωμάχου κι' απλώθηκε καθησυχαστικό τριγύρω...

Η ΚΟΡΗ ΣΤΟΝ ΠΥΡΓΟ

2011-10-11T00:18:00.005+03:00

"Στης Κόρης τον Πύργο είν' ένας τοίχος πέντε μέτρα αψηλός κι' έχει ένα παραθύρι που απου 'κει κοίταγε η Κόρη τα καράβια να περνούν, κι' ειν' και μάντρες με τις πλάκες ορθές, χωμένες μέσα στη χτισιά και λεν' πως εκεί από πίσω κρύβονταν οι στρατιώτες του βασιλιά για να πολεμούν πιό καλά. Και τρέχαν από πλάκα σε πλάκα και ρίχναν με τα τουφέκια, που ήταν γεμισμένα κι' ακουμπισμένα σε κάθε πλάκα για να μπερδεύονται οι εχθροί, να μην ξέρουν πόσοι είναι οι στρατιώτες στ' αλήθεια και να σαστίζουν, να πισωγυρίζουν στα καράβια τους, να πηγαίνουν από 'κει που τους έφερε ο άνεμος κι΄ακόμη παραπέρα.

Κι' απ' τον πολύ τον πόλεμο για να κλέψουν οι ξένοι την Κόρη, πέφταν οι μπάλες απ' τα κανόνια και σπάγαν τα σπίτια και γι΄αυτό είν' όλα γκρεμισμένα σήμερα.

Και σπάζανε τα τσουκάλια με το φαγητό και κλαίγαν οι κυράδες, μα ο πόλεμος δε σταμάταγε κι' η Κόρη έβλεπε τα καράβια να περνούν κι' ήξερε πως γι΄αυτήν γινόταν το κακό κι΄ο χαλασμός κι' έκλαιγε, μα το σπίτι είχε χοντρά ντουβάρια που πάνω τους τσακωνότανε ο Ήλιος με τις Πέτρες και τίς έψηνε να γίνουν πιό σκληρές κι' η Κόρη δεν είχε από πουθενά φευγιό κι' όλο έκλαιγε.

Μόνη παρηγοριά της ήταν το σπιτικό που τάχε όλα και τίποτα δεν τής έλειπε. Κι΄ έβαζε τα καλά της πιάτα στην όμορφη πιατοθήκη και στόλιζε το μπουφέ, σα νάταν νάρθουν οι γειτόνισσες για βεγγέρα, σα νάτανε γιορτή.

Είχε και στο κατώι ένα βαρέλι με πεντάγλυκο κρασί, άμα ερχότανε κανείς να τονε κέρναγε, να γλυκαθεί απ΄τον δρόμο, απ΄το Έξω Κάστρο, το Μπόργο, ως εδώ.

Είχε εκεί κι' ένα κρεβάτι, σα νάτανε να μείνει κάποιος εκεί να ξεκουραστεί κι' ύστερα να ξυπνήσει μέσ' τη μέση της νύχτας, να τηνε κλέψει απ' τους φρουρούς της, να χαθεί μεσ' το σκοτάδι, να λυτρωθεί.

Κι' είχε κι' ένα όμορφο τζάκι, να μαγειρέψει χίλια δυό φαγιά, να χορτάσει τους επισκέπτες, να θαυμάσουν την τέχνη της, να ζηλέψουν την αξιοσύνη της, να την θελήσουν για γυναίκα, να την πάρουν μακρυά από εδώ μέσα, απ΄τη χρυσή τή φυλακή, που ποτέ της δεν έμαθε ή κι' αν έμαθε το ξέχασε αμέσως γιατ' ήτανε μικρή, γιατί βρισκόταν μέσα' δω...

Απ' το παραθύρι της μπορούσε να βλέπει τα χωράφια που γεμίζανε καρπό, που μετά τον έβλεπε να χορεύει χρυσός μέσα στ' αλώνια, και σταφύλια και κάθε λογής χόρτο κι' ήξευρε τις εποχές και τις περίμενε απ' τις μυτούλες που έβλεπε και σκάγανε μύτη μέσα απ΄τη γή και γίνονταν ύστερα φυτά φορτωμένα με χίλια δώρα.

Ποτές δεν έμενε ακάματη η Γη, πάντα κάτι θα φύλαε στα σπλάχνα της για τους ξωμάχους, που μοχθούσαν για νάχει ο βασιλιάς στο Μέγα Μπόργο ό,τι τράβαε η ψυχή του, ε, και να μένει και κατιτίς για αυτούς τους έρμους.

Κι' ήτανε κι' ένα σκιάχτρο για να φοβερίζει τα πετεινά τ' ουρανού, να μην έρχονται και τρώνε τον καρπό και 'κείνο το φοβότανε η Κόρη πιότερο κι' απ΄ τα πουλιά.

Μη βλέπεις που σήμερα είν' όλα ήσυχα και δεν ακούς ψυχή, πέρα απ' τα βελάσματα και τα κραξίματα των πουλιών κι' ο Ήλιος περνάει απαλά απάνω από τα βουνά...
Κάτω απ' τις πέτρες είναι κρυμμένος ο πόλεμος, θαμμένο μίσος κι' έχθρα, φθόνος για το αγαθό του αλλουνού, που αυτός ο Ήλιος μόνο έχει δεί και ξέρει πόσο κακό μπορούν να κάμουν σα θολώσει το μυαλό των αρχόντων.

Ο Θεός του κάθε τόπου να φυλάει μη και ξυπνήσει ο πόλεμος ποτέ, γιατί μόνον αυτός κοιμήθηκε, όλα τ' άλλα είν' ακόμη ξυπνητά...
Κι' ύστερα μια μέρα ήρθε αγγελιοφόρος απ' το Έξω Μπόργο κι' έφερε μαντάτο, πως ο Άρχοντας είχε πεθάνει κι' η Κόρη έπρεπε να πάει στο Κάστρο να σταθεί πλάι στο νεκρό, να τιμήσει τον τιμωρό της, που δεν κατάλαβε ποτέ γιατί την είχε στείλει εδώ πέρα, να στερηθεί τα νιάτα της τα ίδια, να διψάσει για ένα ποτήρι νερό από του αντρός της το χέρι, να'χει ερωτευτεί τον θάνατο, τον χαμό της τον ίδιο.

Καμώθηκε η Κόρη πως λυπήθηκε για του πατρός της το θάνατο, εντύθηκε τα μαύρα, να μην την ξεχωρίζουν στο σκοτάδι, κατέβηκε στο κατώι όπου το μαύρο της άλογο μασούλαγε αργά-αργά το σανό του.
Το ζώο γύρισε κι' είδε την αφέντρα του πρώτη φορά να του περνά το χαλινάρι, να το τραβά απαλά έξω, στο αποδοχάρι, να πιεί νερό να χορτάσει.
Κείνο δεν ήξερε πως είχαν δρόμο για να κάμουν, μόνο χαιρόταν την κορμοστασιά που ταίριαζε στην δικιά του περηφάνια κι' έτσι, την ακολούθησε χωρίς ούτε να 'ντώσει το σχοινί.

Στο τελευταίο φως γύρισε η Κόρη κι' είδε το μικρό της το γατί και συννέφιασαν τα μάτια της, γιατί αρεσκόταν να το κρατά και να το χαϊδεύει, να το ακούει να γουργουρά στα χέρια της, να κοιμάται στην κοιλιά της και να την ζεσταίνει, να την ψευτοπολεμάει με τα βελουδένια πατουσάκια του, να τηνε γρατζουνάει λιγάκι στη ράχη της απαλάμης. "Κι' αύριο μέρα θάναι για σένα", σκέφτηκε...

...κι' έδωσε μια κι' ανέβηκε στη ράχη του αλόγου και πριν προλάβει ο φρουρός να κάμει κίχ, εχάθη στα τρισκόταδα και μόνο σαν ευρέθη μακριά γύρισε ν' αντικρύσει τη φυλακή της για τελευταία φορά.

Ένα φωσάκι που εμίκραινε ολοένα κι' ύστερα τίποτα πιά...

Έμεινε η καρέκλα της άδεια και για μιάς, ένα αγιάζι παγερό μπήκε απ΄την πόρτα και στοίχειωσε το Μέγα Σπίτι και σωριαστήκαν τα στεγάδια και πέσαν τα πατώματα και ο φρουρός που είχε έρθει για να τηνε πάρει στο Έξω Μπόργο δεν πρόλαβε να κάμει βήμα, μόνο κοκκάλωσε στη μέση του μονοπατιού.

Τί απόγινε η Κόρη κανείς δεν τόμαθε ποτέ.
Πού τράβηξε και πού εχάθη κανείς δεν τόμαθε για να το πει και στους άλλους.
Καπετάνιος κανείς δεν την είδε να του ζητάει να την φυγαδέψει, βάρκα δεν έλειψε από κανέναν, μα κι' ούτε όρνια μαζεμένα να κάνουν κύκλους πουθενά είδε κανείς για μέρες μετά το φευγιό της Κόρης.
Μαζί και το μαύρο άλογό της, που δεν ακούστηκε το χλιμίντρισμά του ποτέ ξανά πάνω στο νησί.

Και τώρα ακόμη, αν πας στης Κόρης τον Πύργο θα βρεις εκεί όσα σου είπα.

Θα δεις και το μεγάλο πατητήρι για τα σταφύλια, έρημο μα όχι ρημαγμένο.
Εκεί ζήταγε ο Άρχοντας στο Έξω Μπόργο να βγαίνει το κρασί του, απ΄τα κλήματα της γύρω περιοχής, που είν' ψηλά απ΄την θάλασσα και δεν τα πιάνει ποτές αρρώστεια κι΄έτσι είχε σίγουρο πάντα το κρασί το δικό του, μα και 'κείνο πού 'στελνε στον ιδικό του βασιλιά, πέρα, στα ξένα.

Θα βρεις φαΐ να φας μα και κρασί να πιείς, αυτοί που έχουν κατοικιό εκεί είναι φιλόξενοι και την θέλουν την παρέα κι' όλο σαν κάτι τους τραβάει κι΄είναι περισσότερο καιρό εκεί απ' όσο στο χωριό.

Και σαν αποσώσεις και φας, θα σε κεράσουνε στο τέλος δροσερό καρπούζι, που λέει ο μύθος πως ο χυμός του έχει ένα κάτι που σε κάνει να ξεχνάς, να μη θυμάσαι, μα να μπερδεύεις το πώς και το πού.

Αν τους ρωτήσεις, θα σου πουν πως δεν ξέρουν τί απέγινε η Κόρη.

Μα 'συ κοίτα καλά πού στρέφουν τα μάτια τους σαν σου απαντούν και να ξέρεις: Από 'κει που κοιτούν, απ΄την άλλη είν΄η Κόρη".

Αφιερωμένο στον Λωράν και την Έλλη, με την ευχή να συναντήσουν κάποτε την Κόρη.

Όνειρο καλοκαιρινής εσπέρας

2011-10-06T01:13:00.001+03:00

Κάπως έτσι είναι η ζωή.

Μαζεύονται τα χρόνια, οι μήνες και οι μέρες και όσο στενεύει ο ορίζοντας, τόσο κυττάει κανείς να αρπάζεται από στιγμές, από ανθρώπους, από αναμνήσεις, ψάχνει να επιβεβαιώνει την παρουσία, το στίγμα που αφήνει το πέρασμά του από τον τόπο, ακολουθάει με τα δάχτυλα το νήμα που δένει το τώρα με το παρελθόν για να σιγουρευτεί πως ο λαβύρινθος είχε, τουλάχιστον, αρχή.

Κάθε κοινωνία, παλιά ή νέα, στέκει ορθή μέσα από πολύπλοκες κι’ ευαίσθητες σχέσεις μεταξύ των μελών της, συνέχεται από την διαρκή προσπάθεια της συμμετοχής τους στα κοινά, της κατάθεσης της γνώμης, της αυτοθέλητης ανάληψης υποχρεώσεων απέναντι στους άλλους.

Ο πολίτης γίνεται κοινωνός των εκδηλώσεων, που φέρνουν κοντά τον ένα με τον άλλον, μειώνουν τις αποστάσεις, δίνουν την ευκαιρία της ισότητας μεταξύ των μελών ανεξαρτήτως πλούτου, ορίζουν την συμμετοχή, την παρουσία και την προσφορά σαν το μέτρο της δύναμης των μελών της κοινωνίας.

Μοιραζόμαστε την ίδια Γη κι’ απ’ αυτήν την βασική αρχή πηγάζουν οι κοινοί θεοί/τοπικοί άγιοι ή αλλιώς, η αντίληψη και η κατανόηση της θέσης μας μέσα στον χώρο που μας έλαχε να βρεθούμε. O χρόνος μάς υπερβαίνει και αυτό είναι κάτι που οι παραδόσεις προσπαθούν να κάνουν σαφές.

Με αυτήν την αφορμή, και αφού έχουμε αποτυπώσει τις αντιλήψεις μας, τα πιστεύω μας και το οφειλόμενο δέος και σέβας προς τον χώρο με τη μορφή ναών, μικρών και μεγάλων ή και απλών βωμών στους παλιότερους χρόνους, θεσπίζουμε τα χρονικά σημεία όπου θα συναθροιζόμαστε για να τιμούμε, ουσιαστικά, τον τόπο μας.

Ο τοπικός άγιος, εξέλιξη του τοπικού δαίμονα (από το δαήμων = αυτός που γνωρίζει, απ’ όπου και το αδαής) είναι το σημείο που ο συγκεντρωτικός φακός εστιάζει με δύναμη το φως, συμπυκνώνει επάνω του απίστευτη κοινωνική δύναμη και ισχύ, γίνεται το σύμβολο της παράδοσης που έρχεται από πίσω κι’ έχει αφήσει το μέλλον της στα χέρια μας.

Ειδικά το εξωκκλήσι, έχει το προνόμιο να ξεχωρίζει όπου στέκεται.
Γίνεται πόλος και στηρίζει τον χώρο, είναι σημείο αναφοράς, υπενθυμίζει τα οφειλόμενα, υπογραμμίζει την υποχρέωση προς την επερχόμενη γενιά, καμμιά φορά μάλιστα, ανακουφίζει από τον κάματο, σωματικό ή ψυχικό.

Οι προύχοντες της κάθε εποχής συνήθως συμμετέχουν στις γιορτές αυτές, χωρίς απαραίτητα και να πιστεύουν στην ανάγκη τους, σε αντίθεση με τους απλούς πολίτες που διαθέτουν το ορμέμφυτο της προσφοράς.

Είναι οι πρώτοι που θα απεμπολήσουν στην πρώτη ευκαιρία κάθε σέβας με αντάλλαγμα υλικά οφέλη. Η απόσταση, φυσική και ψυχική, από την Γη, την μάνα, τους κάνει πιό σκληρούς και ψυχρούς.

Ο τόπος, η πατρίδα, είναι μερικά χωράφια κάπου παράμερα, πέρα από ‘κει που πιάνει το μάτι, αρκετά λεπτά δρόμο και ακόμη περισσότερα όταν ο δρόμος είναι άσχημος, είναι οι ντόπιοι που βρίσκουν ενδιαφέρον σε εντελώς διαφορετικά, ακατανόητα πράγματα, είναι όλος αυτός ο ανεκμετάλλευτος χώρος που θα μπορούσε κάλλιστα να αποδώσει αν αποφασίζαμε να τον διαθέσουμε σύμφωνα με τα θέλω μας, που πηγάζουν και επηρρεάζονται από τις σχέσεις μας, ακόμη και σαν βιομηχανική ζώνη αν καμμιά άλλη δραστηριότητα δεν ενδείκνυται.

Ετσι ο τόπος γινεται το μέσον, γίνεται τρόπος για να τοποθετηθούμε καλύτερα στην κονωνία των ονείρων μας, που είναι όμως εντελώς άλλη από την κοινωνία των υπολοίπων.

Στον Άγιο Πέτρο, λοιπόν, στην βιομηχανική ζώνη της Χαλακιάς, έγινε και φέτος, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά, το πανηγύρι που πάει να ξαναζωντανέψει μετά από χρόνια σιωπής. Πέντε με έξι χιλιόμετρα χωματόδρομου, που σε αρκετά σημεία είναι άσχημος, σε φέρνουν σ΄ένα από τα πιό όμορφα σημεία της Τήνου.

Για πολλούς το τοπίο είναι άγριο, άλλοι όμως, κι' εγώ μαζί, νιώθουν σπίτι τους...

Το εξωκκλήσι δεν διαφέρει σε τίποτε από τα άλλα εξωκκλήσια της Τήνου. Απλό και λιτό, στέκεται στην ήπια πλαγιά του βουνού πάνω από την θάλασσα, το Βαθύ. Απέναντι απ' τον Άγιο Πέτρο μπορεί να δει κανείς τα σημάδια της ανθρώπινης δραστηριότητας.
Το θέαμα είναι μοναδικό.

Εκεί, λοιπόν, σ' ένα αχρησιμοποίητο για χρόνια καταστέγι, δίπλα στον Άγιο Πέτρο, μαζεύτηκαν εκείνοι από εμάς που έχουν, μάλλον, την πιό ουσιαστική αγάπη για τον τόπο κι' έκαναν την απαραίτητη προετοιμασία για να δεχτούν τους υπόλοιπους.
Η αλήθεια είναι ότι, υπάρχουν μερικοί από εμάς, που δεν λένε πολλά λόγια κι' αυτά τα λίγα που λένε, δεν είναι μεγάλα. Αγαπάνε και νιώθουν τον τόπο χωρίς ίσως να το ξέρουν, απλώς γιατί αυτό που βγαίνει από μέσα τους είναι αυθόρμητο, χωρίς σκέψη πριν, χωρίς απολογισμούς μετά.
Η όλη προετοιμασία είναι διαδικασία με απαιτήσεις, υλικές και οργανωτικές, θέλει χέρια και ώρες. Κι' όλο αυτό γίνεται χωρίς κανέναν προφανή σκοπό, μόνον για να δουν τον κόσμο να έρχεται και να περνάει καλά, να ευχαριστιέται, να βλέπει πως όλα γίνονται.

Και όσο ο κόσμος έφτανε, τόσο η ικανοποίησή τους μεγάλωνε, μοναδική ανταμοιβή μαζί με την καλή κουβέντα όλων.
Μας υποδέχτηκαν όλοι με χαμόγελο, με ένα ξώφαλτσο κέρασμα πριν την λειτουργία, ένα κλεφτό ρακί στο χέρι κι' ένα μικρό μεζέ για να μας προϊδεάσουν για όσα θα ακολουθούσαν.
Ένα κανονικό πανηγυράκι, σαν τα παληά, τα ξεχασμένα πανηγύρια, που οι άνθρωποι είχαν μεγαλύτερη σημασία απ' την μάρκα των ρούχων που φορούν.
Με τα παιδιά να τρέχουν στα χωράφια, τον κόσμο απλωμένο γύρω απ' το κατάλευκο ναΐδριο, με το ελαφρύ αεράκι να σείει τα ξερά χόρτα, με τη χαρακτηριστική, γεμάτη μελωδία ντοπιολαλιά των Κάτω Μερών ν' ακούγεται παντού, σα δωδεκάχρονο που πηδάει από πέτρα σε πέτρα, είχε κανείς την εντύπωση πως όλα είναι δυνατά, πως ένα έτσι να κάνουμε, μπορούμε να διορθώσουμε όλα τα στο μεταξύ κακοφτιαγμένα.

Πολλοί είχαν να έρθουν στα λημέρια αυτά των νεώτερών τους χρόνων, από τότε που έκαναν τρείς και τέσσερεις ώρες δρόμο για να έρθουν να κυνηγήσουν στην Χαλακιά. Συναντήθηκαν παλιοί και νέοι κυνηγοί, θυμήθηκαν τα περάσματα, το φύλαμα για αγριοπερίστερα, τα ξενύχτια με τραγούδι στο κατοικιό του μπάρμπα-Μάρκου και της Πασάδαινας, τις καντάδες με τον Μπέμπη και τον Αβραάμ στο κατοικιό της Ματίνας.

Η λειτουργία φέτος τελέστηκε από τον καταλληλότερο και ίσως τον μόνο που "δικαιούται" πραγματικά να ιερουργεί σ' αυτόν τον χώρο, τον πατηρ-Αντώνη. Άνθρωπος που έχει περπατήσει κι' έχει δεθεί με την ενδοχώρα του νησιού όσο λίγοι, με τεράστια συνεισφορά στην καταγραφή και την περιγραφή στοιχείων του νησιού που χάνονται, έχει ζήσει τον Άγιο Πέτρο από τις παλιές του δόξες μέχρι σήμερα.

Κι' όταν το πανηγύρι τελείωσε, εκείνοι που το ετοίμασαν, ήταν και εκείνοι που τα μάζεψαν και τα συγύρισαν όλα.

Ησύχασε ο γύρω τόπος, το εξωκκλήσι γύρισε στην γνωστή του ηρεμία, η σημαία στην αυλή του συνέχισε να πλαταγίζει απαλά, οι φωνές χάθηκαν σαν να μην υπήρξαν ποτέ, σαν να ήταν όλο αυτό ένα όνειρο μιας καλοκαιρινής εσπέρας.

Μια βόλτα από το κατοικιό της Πασάδαινας, έτσι, για να βουτήξουμε λίγο το ψωμάκι μας στην γλυκόπικρη σάλτσα των παιδικών μας χρόνων, και μετά συνέχεια για ένα κέρασμα στο πανέμορφο κατοικιό του Πέτρου.

Μια φέτα δροσερό καρπούζι κι΄ένα τελευταίο ρακί για τον δρόμο, δυο τρεις κουβέντες για τα σταφύλια που δεν έχει φέτος, για τις ντομάτες που έχουν αρρώστεια και σαπίζουν πάνω στην ντοματιά, για το γάλα και τον κόπο που έχει, για τα πολύτιμα καθημερινά του νησιού.

Ήταν όλοι εκεί...

Κι' ύστερα, ξαφνικά οι διακοπές τελείωσαν και γύρισα στην μεγάλη πόλη και βρέθηκα σε μια παρέα, όπου ο καθένας μίλαγε για το καλοκαίρι του.
Ξεδιάλεξα αυτό το απόγευμα στην Χαλακιά και τούς το περιέγραψα. Με ρώτησε τότε κάποιος "Σε ποιό νησί..;"

Έψαξα τις φωτογραφίες στη μηχανή, βρήκα αυτή που ήθελα και του είπα:

"Το νησί μου είναι αυτό που βλέπεις σ' αυτήν εδώ την φωτογραφία..."

Κελλιά - Καρδιανή

2011-09-29T23:17:00.002+03:00

Πηγαίνοντας από τα Κελλιά προς τον Πύργο από την γνωστή, πανέμορφη διαδρομή από Αγία Μαρίνα, μου γεννιόταν πάντα μια περιέργεια για το πώς να είναι όλο αυτό το βουνό από πάνω.

Πώς να είναι η διαδρομή από την ενδοχώρα, το ομορφότερο και το πιό αυθεντικό κομμάτι του νησιού.

Ένα ωραίο απόγευμα λοιπόν, με μόνον επτά μποφόρ, είπα να ξεκινήσω κατά τις πέντε, πράγμα που αποδείχτηκε λάθος γιατί θάπρεπε να έφευγα στις τέσσερεις τουλάχιστον, για νάχω αρκετό ήλιο μπροστά μου.
Σκέφτηκα την προσφιλή μου διαδρομή προς Αγία Υπακοή κι΄από ‘κει προς Μεσοβούνι και μετά, βλέποντας και κάνοντας.

Πάλι λάθος, γιατί έπρεπε να έχω διαλέξει την Καστέλλα απ' όπου πήγαινε και το παλιό μονοπάτι, αλλά μου φάνηκε απότομο το ανέβασμα...

Είπα λοιπόν να ακολουθήσω όλους τους κανόνες μιας οργανωμένης, σόλο πεζοπορίας και έτσι, ντύθηκα με το πιό λεπτό μπλουζάκι που είχα, πήρα το πιό φαρδύ και μακρύ μέχρι τα γόνατα μπουφάν με κουμπιά, έβαλα άλλο ένα μπλουζάκι στο σακκίδιο, το δεύτερο λεπτότερο που είχα, έρριξα μέσα και το ξεφόρτιστο κινητό μου, έβαλα κι’ ένα ΜΙΚΡΟ μπουκαλάκι με νερό και ήμουν έτοιμος για το εγχείρημα.
Λίγα έλειπαν.

Φόρεσα ΚΟΝΤΕΣ κάλτσες, έβαλα ΧΑΜΗΛΑ αθλητικά παπούτσια με κορδόνια μακριά σαν τους κάβους του Σούπερ Φέρυ, έβαλα και το ΚΟΝΤΟ μου παντελονάκι και κίνησα.

Δεν πήρα μαχαίρι (δεν είμαι καθόλου επιθετικός τύπος...), ούτε γάζες και χανζαπλάστ (τί διάολο, στον πόλεμο πάμε...), ούτε καν το ειδικό στικ για τα τσιμπήματα των μελισσών (φύσαγε και θα είχαν κάτσει σπίτι τους...). Καλάμι επίσης δεν πήρα, γιατί δεν βρήκα...

Πήρα όμως την φωτογραφική μου μηχανή με δύο αλλαξιές μπαταρίες. Οργανωμένος και προνοητικός, όχι παίζουμε...

Μέχρι την Αγία Υπακοή το μόνο στενάχωρο ήταν οι βλήστρες που έχουν πολλαπλασιαστεί. Βέβαια, παραδοσιακά, έχασα το μονοπάτι γιατί έστριψα στο πρώτο δεξιά και όχι στο δέυτερο που είναι το σωστό, αλλά, η στενάχωρη διαπίστωση εξακολουθεί να ισχύει.
Οι κυνηγοί ας σημειώσουν πως, δυό σκαλιά κάτω απ’ την εκκλησία, μου πετάχτηκε λαγός στα τρία μέτρα που μούκοψε τα ήπατα γιατί τον πέρασα για πολύ μεγάλο, πολύ στρουμπουλό και πολύ γρήγορο φίδι.

Σας δείχνω μερικές φωτογραφίες από τον περιβάλλοντα χώρο της Αγίας Υπακοής όπου φαίνονται καθαρά υπολλείματα παλαιών κτισμάτων.

Κι' από 'δω και πέρα η διάθεση αρχίζει και αλλάζει σιγά-σιγά, το βουνό διεκδικεί την θέση του στις σκέψεις μου και την προσοχή μου.

Το μονοπάτι ανηφορίζει απότομα, αλλά, δεν έχει καμμία σχέση με την μέχρι τώρα διαδρομή και είναι πανέμορφο.

Έχει κανείς την αίσθηση πως περπατάει σε αρχαίο μονοπάτι, απάτητο για πολλά-πολλά χρόνια.
Οι πέτρες, οι πλάκες και τα μάρμαρα που είναι στρωμένο, σε μεταφέρουν σε άλλες εποχές, θολές, ασαφείς. Το βουνό ανεβαίνει μαζί μου, μουρμουράει ακατάληπτες φράσεις, στρατιώτες με δόρατα και τις ασπίδες περασμένες στις πλάτες, πολίτες με χοντρά, σκούρα ρούχα, ζαλωμένοι βαρειά σακκίδια κι' εργαλεία ανηφορίζουν μπροστά μου μιλώντας παράξενες γλώσσες, γελώντας με ακατανόητες λέξεις, τα ζώα, βαρυφορτωμένα, δυσκολεύονται στα απότομα, σχεδόν κάθετα γυρίσματα του μονοπατιού, κάποιος πάει μπροστά και κάποιος με ακολουθάει, δεν είμαι μόνος μου, ο πίσω χρόνος είναι εδώ και εγώ είμαι στην προηγούμενή μου ύπαρξη.

Το μονοπάτι μετά από λίγο στρίβει δεξιά και πάει παράλληλα με μια μάντρα. Νερό υπάρχει παντού, το χώμα είναι νοτισμένο και αν περπατήσεις προσεκτικά, θα προλάβεις κατσίκια να πετάγονται τρομαγμένα από τις λακκούβες τις γεμάτες με νερό. Μια μικρή γούρνα στη μέση του δρόμου κρατάει νερό και ο τόπος τριγύρω της είναι ολοζώντανος.

Ο ανήφορος μαλακώνει μα ο αέρας μοιάζει δυνατότερος από πριν.
Ξαποσταίνω σε μια καυκάλα και αλλάζω μπλουζάκι, χρησιμοποιώ το πρώτο σαν φουλάρι για να προφυλάξω τον λαιμό μου απ΄τον αέρα.

Για τους λάτρεις του Άρχοντα των Δακτυλιδιών, εδώ πάνω υπάρχουν όλες, μα όλες οι αντιστοιχίες, όλες οι αποτυπώσεις της φαντασίας, όλα τα σημεία αναφοράς.

Τεράστιοι ογκόλιθοι που σε αρκετές περιπτώσεις χρησιμοποιούνται σαν πύλες εισόδου σε χωράφια,
κτίσματα επάνω σε προεξοχές του εδάφους, να προσπαθείς να μπεις στο μυαλό του τεχνίτη και να μην μπορείς, η σκέψη του να σε ξεπερνάει τόσα χρόνια μετά, να μην καταλαβαίνεις τον λόγο ή την σκοπιμότητα της επιλογής.

Απίστευτοι γρανιτικοί και σχιστολιθικοί σχηματισμοί που πάνω τους αναγνωρίζεις μυθικά τέρατα που αλλάζουν όψη ανάλογα με το ποιά πλευρά τους κυττάζεις.
Για μια στιγμή όλη η μυθολογία ερμηνεύεται μέσα στο μυαλό σου, χίμαιρες, σφίγγες, κύκλωπες, εκατόγχειρες, νύμφες και δρυάδες εδώ αποκρυσταλλώνονται, γίνονται ξεκάθαροι, σαφείς.

Λάβα ακινητοποιημένη σε απρόσμενα σημεία, σε οριακές ισορροπίες αιώνων, αέρας που κάθε μικροδιάστημα χρόνου αφαιρεί απειροελάχιστα τεμάχια σκόνης από πάνω της, θρυψαλλίζει το παιδί της τον βράχο απαρατήρητος, ανεπαίσθητος, άχρονος, βροχή και αρμύρα της θάλασσας που ποτίζει τα τέρατα μόνο και μόνο για να χαλαρώσει την αντίσταση τους στον αέρα, ρίζες της χαμηλής βλάστησης που υπομονετικά σπρώχνονται όλο και παραμέσα στο σκληρό κορμί, αναζητώντας τροφή και νερό κρατημένο στο πορώδες σώμα του, μέχρι, που μιάν ατελείωτα μεγάλη στιγμή, όλα τα στοιχειά μαζί σε αθέλητη συνέργια θα τού κόψουν ένα κομμάτι, θα τον σωριάσουν κάτω με πάταγο και 'μεις δεν θάμαστε ποτέ εκεί για να δούμε πως όλα, μα όλα, ξαναγίνονται χώμα, να γίνουμε σοφότεροι, μαλακότεροι...

Μάντρες φτιαγμένες από πλάκες μεγάλες σαν τραπέζια, που κτυπάνε σαν καμπάνες μόλις πατήσεις πάνω τους, φρύγανα με χίλια χρώματα και σχήματα και διαρκής, δυνατός, θορυβώδης αέρας.
Και ξαφνικά, συνειδητοποιείς πως εδώ και λίγο το τοπίο έχει αλλάξει.

Ο αέρας έχει δυναμώσει αισθητά. Δεν υπάρχει σημείο που να μην σε πιάνει, στιγμή που να μην σε τραντάζει, να μην σου στριγγλίζει μέσ’ τα μούτρα, να μην σου κόβει την διάθεση και την ορμή.
Ξεχνάς οποιοδήποτε άλμα, μικρό ή μεγάλο και κινείσαι προσεκτικά ζυγιάζοντας τα βήματά σου πριν πατήσεις.
Η χαμηλή βλάστηση είναι πυκνή και απρόσμενα ψηλή, ψάχνεις να βρεις πάτημα και το πόδι σου βουλιάζει μέχρι το γόνατο.

Σηκώνεις το βλέμμα.
Του Πολέμου ο Κάμπος είναι παντού τριγύρω σου...

Ο χρόνος είναι εντελώς σταματημένος. Δεν υπάρχει ούτε ένα ίχνος σύγχρονης ανθρώπινης παρουσίας, είναι όλα ακουμπισμένα όπως πολύ καιρό πριν. Ο ορίζοντας κρύβεται και κανένα σύγχρονο ή έστω νεώτερο κτίσμα δεν είναι ορατό από εδώ πάνω. Αν δεν φύσαγε, θα ένιωθε κανείς πως είναι μεσ’ τη μέση του μεγάλου σαλονιού τής πεθαμένης γιαγιάς που έχει να ανοιχτεί χρόνια.

Δέος.

Για την διάρκεια, για την ιστορία που ποτέ δεν θα μάθουμε, παρά μόνον μπερδεμένη μέσα σε πολλές εικασίες, για το μεγαλείο της απλότητας, για το μικρό, πραγματικό μας μέγεθος σε σχέση με τον χώρο και τον χρόνο, την ασημαντότητα της παρουσίας μας πάνω στη περιστρεφόμενη, αδιάφορη μάζα.
Τα ερείπια ενός παληού κτίσματος, πιθανότατα πύργου, απλώς, υπογραμμίζουν έντονα την αίσθηση αυτή.

Εδώ η ανάσα γίνεται τεράστια.
Ανασαίνεις κάθε μόριο ξεχωριστά, ο αέρας έρχεται κατά πάνω σου με ορμή, δεν περιμένει να τον χρειαστείς, έρχεται και μπαίνει μέσα σου από κάθε πόρο, σε διαπερνάει, σε καθαρίζει ή σε απορρίπτει απ’ την δοκιμασία, σε σπρώχνει πίσω, δεν προλαβαίνεις να τον ανασάνεις, σε πνίγει με την αφθονία του, προσπαθεί να σε αποτρέψει από το να δείς, να φτάσεις, να ολοκληρώσεις την προσπάθεια. Ανέβηκες, μα το βουνό παραμένει παντού τριγύρω σου.

Στο μεταξύ, ο Ήλιος αρχίζει και γονατίζει σιγά-σιγά, τον έχεις μπροστά σου, τα χρώματα αλλάζουν κι’ ένα πορτοκαλί ανακατώνεται σ’ όλες τις αποχρώσεις, οι ίσκιοι στενεύουν, μια μικρή ταραχή «θα προλάβω;», το βήμα μακραίνει.

Στρέφω αναγκαστικά αριστερά ακολουθώντας την συμβουλή του Ζαχαρία που συνάντησα παραπίσω και που γνωρίζει το βουνό όσο λίγοι, προσπαθώ να βρω πέρασμα προς τον δρόμο που γυρίζει καμμιά διακοσαριά μέτρα παρακάτω από ‘κει που είμαι.

Φρύγανα παντού φράζουν το δρόμο μου, μπερδεύομαι και σταματάω. Κυττάζω πίσω μου την μάντρα απ’ όπου μόλις πήδηξα για να διαπιστώσω πως είναι ο δρόμος που ψάχνω.

Το παληό μονοπάτι έχει δυσδιάκριτα όρια, το χτίσιμο διαφέρει αρκετά, στο τελείωμα του χτισίματος υπάρχουν κάθετες πέτρες και όλη η μάντρα, που με περνάει δυό κεφάλια σε ύψος, γέρνει προς τα μέσα. Σκέφτομαι πως σε δύο, το πολύ τρία χρόνια, θα έχει σωριαστεί μέσα στο ίδιο το μονοπάτι που μέχρι τώρα προστατεύει, μια σκέψη περί της αύξησης της εντροπίας στα συστήματα με αιφνιδιάζει, η μάντρα σε πολλά σημεία είναι μαυρισμένη απ΄την πολυκαιρία, το μονοπάτι δεν είναι απλώς παληό.

Τα σκαλιά πάνω από την Καρδιανή έχουν εκπλήξεις κρυμμένες.
Ο παρελθών πλούτος είναι εμφανής, η φαντασία και οι δεξιότητες των μαστόρων είναι απλωμένες παντού, θες να φωνάξεις από την απελπισία για την σημερινή γύμνια, απλώνεις τα χέρια ν’ αγκαλιάσεις το βουνό, να σταματήσεις τον κόσμο να δει αυτό που χάνεται, να δει τον κόπο αποκρυσταλλωμένο σε τόπο, να δει πώς ο ιδρώτας γίνεται κάλλος, πώς τα χρόνια σωρεύονται σαν εμπειρία στα ακροδάχτυλα του λαϊκού τεχνίτη κι’ ύστερα χάνονται στην παχειά αδιαφορία και στο νυσταλέο βλέμμα των απογόνων.

Το τελευταίο πέρασμα μέσα απ΄το πανέμορφο λαγκάδι, το εκκλησάκι του Αγίου Κωνσταντίνου, τα θράσια που δεν συγκινούνται από την παρουσία μου, το μονοπάτι που ανηφορίζει μια τελευταία φορά κι’ ύστερα γυρίζει προς την άσφαλτο.

Πλένομαι στην βρύση και αλλάζω με στεγνά ρούχα που μούχει φέρει η Κατερίνα. Ρουφάω τρεις-τέσσερεις γουλιές ρακί που της έχω πει να φέρει, θυμάμαι τον Γιάννη που μούλεγε πως ο θείος του αντί για νερό έπαιρνε μαζί του ρακί στο φλασκί σαν τράβαγε για το βουνό, μπαίνω στο αυτοκίνητο, δυόμιση ώρες μέχρις εδώ.

Στην πλατεία του Πύργου πίνω ένα ρακόμελο, δεν μπορώ να προσγειωθώ, περνάμε από την έκθεση του Francois Schmidt, μιλάμε με τον απλό, ευγενικό, γελαστό άνθρωπο, φεύγουμε με μια αφίσα απ΄τον απίστευτο κόσμο που έχει δημιουργήσει.

Γυρνάμε στο χωριό από τον πάνω δρόμο χωρίς να συναντήσουμε ούτε ένα αυτοκίνητο.

Του Πολέμου ο Κάμπος έχει αφήσει τα σημάδια του μέσα μου...

ΒΡΥΣΙ, ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2011

2011-09-20T19:42:00.001+03:00

ΚΕΙΜΕΝΟ & ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ (εκτός από την τελευταία): Γιάννης Παπαδόπουλος (7μιση ετών)

Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος, γιορτάστηκε στο Βρυσί η γιορτή τής Παναγίας.

Ήτανε πολύ καλός ο καιρός και μ' άρεσε πολύ αυτή η γιορταστική μέρα.

Στη λειτουργία ήταν ο παλιός παπάς της Καλλονής, ο πατήρ-Αντώνης, που ξαναγύρισε στο χωριό μας.

Τα δύο παπαδάκια που βοήθησαν στην λειτουργία, έμοιαζαν σαν αδελφάκια και φόραγαν λευκά ράσα.

Μετά ξεκίνησε η περιφορά και ακολούθησε ο κόσμος που ήταν πολύς.

Μου άρεσαν τα ρούχα που φόραγε ο Επίσκοπος και πρόλαβα και τον έβγαλα φωτογραφία.

Μετά το τέλος αυτής της λειτουργίας πέρναγε ο επίσκοπος και με είδε να βγάζω φωτογραφίες.

Μου είπε να τον βγάλω κι' αυτόν μαζί με την οικογένειά μου, με τον θείο μου και την θεία μου, που και ο θείος μου βοηθάει στην εκκλησία του χωριού.

Μέσα στην εκκλησία είδα τα κεράκια στην σειρά και είπα να τα βγάλω φωτογραφία.

Όπως προχώραγα στον διάδρομο είδα το άγαλμα της Παναγίας με τον Χριστούλη.

Πήγαμε για κεράσματα έξω απ' την εκκλησία κι' έφαγα μια μαρέγκα.
Κατά τύχη πέρναγε από εκεί το Σούπερ Φέρυ.

Την ώρα που φεύγαμε είδαμε τις σημαίες που μ' αρέσανε πολύ.

Φεύγοντας, έκανα μια ευχή, να πάνε όλα καλά και του χρόνου να ξαναπάμε στο Βρυσί.

ΥΓ : και μια φωτογραφία (ακόμη) απ΄τον μπαμπά...